Tęczowa Ferajna- Rozdział 6

Doberek~! ^w^

Od razu przepraszam za moje przekładanie rozdziału~! >.<

Wczoraj czas stanowczo za szybko leciał i nim się obejrzałam była 20, a ja nic :p I tak siedziałam do 3 w nocy xp Jako zadośćuczynienie macie 12 stron rozdziału~! :3

Po lewej pojawiła się ankieta co do nowych opowiadań, więc proszę głosować ;)

Ja mykam napisać zaległe komentarze, a was zostawiam z rozdziałem ^^

Do zobaczenia~! :*

#Kimie

Ryo-chan wstała dzisiaj wcześniej, więc postanowiła pójść do Kimie. Bo po co siedzieć w domu i czekać godzinę na wyjście?? Lepiej udać się do przyjaciółki i zjeść u niej dobre śniadanko. No i oczywiście powiedzieć o SMSach, przez które Sozo nie mogła spać. A jak się wygada będzie spokojniejsza. Także po jakiś 10 minutach pukała do drzwi kolorowowłosej. O dziwo otworzył je sam Daiki.

-A to ty. Wchodź. A tak w ogóle to cześć.- Powiedział nieco zaspanym głosem, wpuszczając Sozo do środka.

-Hejka. Ty już na nogach?- Zazwyczaj jak przychodziła o tej godzinie to Daiki jeszcze spał.

-Taa. Rodzice wcześniej wstali, bo do pracy szli, więc mnie obudzili.- Mruknął i poszłapał się do kuchni.- Siostra! Przy....

-Wiem~!- Odkrzyknęła Kimie zanim Daiki skończył zdanie.

-Co wiesz?!

-Że Ryo-chan przyszła~!

-Jasnowidz jesteś?!- Krzyknął Daiki.

-Nie!! Wszystkie rozumy pozjadałam~!- Odkrzyknęła Kimie, na co Sozo się zaśmiała. Po chwili jej przyjaciółka zjawiła się kuchni.

-Ta, jasne. Ale masz szope na głowie. Coś ty zrobiła z włosami?- Spytał Daiki, widząc potargane i nieułożone włosy.

-Jeszcze się nie uczesałam. Idę na górę, a ty przyszykuj mi kawę. I dla Ro-chan też jak chce. I coś na śniadanie.- Powiedziała Kimie, po czym poczłapała na górę.

-A co to ja służący?- Zapytał Aomine cicho lecz wstawił wodę. Sozo od razu wyciągnęła dwa kubki.

-Pijesz kawę?- Zapytała się Sozo.

-Nie. Jedynie, że jest słodka. Ja poczekam aż ta małpa zejdzie i zrobi taki soczek.- Wyjaśnił Daiki, wyciągając przy tym kilka składników na kanapki.

-Soczek??

-Ta, robi dla mnie soczek. A co?

-A~! Pewnie taki dla sportowców~!- Powiedziała Sozo.

-Chyba. Nie wiem. Jest dobry to piję.- Powiedział granatowowłosy, po czym wlał wody do zaparzacza.

-Dlaczego nie robisz kawy w ekspresie?- Zapytała blondynka, wskazując na ekspres.

-Bo się wczoraj popsuł. Na szczęście Kimie była zbyt śpiąca aby lamentować.- Daiki przewrócił oczami, a Sozo zaśmiała się. Już sobie wyobrażała, jak Kimie dramatyzuje nad tym faktem. W tym właśnie momencie zeszła właśnie na dół w ułożonej już fryzurze.

-Proszę aktorko.- Powiedziała Ryo-chan ze śmechem, podając jej kawę.

-Aktorko??- Kimie spojrzała na nią zdziwiona, biorąc po tym łyk kawy.

-Jeszcze nie dramatyzujesz nad popsutym ekspresem?

-Podramatyzuję jak ojciec z pracy wróci. Bo wtedy ma przyjść jakiś gościu i sprawdzić. Jak się całkowicie popsuł to jeszcze dzisiaj jadę po nowy.- Stwierdziła pewnie Kimie biorąc kolejny łyk kawy, po czym odłożyła kubek i powędrowała do lodówki.

-Chętnie pójdę z tobą. Nie zniosę twojego marudzenia.- Stwierdził Daiki, podsuwając Sozo kanapki.

-Widzisz Ryo-chan? Jakie marudzenie jest przydatne~!- Kimie uśmiechnęła się szeroko, na co Sozo omal nie wypluła kanapki ze śmiechu.

-A nie wystarczy powiedzieć "proszę"??- Zapytała Ryo-chan, biorąc kolejny kęs.

-Ona mówi "Ja to chcę." i to ma.- Stwierdził Daiki, patrząc na uśmiechniętą siostrę.

-Taki już przywilej jedynej córeczki~! Jestem królewną~!- Wyśpiewała wręcz Kimie, obracając się wokół własnej osi.

-Sukienkę zapewnę już masz, więc dam ci koronę.- Daiki zaśmiał się z jej zachowania.

-Dasz mi koronę~?? Jej~! Dziękuje Nii-san~!- Powiedziała radośnie Kimie, po czym pocałowała brata w policzek.- Poczekajcie, pójdę po telefon.- Powiedziała i szczęśliwa pokicała na górę.

-Ej~! Ale.... Matko. Mogłem ugryść się w język.- Daiki westchnął głośno, a Ryo-chan głośno zaśmiała.

-Oj Daiki~! Musisz już sobie dobrze płatną pracę znaleść na chcianki swojej kochanej siostrzyczki~!- Sozo zaśmiała się znowu, wiedząc zboloałą minę koszykarza. Wtem Kimie wróciła do kuchni i nie przejmójąc się chichrającą się blondynką zrobiła soczek dla Daikiego.

-Idziesz dzisiaj na trening.- Powiedziała stawiając przed nim koktajl.

-He?!

-Nie "he?!" tylko tak. Nie możesz tak olewać treningów. Musisz trzymać kondycję.- Pouczyła go Kimie, przez którą Ryo-chan nie mogła napić się kawy, gdyż powstrzymywała sie od śmiechu.

-Pójdę ale jak Wakamatsu będzie mnie wkurzał to wyjdę.- Stwierdził Daiki, pijąc soczek.

-Masz tam być minimum godzinę, nie pięć minut.

-Kim jest Wakamatsu?- Zapytała Sozo nieco zdezorientowana.

-Blod dupkiem.- Skwitowała Kimie, na co Daiki zaśmiał się głośno.

-Widzę, że się polubiliście.

-I to bardzo. Idziesz na trening. A ja przyjdę z Ryo-chan po szkole. Popyskuje mu nieco. Odpręże się na jutro.- Powiedziała zadowolona Kimie.

-Niech ci będzie. To ja idę się ubrać.- Stwierdził Daiki idąc na górę.

-Masz moc przekonywania.- Stwierdziła Sozo ze śmiechem.

-A ty co się tak śmiejesz od rana?- Zapytała Kimie, patrząc na przyjaciółkę uważnie. Ta zarumieniła się lekko.

-Noo..... Uru do mnie wczoraj napisał.

-Dawaj telefon.- Powiedziałą od razu Kimie. Sozo od razu jej go podała, gapiąc się przy tym na talerz z kanapkami. Kimie w tym czasie szybko przeczytała SMSy.

-Jej~! Wysłał ci buziaka~! To musi być miłość~!- Stwierdziła z szerokim uśmiechem.

-Od razu miłość. Ty też mi wysyłasz buziaki.- Stwierdziła z uśmiechem.

-Bo cię kocham. Ale jak siostrę.- Kimie puściła jej oczko, na co Ryo-chan się zarumieniła.

-Dlaczego szkoła musi zaczynać się tak wcześniej?- Zapytał z jękiem Daiki wchodząc w mundurku do kuchni.

-Bo nauczyciele myślą, żę uczniowie idą grzecznie spać i rano są rześcy i wypoczęci~!- Kimie przewróciła oczami.- Ryo-chan idziemy do pielęgniarki. Jednak jedna kawa to za mało.

-Poskarże Akashiemu, że za dużo kawy pijesz.- Powiedziała Sozo.

-Ciekawe co on może w tej kwesti zrobić?- Zapytał Daiki.

-Musiałby się tu wprowadzić.- Kimie uśmiechnęła się szeroko na tą wizję.

-Po. Moim. Trupie.- Stwierdził Daiki, na co dziewczyny się zaśmiały. Posprzątali szybko, po czym rodzeństwo wzięło swoje drugie śniadania i wyszli do szkoły. Oczywiście, gdy tyllko Daiki się z nimi pożegnał obie popędziły do ulubionej cukierni. Obie były szczęśliwe na myśl o jutrzejszych randkach, więc postanowiły kupić sobie po ciastku. A za ładne uśmiechy dostały nieco więcej. Stwierdziły razem, że ten dzień na pewno będzie wesoły.

Akina szła do szkoły z lekkim uśmiechem. W końcu piątek, więc w końcu weekend. Zastanawiała się co by porobić...

-Aki-chan~!- Usłyszała wtem, a po chwili przykleiła się do nie wesoła Mineś.

-Mine czyżbyś się czegoś naćpała? Bo widzę, że energia cię rozpiera.- Powiedziała ze śmiechem Akina.

-Nie~! Chociaż brałam rano witaminki.- Stwierdziła Mine, odklejając się od brunetki.- Nieważne. Zgadnij co sie wczoraj stało~!- Powiedziała podekscytowana.

-Kise cię przeleciał?- Zażartowała Akina.

-Nie~!- Wrzasnęła Mineś rumieniąc się po czubki uszu.- Akina ty zboczeńcu~!- Dodała, na co Akina zaśmiała się głośno.

-Miło mi~!- Ukłoniła się nisko.

-Phi~! Ale nie to się stało. Porozmawiałam z Kise~! Sam na sam~! I on później puścił do mnie oczko~!- Powiedziała Mine z rozanielonym wyrazem twarzy.

-A mi wczoraj Aomine dał loda.- Akina mimo wszystko uśmiechnęła sie na to wspomnienie.

-Loda??

-....

-....

-Nie takiego~! I kto tu jest zboczeńcem~?!- Akina pacnęła ją w głowę.

-Ała~!- Mruknęła Mine. Wtem mignęły jej kolorowe włosy.- Kimie-chan~!- Krzyknęła i pobiegła w jej stronę. Kimie odwróciła się i wtem poczuła jak Mine się do niej przytula.- Akina mnie uderzyła~!- Poskarżyła się blondynka.

-Oj biedactwo~!- Kimie pogłaskała ją po głowie z lekkim uśmiechem.

-Skarżypyta.- Mruknęła Akina podchodząc.- Ohayo Kimie-chan~! I Ryo-chan~!

-Ohayo~!- Odpowiedzały razem. Mine odkleiła się od Kimie w tym czasie i w czwórkę ruszyły w stronę szkoły.

-Jak tam wasze podboje?- Zapytała Kimie z uśmieszkiem.

-Kise puścił mi oczko~!- Psinęła Mine i aż podskoczyła ze szczęścia.

-I pogadała z nim sam na sam.- Dodała Akina ze śmiechem.

-Na następny raz to chyba całusa dostaniesz~!- Zaśmiała się Ryo-chan.

-Oby tylko Yukio mnie przez to nie zabił.- Mruknęła Mine, na co dziewczyny się zaśmiały.

-Weź Akinę za sobą to odwróci jego uwagę.- Powiedziała Kimie.

-Akina, idziesz dzisiaj ze mną do Kaijo.- Powiedziałą pewnie Mine.

-A kiedy ja mam podrywać Aomine?

-To mogłaś dać mu wczoraj w końcu swój numer~!

-Mówiłam, że nie jestem taka....- Akina nie dokończyła, gdyż telefon jej zawibrował. Wyciągnęła go i otworzyła wiadomość od nieznanego jej numeru.

Od: xxxx

Do: Akina

Temat: brak

Treść: Miłego dnia w szkole marudo. Widzimy się przy sklepie po lekacjach. Najprzystojniejszy koszykarz na świecie ;)

Akina wgapiała się w telefon i nie mogła uwierzyć w to co widzi. Nie zauważyła przez to, że Kimie przeczytała SMSa przez jej ramię.

-A jednak zdobył~!- Krzyknęła wesoło, na co Akina się otrząsnęła.

-Co~?!- Krzyknęła Mine i zabrała Akinie telefon zanim ona zareagowała.- Jej~! Kiedy mu dałaś?- Zapytała z uśmiechem.

-Nie dałam mu! Musiał wczoraj sobie spisać, gdy miał moją torbę. Dlaczego ja o niej zapomniałam?- Jęknęła boleśnie i oparła głowę o ramię Ryo-chan.

-Wiesz, z drugiej strony to dopiął swego i widać chce się z tobą umówić.- Powiedziała Kimie, klepiąc ją pocieszająco po plecach.

-Serio??- Akina podniosła głowę z zaciekawieniem.- Ale, ale.... No ja nie dam się tak łatwo~!- Jęknęła i strzeliła focha, na co Mineś zwijała się ze śmiechu.

-Akina a ty pamiętasz, że masz iść dzisiaj z Mine do Kise?- Zapytała Kimie.

-No tak i co?

-Czyli nieco ci to zajmnie. Więc jak mu zależy to będzie czekał.- Kimie uśmiechnęła się lekko.

-I jak przyjdę to na niego nakrzyczę. I powiem, że w ramach przeprosin ma mi kupić lody.- Powiedziała cicho Akina, na co dziewczyny się zaśmiały.

-Widać Aomine na serio lubi wredne. Akina daj mi swój telefon. Napisze mu, żeby ściągnął koszulkę to się łatwiejsza zrobisz.- Powiedziała Kimie, na co Akina się zarumieniła, a Mine i Sozo zaśmiały.

-Wredne małpy.- Skwitowała Akina i ruszyła przodem. Mine co chwile ją zagadywała, na przemian się śmiejąc, przez to musiała uciekać, gdyż Akina chciała ją walnąć. Kimie i Ryo-chan śmiały się z ich zachowania, jednak były na tyle dobre, że blisko szkoły je zatrzymały. Lepiej żeby cała szkoła nie była świadkiem morderstwa Mine przez Akinę.

Lekcje szybko minęły z czego każdy się cieszył. Zwłaszcza Mine, która nie mogła doczekać się spotkania z Kise.

-Mine uspokój się.- Powiedziała Akina z lizakiem w buzi.

-Więc pędzicie do Kise?- Spytała się Ryo-chan, dołanczając do nich.

-Tak~!- Mine uśmiechnęła się szeroko.

-A jaki macie plan?- Spytała Kimie, patrząc się w telefon.

-Akina zagada Kasamatsu, a ja w tym czasie spróbuje sobie pogadać z Kise.

-Jak zostanę zabita to proszę położyć na mój grób białe róże. I poproście Aomine aby przyszedł na mój pogrzeb w garniturze.- Powiedziała Akina, na co dziwczyny się zaśmiały.

-Pocałuje cię to zmartwychwstaniesz.- Kimie puściła jej oczko.

-I będziesz zapewne udawać, że nic to nie dało aby zrobił to ponownie.- Stwierdziła Ryo-chan.

-Wy lubicie się nade mną znęcać.- Akina chciała spojrzeć na nich wściekła lecz zamiast tego się uśmiechnęła.

-No nic. To życzymy powodzenia z Kise i Aomine.- Kimie i Sozo pokazały im kciuki w górę.

-Nie dziękujemy. Wam za to miłego dnia.- Powiedziała Akina.

-Dobra, dobra. Było miło ale pa~!- Powiedziała Mine, ciągnąc Akine za ramię. Kimie i Ryo-chan pomachały im ze śmiechem.

-To my idziemy do mojego braciszka. Pora popyskować Wakamatsu.- Powiedziała Kimie i pociągnęła Sozo w drugą stronę.

Jakieś pół godziny później- bo po drodze wstąpiły po czekoladowe ciastka- były już w Touou. Kimie zajrzała na salę. Drużyna trenowała, a jej brat leżał sobie na scenie. Widziała jak Wakamatsu patrzy na niego ze złością.

-Ohayo~!- Krzyknęła Kimie, wkicając na salę. Ominęła ćwiczących, wskoczyła na scenę i usiadła Daikiemu na kolanach.- Nii-san~! Co ty ćwiczysz?

-Oddychanie.- Powiedział Daiki ze śmiechem.

-Jak powiesz co robiłeś to dostaniesz ciasteczko.

-Pokonałem Wakamatsu w one on one.

-O~! Za to dostaniesz.- Powiedziała Kimie zadowolona i nakarmiła brata ciasteczkiem. Sozo podeszła do nich i usiadła sobie na scenie.

-A kto to?- Zapytał Imayoshi, który nie wiadomo kiedy zjawił się obok Sozo, która omal nie spadła ze sceny.

-Moja przyjaciółka. Sozo to jest Imayoshi, kapitan.- Przedstawiła ich sobie Kimie.

-Miło mi.- Powiedziała z uśmiechem Ryo-chan.

-Musicie przeszkadzać w treningu?- Zapytał wkurzony Wakamatsu.

-Nie przeszkadzamy. Możesz ćwiczyć.- Powiedziała z obojętnością Kimie, karmiąc Daikiego, który opierał się rękami za plecami. Nie chciał się udławić. Sozo widziała, jak blondyn sztyletuje ich wzrokiem.

-A Aomine też ma ćwiczyć.- Powiedział.

-Ja ćwiczyć nie będę.- Powiedziała Kimie, pokazując mu język.

-Nie o ciebie mi chodziło!

-Niech do twojej tlenionej główki dojdzie, że ja też jestem Aomine!- Krzyknęła Kimie, na co Daiki i Sozo zaczęli się śmiać. Reszta powstrzymywała się od śmiechu.

-Nie jestem tleniony!- Odwarknął Wakamatsu.

-A, czyli głupi od zawsze.- Mruknęła Kimie, na co nawet Imayoshi się zaśmiał.

-Nie będę z tobą rozmawiał! Niech twój brat się w końcu ruszy!

-Który?

-Jak to który??!

-Bo mam trzech.- Powiedziała z uśmiechem, na co nawet Imayoshi się zdziwił.

-Eeee......Daiki. O tego mi chodzi.- Powiedział nieco zmieszany Wakamatsu.

-Nii-san poćwiczysz?- Zapytała się Kimie z uśmiechem.

-Nie. Wychodzę. Nie mam tu po co siedzieć.- Stwierdził znudzony Daiki, zjadając do końca ciastka.

-Masz ćwiczyć!- Krzyknął Wakamatsu.

-Ćwiczyłem. I przegrałeś. Idę do domu.- Stwierdził Daiki. Złapał Kimie w pasie i wstał. Kimie z uśmiechem wczepiła się w niego. Granatowowłosy podszedł do ławki i wziął z niej torbę. Nie chciało mu już przebierać w mundurek.

-Dai-chan musisz już wychodzić~? Poćwicz.- Powiedziała Satsu

-Poćwiczy później. Do letnich zawodów jeszcze czas.- Powiedziała Kimie, po czym pomachała wszystkim, oczywiście Wakamatsu pokazując język. Sozo wyszła z nimi z uśmiechem na ustach.

-Widzę, że Kimie znalazłaś sobie nową rozrywkę.

-I to bardzo ciekawą~! Wiesz, nic mi nie zrobi ze wzgędu na Daikiego. Widzisz Nii-san jaką masz dzięki mnie rozrywkę.- Powiedziała Kimie, wtulona w niego.

-Tak małpko. A zejdziesz ze mnie?

-Nie.

-Masz trening Daiki.- Stwierdziła Sozo.

-Masz zanieść mnie do domu. Nogi mnie bolą.

-No dobra, zrobię wyjątek. Za te ciasteczka.

-Jak będę miała siły to ci nawet upiekę.- Powiedziała Kimie, po czym odebrała telefon.- Halo?.... Nom.....Serio??....Będę za 5 minut.- Powiedziała szybko.- Nii-san puść mnie!- Kimie szybko z niego zeszła.

-Co się stało?- Zapytał Daiki.

-Tatuś chce jechać po nowy ekspres. Także do zobaczenia~!- Kimie cmoknęła Ryo-chan w policzek, po czym pobiegła do domu.

-Idziesz do domu?- Zapytał się Daiki.

-Ta, a co?

-To cię odprowadzę. Nie mam po co wracać, skoro oni pojechali.

-Mam ochroniarza~!- Powiedziała Ryo-chan z uśmiechem i ruszyli powoli w drogę.

Akina musiała po drodze kilka razy uspokajać Mine, która wręcz skakała ze szczęścia. Nic jednak nie mogła na to poradzić. Po niecałej godzinie były na miejscu. Mine rozejrzała się, jednak nie zauważyła blondyna, przez co od razu mina jej zrzedła. Poczekały aż Kasamatsu skończy mecz, po czym podeszły do niego z butelką wody i ręcznikiem.

-O hej. Dzięki.- Powiedział Yukio z lekkim uśmiechem .

-Idę po coś do picia. Zagadaj na razie Yukio.- Mruknęła Mine do Akiny. Ta przytaknęła, po czym zaczęła rozmawiać o zawodach letnich. Mine ze smutną miną ruszyła do wyjścia. Nie wiedziałą gdzie tu są automaty, więc skręciła po prostu w lewo. Gdy skręciła zauważyła Kise przy kranach. A już myślała, że go nie ma. Kise ochlapał sobie twarz, wyprostował się i przeczesał dłonią włosy. Mine na ten widok stała tak i patrzała na niego z zachwytem. Wyglądał po prostu tak seksownie~! Wtem spojrzał na nią i uśmiechnął się, co Mine szybko odwzajemniła.

-Ohayo Mine-chin.

-Ohayo Kise-kun.- Mine podeszła do niego. Od razu jej humor powrócił.- Co tu robisz?

-A, odpoczywam. Nie wyspałem się i jestem nieco zmęczony.

-To dzisiaj się wyśpij. Chyba nie masz żadnej sesji?- Mine spojrzała na niego nieco zmartwiona.

-Nie, nie ma. Eto Mine-chan?- Zaczął nieco niepewnie Kise.

-Tak?

-Co jutro robisz?

-Nie mam żadnych planów.- Powiedziała Mine, nie wiedząc o co chodzi.

-A wybierzesz się gdzieś jutro ze mną?- Zapytał Kise. Mine stała chwilę, zastanawiając się o co chodzi.

-Czy ty.... zapraszasz mnie na randkę?

-Tak. Więc co ty na to?- Zapytał z lekkim uśmiechem, na co Mine się zarumieniła.

-Ch-Chętnie.- Odpowiedziała z uśmiechem.

-Więc... Dasz mi swój numer?- Zapytał już pewniej blondyn.

-Pewnie.- Mine uśmiechnęła się.

-Ach, tylko musisz chwilkę poczekać, bo mam telefon w szatni.- Powiedział Kise, drapiąc się po karku.

-Tylko lepiej poczekać aż Kasamatsu wyjdzie.- Powiedziała Mine ze śmiechem.

-Ta, pewnie by mnie zabił, gdyby się dowiedział.- Zaśmiał się nerwowo Kise.- Wracamy na salę? W końcu trening się jeszcze nie skończył.

-Tak, tak. Poznasz moją przyjaciółkę.- Powiedziała Mineś z uśmiechem.- Ale zanim to.... Gdzie tu są automaty? Bo strasznie pić mi się chce.

-Chodź, pójdziemy razem.- Zaproponował Kise. Po zakupie picia wrócili na salę, gdzie Akina rozmawiała z Kasamatsu i innymi zawodnikami.

-O Kise, czujesz się już lepiej?- Zapytał Kasamatsu.

-Już dobrze~!- Uśmiechnął się do niego szeroko.

-Akina to jest Kise. Kise to jest moja przyjaciółka Akina.- Przedstawiła ich Mine.

-Miło poznać.- Blondyn uśmiechnął się do niej szeroko.

-Wzajemnie.- Akina odwzajemniła uśmiech. Spojrzała na Mine, która wskazywała jej drzwi.- To już ta godzina?! Zapomniałam, że miałam być dzisiaj wcześniej w domu. Mine odprowadzisz mnie kawałek?

-Pewnie~! To ja poczekam na zewnątrz. Kończycie już co nie?!

-Tak, tak. Tylko musisz na mnie poczekać, bo muszę iść jeszcze do trenera.- Powiedział Yukio.

-Spoko.- Mine uśmiechnęła się szeroko.

-Do zobaczenia~!- Akina pomachała wszystkim, po czym wyszli z sali.- Gadaj co się stało.- Powiedziała patrząc znacząco na Mine. Blondynka usiadła na ławce, po czym pisnęła głośno.

-Akina uszczypnij mnie.

-Po co?

-Bo ja nadal nie wierzę, że Kise zaprosił mnie na randkę~!

-Serio?!- Mine pokiwała energicznie głową.- No to gratuluję~!

-Dziękuje~!- Mine uśmiechnęła się jeszcze szerzej, rumieniąc się przy tym lekko.- Ale teraz idź już. Bo Kise ma przyjść dać mi numer.

-No dobrze, dobrze~! Tylko grzecznie mi tu- Akina puściła jej oczko.

-Tobie to samo mogę powiedzieć. Idź do pana Aomine.- Mine pokazała jej język, na co Akina pokiwała tylko niedowierzająco głową i poszła. Po chwili zjawił się blondyn.

-Kasamatsu-senpai poszedł do trenera, więc mamy chwilę.- Powiedział Kise z uśmiechem.

-Czuję się jakbym łamała jakieś prawo.- Zaśmiała się Mine, po czym wyciągnęła telefon i wymieniła się numerem z Kise.

-Więc.... Jutro o 13? Pasuje ci?- Zapytał Kise.

-Pewnie. A gdzie?

-Może być na stacji? Wiesz, jakbyśmy się zgubili to mamy swoje numery.

-Okey~! A teraz... zostajesz czy idziesz? Nie wiem jak Yukio zareaguje jak nas zobaczy.

-Powiem, że dotrzymywałem ci towarzystwa. Chyba za to mnie nie pobije?- Zapytał, na co razem się zaśmiali. W tym momencie przyszedł Kasamatsu.

-To co Mine, idziemy? Ty Kise jak się nie mylę masz chyba pociąg.

-Tak, tak~! Do zobaczenie~!- Pomachał im na pożegnanie i pobiegł na stację.

-Pa~! To co Yukio? Skusisz się na placek? Mama wczoraj robiła.- Mine uśmiechnęła się do niego.

-Chętnie.- Odwzajemnił uśmiech, po czym ruszli powoli do domu Mine. Ta najchętniej jednak pokicałaby sobie ze szczęścia.

Akina z uśmiechem wracała do domu. Znaczy szła na miejsce spotkania z Aomine. Przystała na rogu i wyjrzała aby sprawdzić, czy czeka. Czekał. I zauważyła nawet, że pod bluzą ma obcisłą koszulkę. Aż chciałoby się dotknąć... Nie~! Akina otrząsnęła się, po czym wyszła zza rogu i podeszła do niego.

-W końcu się zjawiłaś.- Mrukną Aomine, dalej opierając się o ścianę. Akina podeszła i uderzyła go w brzuch.- Oj! Za co to?!

-Za grzebanie mi w torbie! Nawet nie wiem kiedy to zrobiłeś. Powinieneś się cieszyć, że przyszłam. I...

-Akina?

-Co?- Warknęła na niego. Aomine podszedł i dotknął jej ramienia, po czym wziął rękę. Akina patrzała na niego zdziwiona do momentu aż zobaczyła, że trzyma m palcach pająka.- A~!- Pisnęła i odsunęła się.

-Mówi się dziękuje.- Powiedział Aomine, po czym puścił pająka i go zdeptał.

-Dziękuje.- Mruknęła Akina.

-To teraz chodź marudo.- Powiedział Aomine z uśmiechem i ruszył w przeciwną stronę niż jej dom.

-Gdzie mnie zabierasz?- Zapytała równując z nim krok.

-A jak nie powiem?

-To focha strzelę~!

-Uroczo wtedy wyglądasz.- Aomine uśmiechnął się do niej figlarnie, na co Akina się zarumieniła.- A gdzie cię zabieram to zobaczysz.- Akina tylko przytaknęła i szła z nim. Po jakiś 10 minutach weszli do jakieś kawiarni. Akina usiadła w cieniu, a Aomine podszedł do lady, zmówił, po czym usiadł przed nią.

-Co zamówiłeś?- Spytała od razu.

-Zobaczysz. Na pewno ci posmakuje.- Aomine uśmiechnął się lekko. Po jakiś 5 minutach kelnerka przyniosła im dwa talerze z jakimś ciastem. Akina wzięła łyżeczkę i gdy tylko chciała wziąć sobie kawałek ze środka wylała się czekolada. Wzięła kawałek do ust i aż się uśmiechnęła.

-Bardzo smaczne.- Stwierdziła, biorąc kolejny kawałek. Zaczęli rozmawiać przy tym nieco o szkole, więc godzina szybko im minęła. Akina jednak stwierdziła, że musi już iść do domu. Oczywiście Aomine od razu poszedł z nią.

-Dziękuje za deserek.- Powiedziała Akina i lekko się do niego uśmiechnęła.

-Ależ proszę. Jutro też gdzieś cię zabiorę.

-Ale jutro nie ma szkoły.

-Tym bardziej można gdzieś wyjść.

-A może ja nie chcę??- Akina przystanęła, więc Aomine również. Podszedł do nie i pochylił się tak, że omal nie stykali się nosami.

-Pójdziesz ze mną na randkę?- Zapytał, a Akina zarumieniła się. Chwilę się zastanawiała, jednak pokiwała potwierdzająco głową.- Więc do zobaczenia jutro.- Powiedział, po czym ominął ją i poszedł. Akina chwile tak stała po czym westchnęła głośno. A w głowie miała dwie rzeczy- piękny kolor oczu Aomine i fakt, że idzie z nim jutro na randkę. Pognała do domu aby wybrać jakieś ubranie i napisać przy tym do Mine. Szczerzyła się jak głupia i dziękowała jednak w myślach Aomine, że zdobył jej numer.

Sozo leżała na łóżku i czytała SMSy od Kimie, która zachwycała się nowym ekspresem. Nie wspominając, że sprzedawca miał jej dość, gdyż nie mogła się zdecydować, a później zastanawiała się pół godziny nad kolorem. Ano i pisała jaka teraz kawka jest smaczna i że jak przyjdzie to zrobi jej latte z syropem czekoladowym. Ryo-chan chciała odpisać lecz wtem dostała wiadomość od Uruhy. Od razu ją otworzyła.

Od: Kaczuszka

Do: Ryo-chan

Temat: Kino

Treść: Ohayo Ryo-chan. Sprawdziłem seanse i ciekawe są po 12. Więc podjadę jutro po ciebie o 12. Co ty na to?

Od: Ryo-chan

Do: Kaczuszka

Temat: Kino

Treść: Ohayo~! No dobrze. Wiesz, popisałabym z tobą ale Kimie wysyła mi SMSy o ekspresie do kawy z prędkością światła :p

Od: Kaczuszka

Do: Ryo-chan

Temat: Kino

Treść: Hahaha! To niech do Rukiego napisze, chętnie by o tym pogadał ;) A my widzimy się jutro, a ja jestem zmęczony po próbie. Kai nas wymęczył :p Także miłego wieczora i do zobaczenia jutro :*

Od: Ryo-chan

Do: Kaczuszka

Temat: Kino

Treść: Lepiej nie, bo później Ruki będzie do mnie pisał :p Jak zmęczony to nie przeszkadzam, odpocznij sobie. Dziękuje i wzajemnie oraz do zobaczenia :*

Sozo uśmiechnęła się, po czym zaczęła czytać wiadomości od Kimie. Doszedł jeszcze temat jutrzejszych randek, więc chętnie pisała. I już czuła, że Kimie nie da jej w poniedziałek spokoju dopóki nie opowie ze wszystkimi szczegółami tej randki. Aż zaciekawiło ją co u Akiny i Mine.

Kimie leżałą zadowolona w wannie. Dowiedziała się, że Daiki umówił się z Akiną, a Kise z Mine. Ryo-chan w końcu umówiła się z Uru, a ona sama będzie miała ciekawy dzień ze swoim chłopakiem. No i zyskała nowy ekspres. Uśmiechnęła się i wygodnie ułożyła w ciepłej wodzie.