Danse Macabre- rozdział 6

Witam, witam, witam~! ^.^

Jak pisałam tak jest kolejny rozdział DM. :) 

Widać bardzo polubiliście tą serie- Julcia ty chyba wchodzisz tu co godzinę xp

Następny prawdopodobnie za tydzień ale mam w planach pisanie tego szybciej ale nie wiadomo jak wyjdzie w praktyce. >.< 

Patrice: Postarałabyś się, a nie tylko obiecujesz.

Kimie: Oj już nie marudź Pati~! xp

Patrice: Nie jestem Pati!! I masz pisać częściej i dawać więcej mnie.

Kimie: Ale ty często tu jesteś.

Patrice: Ale to nadal za mało! Ludzie mnie kochają, więc oczekują, że będę na każdej twojej stronie.

Kimie: To aż tak kochasz swoich fanów?! o.O

Patrice: A kto powiedział, że ja ich kocham?! Oni mają po prostu mnie podziwiać i koniec kropka! To ja tu jestem głównym bohaterem.

Kimie: Patrice......Serio?! -.- Idź się połóż spać, bo zaczynasz gwiazdorzyć. Sio, sio~! 

Patrice: Idę się poskarżyć Josephowi. 

Kimie: Albo idziesz spać albo nie będzie cię w następnym rozdziale! >.<

Patrice:......Zzzzzzz~

Przypominam o konkursie i ankiecie ;)

Eto......Miłego czytania i dobranoc~! ^.^ 

P.S. Patrice zawsze będzie ale szantaż być musi xp

#Kimie <3 

Ocknęłam się z letargu, gdy niebo zrobiło się pomarańczowe. Spojrzałam się na Pana Zagadkę, który nadal słodko drzemał. Wyciągnęłam rękę próbując wziąć jego sztylet, lecz nagle zostałam za nią złapana. Pisnęłam zaskoczona.

-Nie ładnie tak dobierać się do cudzych rzeczy zwłaszcza, gdy dana osoba śpi.- Wymamrotał podnosząca głowę z mojego brzucha.

-Gdybyś spał to nie poczułbyś, że ci coś zabieram.- Wyrwałam rękę z jego dłoni, patrząc na niego nieco figlarnie.

-Mam lekki sen, więc każdy ruch może mnie obudzić.- Powiedział po czym wstał i rozciągnął się.- Słońce zbliża się ku zachodowi, więc pora iść.

-Czekaj!- Zdążył zrobić krok lecz mój głos go powstrzymał. Spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

-O co chodzi?- Ni to warknął, ni powiedział.

-No więc......bo.....ten no......- Nie mogłam skleić zdania patrząc się na wszystko, tylko nie na niego. Dopiero, gdy usłyszałam westchnięcie i chichot spojrzałam n niego.

-Nie bój się. Nie idę zabijać ludzi. Po prostu muszę gdzieś iść. No ale skoro chcesz, żebym został to mogę przyjść w nocy. Oczywiście nie będę patrzał jak śpisz plus są ciekawsze rzeczy do robienia o tej porze.- Rzuciłam w niego poduszką rumieniąc się.

-A idź do diabła.- Wymruczałam tuląc do siebie poduszkę. Usłyszałam jeszcze śmiech, po tym kroki i zapadła cisza. Odetchnęłam kilka razy i ruszyłam na kolację. Podczas niej dowiedziałam się, że jutro idziemy na pogrzeb lorda, a dnia następnego ma do nas przyjść mój narzeczony. Przynajmniej nie musiałam być szczęśliwa, zganiając przy tym na żałobę. Może lord i jego rodzina nie byli mi bliscy ale nie chcę zostać z Elwanem sam na sam. W nieco kiepskim humorze poszłam spać. Na szczęście podmiot szatana nie zjawił się, więc mogłam spokojnie spać.

W o dziwo dobrym humorze wróciłem z warty. Za oknami ciemno i nawet księżyca nie było. Pozapalałem sobie świeczki, nalałem gorącej wody do wanny, wszedłem i relaksowałem się. Nie czułem się senny, po prostu musiałem dać ciału trochę relaksu i regeneracji. Przymknąłem oczy rozkoszując się miłym zapachem i ciepłą wodą. Wtem poczułem dłonie na swoich barkach miło je uciskające, więc z pomrukiem zadowolenia oddałem się w błogie lenistwo.

-Nie masz przypadkiem za dobrze?- Usłyszałem tuż nad głową.

-Nie prosiłem cię o masaż, więc nie zadawaj niepotrzebnych pytań.- Wymruczałem podnosząc się nieco aby wymasował mój kark. Zrozumiał aluzję, więc już po chwili czułem jak całe napięcie znika. Zamruczałem głośniej, gdy trafił w kręg, który najbardziej potrzebował rozluźnienia.

-Nie śpij gdzie popadnie to cię kark nie będzie tak bolał.- Powiedział rozbawiony i po dłuższej chwili zaprzestał masażu.

-To teraz stópki~!- Odchyliłem głowę do tylu z szerokim uśmiechem, wystawiając stópki z wody.- I przy okazji powiesz po co przyszedłeś.

-Nie jestem twoim masażystą.- Powiedział lecz podszedł na drugi koniec wanny, złapał mnie za stópkę i zaczął ją delikatnie masować.

-To łaskocze hahaha~!- Zaśmiałem się próbując się wyrwać lecz Joseph zaczął mocniej masować więc się relaksowałem.

-Nie mogę przychodzić tu od tak sobie?! Plus nie powinieneś marudzić skoro masz masaż od swojego szefa.- Pociągnął mnie za nogę tak, że omal nie napiłem się wody z wanny.

-Możesz, możesz ale nie próbuj mnie zabić..... Chociaż ja jestem martwy, więc nic by mi się pewnie nie stało ale mimo to nie chce smakować mydlin.- Skrzywiłem się wyobrażając sobie tego smak.

-Jutro pogrzeb lorda Geoffrin, więc zbytnio się nie wygłupiaj.- Powiedział i zabrał się masowanie drugiej stópki.

-Będę grzecznym baraniątkiem.- Uśmiechnąłem się szeroko, no co Joseph pokręcił w niedowierzaniu głową.- Nie masz jakiegoś specjalnego zadania? Trochę nudne są te przechadzki.- Zadrżałem, gdy trafił w jakiś czuły punkt na mojej stópce.

-Przykro mi ale na teraz nic się nie zapowiada. Jak będzie coś ciekawego do zrobienia to zostaniesz od razu o tym poinformowany.- Puścił moją stópkę i oparł się o wannę.

-Co u bachorka?- Zapytałem myjąc sobie ramiona.

-Jak na razie nic go nie zjadło. Jak usłyszałem to jego opiekunka pilnuje go jak oka w głowie. Może coś porządnego z niego jednak wyrośnie.- Pokiwałem głową, że rozumiem, po czym się zanurzyłem i wynurzyłem tuż przed jego twarzą.

-A jak coś zje go w ciągu miesiąca to zabierzemy matkę i będziemy torturować dopóki nie zdechnie.- O tak. Patrzeć na cierpienie ludzi to moja ulubiona rozrywka. Jak krzyczą, błagają o litość, pełznął  po podłodze jak robaki i jak jednym ruchem można ich zgnieść. Widok piękny niczym wschód słońca. Joseph wyprostował się, złapał mnie za podbródek tak, abym na niego spojrzał.

-Już wiem, dlaczego wybieram ciebie na zadnia specjalne.- Uśmiechnął się kącikami ust, po czym puścił mnie i poszedł do stolika. Uśmiechnąłem się z jego stwierdzenia wychodząc z wanny.

-Co byś beze mnie zrobił?! Gdybyś dał takie zadanie komuś innemu to trząsłby się jak osika bojąc się tego nie zawalić. Plus nie miałbyś komu się poradzić co zrobić takim małym dzieciaczkiem. Mógłbym powiedzieć, że masz u mnie dług ale nie będę tak wredny wobec ciebie, o Panie Życia i Śmierci.- Uśmiechnąłem się chytrze. Joseph podszedł do mnie, a ja nawet nie przejąłem się, że jestem nagi.

-Przecież wiesz, że spełniłbym każdą twoją zachciankę. Jesteś wielkim szczęściarzem, że nie zabiłem cię za poznanie mojej tożsamości. A ja miałem szczęście, że wybrałem cię na mojego pracownika.- Joseph sięgnął po ręcznik zarzucając mi go na ramiona.- Oczywiście nie przesadzaj, bo moja cierpliwość ma swoje granice.- Przyjemne ciarki przeszły mnie po plecach. Lubiłem jak był miły ale patrzeć jak się wścieka i zabija jest o wiele milej. Wytarłem się i ubrałem w swoją koszule.

-A będzie jakaś wyprawa na wojnę lub bitwę?!- Zapytałem podchodząc do stolika i biorąc winogrono do buzi.

-Coś ty taki się pracowity nagle zrobił?- Spojrzał na mnie podejrzliwie.

-Po prostu trochę nudno się tu zrobiło.- Wzruszyłem ramionami i z jabłkiem położyłem się na łóżku. Spojrzałem się na Joseph i poklepałem miejsce obok siebie. Gdy już usiadł sobie wygodnie oparłem się o niego.

-Po południu przyjdę i powiem ci, czy gdzieś jest coś ciekawego.-Przytknąłem i rzuciłem ogryzek do kosza, który stał przy drzwiach. Przytuliłem się do Josepha, a bardziej do jego ręki.

-Jak to możliwe, że jesteś Śmiercią, a jesteś taki cieplutki?- Wymamrotałem, po czym zasnąłem. Nie zauważyłem lekkiego uśmiechu Josepha i momentu zgaszania świeczek oraz nie poczułem przyjemnego chłodu kołdry.

Następnego dnia ubrana na czarno jechałam z rodzicami do rezydencji państwa Geoffrin. Jak zwykle podczas jazdy panowała cisza. Gdy dojechaliśmy na miejsce złożyliśmy najpierw szczere kondolencje pani domu. Po tym musiałam przywitać się z kilkoma obecnymi ważnościami w tym z moim narzeczonym. Po tym nastąpiła ceremonia. Dość długo siedzieliśmy w kapliczce modląc się aby dusza pana Geoffrin poszła do nieba. Po tym udaliśmy się na tyły domu, gdzie znajdował się rodzinny cmentarz. Pan Geoffrin miał być pochowany do ziemi, a nie do krypty. Staliśmy w niedużym kółku nad jego mogiłą, słuchając słów księdza. Gdy podniosłam wzrok ze wzorków na swojej sukni omal nie odskoczyłam z wrażenia. Pan Zagadka siedział na trumnie, bujając się lekko na boki. Patrzył się przy tym w niebo z zamyślonym wyrazem twarzy. Po jakieś chwili westchnął i wstał, a mimika jego twarzy przybrała całkiem inny wyraz. Na ustach błąkał się chciwy uśmieszek, a oczy błyszczały złowrogo. Ustał przed panią Geoffrin patrząc przed siebie. Ta była w lekko pochylonej pozycji, popłakując cicho. Stał tak i się nie ruszał, a jego oczy zrobiły się nieco matowe. Pogrzeb trwał i właśnie w tym momencie spuszczali trumnę w dół, który został szybko zasypany. Wtem pani Geoffrin spojrzała się na wprost i zamarła, by nagle zemdleć. Zdążył złapać ją jej brat i zrobiło się przez to małe zamieszanie. Nie wiem co zrobił ale to było dziwne. Spojrzałam się jeszcze na jego oddalająca się sylwetkę. Na całe szczęście pani Geoffrin szybko odzyskała przytomność lecz udała się na chwilę do swojego pokoju aby odpocząć. Ja przed odjazdem porozmawiałam jeszcze chwilę z ciocią i razem udaliśmy się do domu. Nie miałam zbytniej ochoty na jedzenie, więc udałam się do biblioteki. Na początku chciałam poszukać czegoś ciekawego, co przyda mi się w rozwiązaniu zagadki. Zrezygnowałam jednak i tylko odrobiłam lekcję, po czym udałam się na krótki spacer do ogrodu. Pogoda dzisiaj nie dopisywała. Słońce ledwo świeciło zza szarych chmur i zrobiło się nieco chłodno. Przysiadłam w altanie patrząc na rodzinny cmentarz. Jakoś tak nie miałam dzisiaj energii ani chęci na cokolwiek.

-Wyglądasz jakbyś za chwilę miała wyzionąć ducha.- Podskoczyłam słysząc głos tuż obok mojego ucha. Obróciłam głowę i miałam tuż przed sobą czarne oczy Pana Zagadki. Patrzał na mnie jakby był wkurzony, a zarazem znudzony. Westchnęłam odwracając wzrok i patrząc na zachmurzone niebo.

-Po prostu nie mam na nic energii.- Wymamrotałam. Pan Zagadka wstał i usiadł tym razem po mojej lewej stronie na murku, również patrząc w niebo.

-To ciekawe, że ludziom psuje się humor, gdy ma padać i robi się zimno. I zawsze uciekają przed deszczem. Ja lubię deszcz, bo zmywa wszystko na swojej drodze, a po nim pojawia się tęcza. To tak jak z życiem. Czasem słońce, czasem deszcz ale nie przestawajmy wierzyć, że tęcza się nie pojawi.- Uśmiechnął się delikatnie, zrywając delikatnie źdźbło trawy, na którym była kropelka wody. Patrzałam się na niego zszokowana, gdyż nie spodziewałam się po nim takich słów. To tak jakby był całkiem inną osobą, jakby miał dwie twarze. („Pięćdziesiąt twarzy Patrice” >.< Sorki, musiałam. ^^- Kimie.) Nagle wstał i podszedł do mnie, patrząc się na mnie jakoś dziwnie. Złapał za płaszcz, który leżał obok i zarzucił mi na ramiona. Zadrżałam, gdy musnął delikatnie palcami moją szyję.

-Lepiej wracaj do środka, bo za chwilę zacznie padać. Do zobaczenia później.- Uśmiechnął się tajemniczo, przeskoczył murek i ruszył żwawym krokiem w stronę cmentarza. Odetchnęłam głęboko. Nie wiedziałam nawet, że wstrzymałam na chwilę oddech. Wstałam i wróciłam do domu. Gdy weszłam do pokoju usłyszałam jak pierwsze krople deszczu uderzają o okna. Wyjrzałam zza jednego. Z każdą chwilą deszcz padał coraz bardziej. Skąd on wiedział, że zacznie padać będzie dla mnie niewiadomą. Odsunęłam się od okna i usiadłam na krzesełku przed toaletka. Ściągnęłam z siebie płaszcz, gdyż tu było ciepło. Gdy spojrzałam ponownie w lustro zauważyłam coś na swojej szyi. Był to naszyjnik z małą zawieszką w kształcie kropli. Nie poczułam nawet kiedy go założył, a tym bardziej skąd to wziął. Mimo wszystko uśmiech zagościł na mojej twarzy. Musiałam jednak ściągnąć to cudeńko, gdyż wypytywaliby mnie skąd je mam. Schowałam je do kieszeni i udałam się do biblioteki. Miałam ochotę poczytać jakąś ciekawą książkę przy kominku.

Siedziałem na podłodze przy otwartym oknie i patrzałem na padający deszcz. Kilka kropel czasami wpadały do mojego pokoju lecz nie przeszkadzało mi to. Siedziałem i wdychałem ten cudowny zapach. Ten zapach świeżości, który wyłaniał się podczas i po deszczu. Przyglądałem się wodzie wylewającej się małymi strumykami z beczki, kroplom spadającym z drzewa. Przysłuchiwałem się kroplom wpadającym do małej kałuży oraz szumowi lasu, który poruszał się delikatnie pod wpływem wiatru. Siedziałem mając na nogach czarnego kotka, który schował się tu przed deszczem, a teraz smacznie spał mrucząc milutko.

-Deszcz jest twoim uzależnieniem.- Usłyszałem tuż obok siebie. Oderwałem powoli wzrok z pięknego widoku i spojrzałem się na Josepha, który siedział na moim łóżku przyglądając mi się z uwagą.

-Dlaczego tak sądzisz?- Mówiłem o dziwo bardzo cicho. Odwróciłem swój wzrok ponownie na deszcz aby nie ominął mnie jakiś ładny moment.

-Mówi mi to twój wyraz twarzy. Jest on nadzwyczaj spokojny, a oczy błyszczą wręcz z zachwytu. Plus jesteś rozluźniony i machinalnie głaskasz kota.- Joseph mówił cicho z pomrukiem zadowolenia. Uśmiechnąłem się lekko nadal nie odrywając wzroku z tych kropelek.

-Deszcz to podobno łzy aniołów, którzy płaczą za grzechy i smutki swoich podopiecznych. A gdy pojawia się tęcza to te łzy w większości były szczęśliwe. Nie sądzisz, że ludzie mają bardzo dużą wyobraźnię?- Wręcz wyszeptałem patrząc z zachwytem jak mały ptaszek wylatuje ze swojego gniazdka i frunie gdzieś daleko, wysoko, poza horyzont. Chyba otworzyłem usta z zachwytu, gdyż usłyszałem cichy śmiech Josepha. Nie zarejestrowałem, gdy podszedł do mnie i usiadł obok, chuchając na mój kark. Zadrżałem i spiąłem się. Kotu się to nie spodobało, gdyż wstał, przeciągnął się i wskoczył na łóżko zwijając się w kłębek. Odwróciłem głowę w kierunku Josepha, patrząc na niego zirytowany.

-Co ty robisz?- Zapytałem nieco ostro, na co się zaśmiał.

-Przywracam cię do rzeczywistości. W tym amoku to jeszcze byś pobiegł za tym ptaszkiem.- Spojrzał się na widok za oknem i jego twarz od razu złagodniała. Odwróciłem się od niego również podziwiając deszcz.

-Jakbym pobiegł i się zgubił to i tak bym się tym nie zmartwił. Przyszedłbyś po mnie nieważne jak daleko bym nie poszedł.- Położyłem się na brzuchu wzdłuż okna, głowę opierając na ramionach. Po chwili poczułem palce wplatające się w moje włosy, przeczesujące je i masujące delikatnie głowę. Przymknąłem oczy i zamruczałem jak kot.

-To prawda, że wszędzie cię znajdę. Ale, gdybyś gubił się zbyt długo to dostałbyś naganę, a po tym dobry obiad.- Uśmiechnąłem się na jego słowa i przekręciłem na chwilę głowę aby na niego spojrzeć.

-Czyli w nagrodę kotek dostałby rybkę.- Uśmiechnąłem się głupkowato i szybko powróciłem do poprzedniej pozycji. Usłyszałem parsknięcie śmiechem i nawet nie widząc wiem, że pokręcił głową.

-Bo kotek mimo iż nabroił i tak dostanie nagrodę.- I na tym zakończyła się nasza rozmowa. Po prostu nie była ona potrzebna i zakłócałaby dźwięk kropel deszczu.

W deszczową pogodę miło się śpi lecz następnego dnia mimo słońca nie chciało mi się wstawać. I powodem były tu odwiedziny mojego narzeczonego. Coś czułam, że zostaniemy sam na sam, a tego nie chciałam. Dość wcześnie przyszła Nuna i moja mama aby przyszykować mnie na spotkanie. Mama widziała moją skwaszoną minę ale nie mogła nic na to poradzić. Ojciec chce żebyśmy się do siebie zbliżyli i przekonać w tym mnie, że Elwan nie jest wcale zły i da mi to czego zapragnę. Gdy tak o tym myślałam to przypomniały mi się słowa Pana Zagadki o facetach pragnących tylko jednego i aż się wzdrygnęłam na samą myśl. Plus zaciekawiło mnie, czy Pan Zagadka się pojawi. Oczywiście naszyjnik włożyłam do kieszonki sukienki. Tak ubrana czekałam do południa na przyszłego męża i teścia. Teściowa niestety zmarła, gdy Elwan miał 10 lat. Tak więc włóczyłam się bez celu po pałacyku, szukając jakiegoś zajęcia. Na moje nieszczęście czas o dziwo przyspieszył, więc goście szybko się zjawili. Odetchnęłam i uśmiechnęłam się sztucznie idąc wraz z rodzicami powitać gości.

-Witam Rorgonie. I ciebie Elwanie.- No pięknie. Przeszli jeszcze na ty. Nie ma dla mnie ratunku.

-Witaj Heroldzie. Witaj Izolino. I ciebie Lilian. Wasza córka piękna jak skowronek.- Pan de Laclos przywitał się z uśmiechem. Nie powiem ale był nawet przyjemnym mężczyzną.

-Witajcie. Miło, że do nas zawitaliście.- Mama wyciągnęła dłoń, która od razu została ucałowana przez pana Rorgona. Elwan podszedł do mnie i złapał moją dłoń całując jej wierzch.

-Witaj Liliane.- Tak się zamyśliłam, że zaskoczył mnie jego gest.

-Witaj Elwanie.- Wydukałam, gdy odzyskałam rezon.

-Zapraszamy dalej. Obiad już gotowy.- Wszyscy udaliśmy się do jadalni. Obiad mijał w miłej atmosferze. Pan Rorgon co chwila żartował na jakieś tematy. Ja tylko uśmiechałam się i jadłam.

-Lilian oprowadź Elwana po ogrodzie. Tak duże spędzasz tam czasu, więc znasz go na pamięć. Idzie, a dorośli sobie trochę pozrzędzą.- Ojciec planował to pewnie od początku tego spotkania. Elwan wstał pierwszy i odsunął mi krzesło. Podziękowałam cicho i udaliśmy się do ogrodu. Lekki uśmiech wkradł mi się na usta, gdy ciepłe promienia słońca przywitały mnie w ogrodzie. Nic nie mówiąc ruszyliśmy ścieżką.

-W ogrodzie jest pełno różnych kwiatów ale dominują tu róże. Mama je uwielbia, więc kazała ich posadzić jak najwięcej. W tamtej części jest wręcz ich cała ściana.- Wskazałam na prawo, gdzie ścieżką można dojść do studni. Doszliśmy do ławeczki, którą otaczało mnóstwo kwiatów. Zauważywszy, że rozkwitły magnolie to aż podbiegłam do drzewka. Wyglądały przepięknie, gdyż były w kolorze brzoskwiń, a wokół było pełno zielonych listków.

-To są chyba twoje ulubione kwiaty, skoro do nich podbiegłaś.- Usłyszałam głos Elwana obok siebie i dopiero wtedy doszło do mnie co zrobiłam.

-Nie, po prostu.......Po prostu zazwyczaj wcześniej rozkwitały. A jak już rozkwitną to pięknie wyglądają. A, gdy płatki zaczynają spadać to wokół jest tak kolorowo.- Po prostu lubię te kwiatki i ich widok. Nagle poczułam rękę na włosach. Elwan zerwał jeden kwitek i wplótł w moje włosy.

-Teraz mogę powiedzieć, że są naprawdę piękne.- Odwróciłam wzrok aby nie zauważył moich rumieńców. Mimo wszystko to było miłe. Poczułam jak łapie mnie za dłoń. Spojrzałam się na nasze splecione dłonie, po czym na jego brązowe oczy, które okalały włosy tego samego koloru. Nie wiem jakim cudem byliśmy tak blisko siebie. Nasze usta dzieliła niewielka odległość. Elwan powoli przybliżał się coraz bliżej. Nagle usłyszałam śmiech. Zaczęłam się rozglądać, co nieco zaskoczyło Elwana. Szybko zauważyłam Pana Zagadkę siedzącego pod drzewem i zginającego się w pół ze śmiechu.

-Stało się coś?- Zapytał Elwan nieco zmartwiony. Oderwałam wzrok od tej zakały i spojrzałam się przepraszająco na niego.

-Przepraszam. Zdawało mi się, że słyszałam jakby swoje imię.- Uśmiechnęłam się lekko, co on odwzajemnił.

-Chyba powinniśmy już wracać.- Zasugerował, więc przytaknęłam tylko i ruszyliśmy z powrotem.  Po wymienieniu się jeszcze kilkoma uprzejmościami pożegnaliśmy się z gośćmi. Po tym rodzice poszli do siebie, więc ja udałam się do ogrodu. Szybko dotarłam pod znajome drzewko.

-Czy cię wszystko śmieszy?!- Zapytałam stojąc przed nim z założonymi rękami na piersi.

-Ale to było wyjątkowo śmieszne.- Uśmiechnął się przebiegle, robiąc po tym niewinną minkę.

-Co było w tym śmiesznego?- Zapytałam zirytowana. Ten przyłożył palce do ust w zastanowieniu.

-Może to, że najpierw tak się bronisz przed małżeństwem, a teraz omal nie rzucasz mu się na szyję w namiętnym pocałunku.- Powiedziawszy to roześmiał się głośno. No może było to trochę głupie, no ale co ja poradzę, że wydawał mi się wtedy czarujący.

-Oj zamknij się!- Odwróciłam się od niego wzrok, prychając na tego głupka. Nagle poczułam mocne pociągnięcie i wylądowałam na ziemi wręcz w jego ramionach.- Co ty robisz?!- Chciałam wstać lecz on mnie przytrzymał. Usiadłam więc przed nim.

-Zamknij oczy.- Powiedział, na co się odsunęłam nieco.- Nie bój się. Nic złego ci nie zrobię. No, zamykaj.- Z lekką obawą zamknęłam oczy. Przez chwilę czułam tylko lekki wiaterek. Wtem poczułam jak kładzie mi coś na głowie. Po tym poczułam dłonie na policzkach, lekko je muskające. Powoli przesunął je do mojej szyi. Zabrał dłonie i już chciałam otworzyć oczy lecz poczułam delikatny pocałunek na czole. Po tym odczekałam chwilę i otworzyłam oczy, a go nie było. Wyciągnęłam małe lusterko, które miałam w kieszeni i przejrzałam się w nim. Aż wstrzymałam oddech, gdy zobaczyłam co mam na głowie. Piękny wianek z magnolii wyglądał niczym korona. Dopiero po tym zauważyłam naszyjnik, który mi wcześniej dał. Teraz oprócz niebieskiej kropelki były dwie różowe. Uśmiechnęłam się na ten gest i schowałam do kieszeni kryształki. Z tym pięknym wiankiem siedziałam do późna w ogrodzie. Nuna, gdy mnie zobaczyła aż westchnęła z zachwytu. Stwierdziła, że wyglądam jak księżniczka. O dziwo nie zapytała się skąd go mam. Gdy naszedł czas spania wzięła go ode mnie i położyła delikatnie na talerzyku z wodą. Nie wiem co się wydarzyło, że Pan Zagadka jest taki miły ale mam nadzieję, że będzie taki na dłużej.

 Nie zapomnijcie napisać chociaż krótkiego komentarza ^^