Amnezja- Rozdział 6

Heejooo~! ^w^

Ja żyję~! :3 I mam się dobrze ^^ 

Przepraszam, że nic nie wstawiałam ale uparłam się, że napiszę Amnezję i dopiero wtedy wezmę się za Ferajnę :p A bardzo mnie do niej ciągło :3

Nadszedł jednak czas na Amnezję, którą ostatni raz wstawiłam 27 kwietnia :p 

Przepraszam za długie oczekiwanie -.-

Możliwe, że już jutro pojawi się rozdział z Ferajny ^^

A na piątek będzie info. Nie chcę się tu rozpisywać :p

Nie przedłużam tylko zapraszam do czytania ^w^

Ano i na fanpage'a :3 

Enjoy~! <3

#Kimie

Obudziłem się o dziwo wypoczęty. Przeciągnąłem się, po czym spojrzałem na zegarek- 6:20. W prawdzie mógłbym jeszcze pospać ale na serio mi się nie chciało. Co jest bardzo dziwne, bo zazwyczaj ciężko mnie obudzić, przez co czasem się spóźniam. Poczułem wtem ruch obok siebie. Spojrzałem w prawo i ujrzałem słodko śpiącego Akashiego, który wtulił się w poduszkę. Zaraz, zaraz! Czy ja powiedziałem „słodko”?? Matko, co się ze mną dzieje?! Chyba powinienem iść do lekarza, czy coś. Westchnąłem ciężko, po czym gapiłem się na Akashiego z dobre 10 minut, zastanawiając się przy tym, czy go obudzić czy nie. A tą głupią myśl o tym, jak to Akashi słodko wygląda jak śpi ignorowałem. Znaczy próbowałem ignorować tą denerwującą myśl ale słabo mi to wychodziło. A może czymś się zatrułem?? Albo za dużo nauki?? No musi być jakiś powód!! Prychnąłem wkurzony i chciałem wstać lecz poczułem jak Akashi się rusza. Pomamrotał coś pod nosem, po czym wtulił się w moją rękę. No pięknie~! Znowu robi sobie z mojej ręki przytulankę. Halo~! To moja prawa ręka~! Jest mi ona potrzebna do bardzo ważnych rzeczy. Westchnąłem i położyłem się wkurzony. Czując jednak zapach malin uspokoiłem się i omal ponownie nie zasnąłem. Usiadłem i jakoś zabrałem swoją rękę z objęć Akashiego.

-Oi Akashi! Wstawaj, już rano.- Powiedziałem głośno. Ten mruknął coś i spał dalej.- Akashi~!- Tym razem poszturchałem go nieco. Westchnął i otworzył powoli oczy. Spojrzał na mnie i zmarszczył brwi.

-Co ty robisz w moim łóżku?- Zapytał sennym jeszcze głosem.

-To ja bym mógł zadać to pytanie. Lunatykowałeś wczoraj czy co?- Spojrzałem na niego zdziwiony. Akashi usiadł i chwilę się zastanowił.

-Ach tak, przyszedłem do ciebie. I zasnąłem. Przepraszam.- Powiedział trąc oczy. A ja siedziałem tak zszokowany. Akashi na serio mnie przeprosił?? Świat się wali. Boże, proszę przywróć temu psychopacie pamięć. Mogę nawet poświęcić swoje dwie gazetki. Ano i spraw abym nie używał na Akashim określeń „słodki”, „uroczy” i tym podobne. Spojrzałem na Akshiego, który przyglądał mi się z zaciekawieniem.

-Co??- Mruknąłem.

-O czym myślałeś?- Zapytał od razu.

-He?!

-O czym myślałeś? Miałeś spokojną minę i patrzałeś w jeden punkt.- Wyjaśnił spokojnie.

-Nieważne.- Przecież mu nie powiem~! Westchnąłem i wstałem, kierując się do łazienki.- Za dwadzieścia minut widzimy się w jadalni.- Powiedziałem i zamknąłem drzwi. Ogarnąłem się szybko, po czym wziąłem torbę i zszedłem na dół. Akashi już tam na mnie czekał.

-Gdzie śniadanie?- Spytałem nie widząc nic na stole.

-Dzisiaj możesz zdecydować co jemy. Więc na co masz ochotę?- Spytał spokojnie z lekkim uśmiechem. Usiadłem i zastanowiłem się chwilę.

-A może zrobimy jajecznicę?

-My?- Akashi spojrzał na mnie zdziwiony.

-Tak my. Robiłeś sobie kiedykolwiek śniadanie?- Zapytałem, a Akashi zaprzeczył.- Heh~! No to chodź.- Wstałem, a on za mną. Weszliśmy do kuchni, gdzie kucharka przygotowywała herbatę. Akashi podziękował jej za herbatę i poprosił aby wyszła. Ta ukłoniła się i wyszła dość szybko. Ja zaś podszedłem do lodówki i wyciągnąłem jajka, mleko, pomidory i szczypiorek. Z szafki zaś miskę i patelnię.

-Wbij te jajka do miski.- Powiedziałem Akashiemu. Ten przytaknął i wziął jajko po czym..... zbił je tak, że w misce pływały skorupki. Zachciało mi się śmiać ale powstrzymałem się.- Nie tak.- Wyciągnąłem skorupki, po czym dałem Akashiemu kolejne jajko. Trzymając jego dłonie delikatnie je rozbiłem i otworzyłem, wlewając środek do miski.- Rób to delikatnie ale stanowczo.- Powiedziałem, odkładając skorupki. Akashi wziął kolejne jajko i rozbił i udało mu się nie dodać do jajecznicy skorupek. Ja w tym czasie pokroiłem pomidora i szczypiorek.

-Co teraz?- Zapytał, gdy wszystkie jajka były już rozbite.

-Teraz trzeba.... wymieszać.- Chciałem powiedzieć „wytrzepać” ale dziwnie by to zabrzmiało. Wymieszałem szybko jajka, dodałem soli, pieprzu i mleka. Na patelnię wylałem trochę oleju, po czym wlałem jajka i dodałem pomidory oraz szczypiorek. (To nie jest twoja patelnia Akina xp- Dop. Aut.). Zamieszałem kilka razy i już po chwili wyłożyłem jajecznicę na talarze. Dodałem jeszcze po toście i już mogliśmy jeść. Usiedliśmy już w kuchni, bo po co przenosić się do jadalni. Spojrzałem na Akashiego, który wziął kawałek do ust. (Kimie nie myśl o podtekstach~! XD ).

-Bardzo smaczne.- Powiedział z lekkim uśmiechem. Oczywiście, że smaczne, bo to ja to zrobiłem~! No z małą pomocą. Sam wziąłem się za jedzenie, gdyż nie mieliśmy dużo czasu. Po zjedzeniu i wypiciu herbaty oraz spakowaniu drugiego śniadania wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy do szkoły.

-Daiki.- Powiedział nagle Akashi.

-He?!- Spytałem się jakże inteligentnie.

-Nauczysz mnie gotować?- Spytał, a mnie zatkało. Co ta amnezja z nim robi?! Boże, wysłuchaj mojej prośby zanim zwariuję.

-Mogę ale sam nie umiem wiele.- Mruknąłem, drapiąc się po karku. Tak, ja Aomine Daiki nie jestem kaleką w kuchni. Dlaczego? Ano moja kochana rodzicielka pewnego razu stwierdziła, że powinienem się nauczyć przyrządzać kilka potraw, gdy na przykład wyjadą gdzieś z ojcem albo po protu na przyszłość. Mamusia bardzo dba o to abym zdrowo się odżywiał. Muszę pamiętać aby do niej zadzwonić. Wracając jednak do tematu...

-Ja potrafię tylko herbatę zaparzyć.- Powiedział lekko zawstydzony tym faktem. Rumieniący się Akashi. Świat się kończy. I dlaczego on musi wyglądać tak słodko?? Aż mam ochotę pocałować te rumieńce. ŻE CO~?!! Nie~! Ja tego nie powiedziałem~!! To nie są moje słowa~! Pora się leczyć. Niech zamkną mnie w psychiatryku. Upadłem na głowę. Porwali mnie kosmici. Ja nie chcę umierać~!

-Daiki.- Mój wewnętrzny monolog przerwał Akashi. Spojrzałem się na niego i dopiero teraz do mnie doszło, że już dojechaliśmy. Wysiadłem z samochodu i podszedłem do niego.

-Dzisiaj pierwsza lekcja. Zrobimy sobie kolację.- Powiedziałem z uśmiechem, a Akashi odwzajemnił go. Ruszyliśmy w stronę szkoły, gdzie tuż za bramą czekała reszta. Przywitaliśmy się ze sobą krótko i ruszyliśmy na lekcję. Ja z lekkim uśmiechem, ignorując podejrzliwe spojrzenie Midorimy.

Lekcje i trening minęły o dziwo szybko. Ogółem dzisiejszy dzień jest dziwny. Akashi chce abym nauczył go gotować, Midorima sztyletuje mnie wzrokiem lecz nic nie mówi, Satsu się do mnie nie odzywa, Kise nie jest tak marudny jak zwykle, Murasakibara dał mi dzisiaj batonika. Chyba na serio świat się wali. Po jakże luźnym treningu zaciągnąłem tych idiotów na lody. I przez chwilę poczułem się tak, jak to było na początku gimnazjum. Jedyną różnicą był lekki uśmiech Akashiego. Być tak wesoły na myśl o lodach. Oj, zabrzmiało to dwuznacznie. I nie pogardziłbym tym drugim lodem. Ekhm~! Więc kupiliśmy te lody, zjedliśmy, posprzeczaliśmy się nieco o smaki, jednak w dobrych humorach wróciliśmy do domów. Nawet Glon się uśmiechnął~! Ja mówiłem, że świat się wali??

Po szybkim prysznicu i odrobieniu lekcji postanowiłem zadzwonić do mojej kochanej rodzicielki.

-Halo?- Usłyszałem jej głos po dwóch sygnałach.

-Witaj kochana rodzicielko. Z tej strony twój zajebisty synek. Dzwonię aby powiedzieć, że żyję.- Powiedziałem z uśmiechem.

-Oj synek. Ja wiem, że żyjesz. Mój instynkt macierzyński jest spokojny. Jednak nie powie mi, czy się dobrze odżywiasz.

-Dobrze, dobrze. Tylko tu dają mi stanowczo za dużo warzyw.- Udałem wielce zranionego.

-No jak oni mogą? Przecież mój wspaniały sportowiec bez odpowiedniej porcji mięska będzie słaby. To może przyjdziesz jutro. Zrobię ci twoje ulubione żeberka i ciasto czekoladowe.- Czy ja już wspominałem, że kocham ta kobietę??

-W taki wypadku bardzo chętnie. Tylko nie przyjdę sam.- W końcu mam pilnować Akashiego.

-Oczywiście. A co u twojego przyjaciela? Przypomniał coś sobie?

-Trochę tak, jednak tego najważniejszego jeszcze nie.

-Biedaczek. Więc widzę was jutro tuż po lekcjach. Chętnie poznam w końcu Akashiego. Chyba nie jest aż taki zły jak mówiłeś.

-Teraz jest niczym baranek.

-Baranki są słodkie~!

-Ta, on też.

-Co?

-Nic, nic.- Po co ja to mówię nagłos??- Zapytałbym co u was ale skoro jutro będziemy się widzieć to ominę to pytanie.

-Powiem ci tyle, że ojciec bierze się za remont tarasu. I planujemy zbudować basen. Co ty na to??

-Basen na zimę??

-Planujemy Daiki. Teraz ojciec zrobi taras i salon przy okazji, a na wiosnę zbudujemy basen.

-Taras, salon, wasza sypialnia i zapewne jeszcze strych, z którego jak mniemam chciałaś pokój zrobić.

-Ale na razie lepiej aby ojciec tego nie wiedział.- Mruknęła ze śmiechem. No tak, moja mama to bardzo sprytna kobieta. Namówi na coś ojca to po tym namówi na coś jeszcze i tatuś się zgadza.

-I tak zapewne już się domyśla. Tyle latek już ze sobą jesteście~!

-Aż tyle to jeszcze nie. Przecież ty urodziłeś się wręcz na naszą pierwszą rocznicę ślubu. A wtedy musiałam zająć się moim syneczkiem. To dzięki mnie jesteś wysoki, przystojny i mądry.- Powiedziała z dumą. No ja jej jutro taki duży bukiet kwiatków przyniosę~!

-Najlepsze geny po tobie.- Powiedziałem z uśmiechem.

-Po ojcu masz wygląd. I magnez jak mniemam.

-Magnez?!

-Magnez na dziewczyny.- Zaśmiała się.

-A to to tak~! Ale oczywiście jeszcze nie znalazła się taka co jest idealna niczym ja.- A co~! Zajebisty w końcu jestem.

-Oj synek, tylko nie oświadcz się samemu sobie.

-Tego oczywiście nie zrobię. Wiesz mamuś jednak trzeba zostawić po sobie Daikiego Juniora.

-Wiesz co to ja chyba muszę namówić ojca na kolejne dziecko. Nie obrazisz się na siostrę?

-Mamuś po co wam kolejne dziecko?? Jak pójdę na studia to polecicie sobie do ciepłych krajów na miesiąc miodowy i będziecie mieli spokój. A tak to być musiała niańczyć kolejne dziecko.- Nie, że nie chcę siostry czy coś~! Po prostu uważam, że rodzice powinni trochę odpocząć. Jaki ze mnie dobry synek.

-Jak do tego czasu będziesz umiał sam sobie radzić to bardzo chętnie. Ale mój synuś się o mnie troszczy.- Słyszałem jak udaje, że płacze.

-Wiesz mamuś miło mi się z tobą rozmawia ale zbliża się czas kolacji, a dzisiaj postanowiliśmy zrobić je sami, więc muszę kończyć.

-Racja, racja. Ja muszę coś swojemu mężowi przygotować. Także smacznego synku i słodkich snów. Do zobaczenia jutro.

-Wzajemnie mamuś. Narka.- Rozłączyłem się z uśmiechem. Wtem usłyszałem pukanie i wszedł Akashi.

-Idziemy gotować?- Spytał z lekkim uśmiechem.

-Pewnie. Głodny się robię więc chodźmy.- Podszedłem do niego i zeszliśmy do kuchni. Mam nadzieję, że nie zdemolujemy kuchni.