Tęczowa ferajna- Rozdział 2

Hejo~! ^.^

Od razu was przepraszam -.- Już prawie tydzień minął od ostatniego posta =.=

Mam nadzieję, że mi wybaczycie ^^ 

Postaram się częściej wstawiać posty :3

A dzisiaj kolejny rozdział Ferajny~! ^w^ Bardzo się wam spodobało, więc wzięłam się za kolejny rozdział ^^ I tak sądzę, że będę wstawiać te rozdziały częściej, bo naprawdę fajnie mi się pisze :3 Takie wymyślanie na poczekaniu idealnie mi pasuje :D

A co do rozdziału to mam nadzieję, że mimo nie zjedzenia żelek wyszedł dobrze xp

Ano i zapraszam na fp~! ^w^ 

Dzisiaj np. są urodziny kochanego basisty, więc sporo się działo :p

Nie przedłużając zapraszam do czytania~! :3

Do zobaczenia mam nadzieję szybko xp

#Kimie

Akina wraz z Mine po lekcjach udały się do Seirin. W końcu obie dawno nie widziały się z Taigą. Przez to Akina wręcz tam biegła, jednak była tak miła i poczekała na swoją przyjaciółkę przy bramie aby razem na spokojnie iść na salę gimnastyczną. Gdy tam weszły zobaczyły jak cała drużyna coś omawia, zapewne taktykę.

-Taiga~!- Krzyknęła Akina widząc znajomą czuprynę. Podbiegła i rzuciła się Kagamiemu na szyję.

-Hahaha~! Hejka Akina.- Powiedział rozbawiony zachowaniem swojej siostry. Puścił ją aby się jej przyjżeć.- Trochę ci się urosło.

-Tobie również. Zwłaszcza przybrało ci się mięśni.

-Ćwiczenia robią swoje.

-A ja zostanę przytulona~?- Zapytała Mineś podchodząc do Kagamiego z niewinnym uśmiechem. Od razu została przytulona na powitanie.

-Jest i Mine. Jak zawsze wesoła.- Zaśmiał się.

-Ktoś musi być~!

-A ze mną to już się nie przywitasz?- Zapytał Junpei.

-Nie, ciebie widzę na co dzień braciszku.- Akina pokazała mu język ze śmiechem.

-Skąd znasz Kagamiego?- Zapytał Koganei.

-Z Ameryki. Byłam tam przez pewien czas.

-Dlaczego nie powiedziałeś, że go znasz?- Zapytał Izuki.

-Bo go nie znam. Akina trochę o nim opowiadała ale nie mówiła, że jest dobry w kosza.- Odpowiedział Junpei.

-Dobra, nieważne. Jak tam treningi? Dobrze wam idzie?- Zapytała Akina.

-Dobrze. Mamy dobrych zawodników.- Powiedział Junpei.

-A~!- Krzyknęła nagle Mine. Wszyscy na nią spojrzeli.- Od kiedy tu stoisz?!- Zapytała niebieskowłosego chłopaka.

-Od początku.- Powiedział spokojnie Kuroko.

-To jest...- Zaczął Kagami.

-Wiemy. Kuroko Tetsuya. Ja jestem Akina Hyuga, a to jest Mine Izuki.- Przywitała się z uśmiechem Akina.

-Miło mi.

-Skąd go znacie?- Zapytał zdziwiony Kagami.

-Ze szkoły. Chodził do Teiko. A my nadal tam chodzimy.- Odpowiedziała Mine.

-Czyli znacie Pokolenie Cudów?- Zapytał podekscytowany Kagami.

-No nie do końca. Znaczy nie znamy ich osobiście ale chodziłyśmy na mecze i w ogóle.

-Dlaczego jesteś tym tak podekscytowany Taiga?- Zapytała Mine.

-Bo chcę ich pokonać.- Uśmiechnął się triumfalnie.

-Pokonać Pokolenie Cudów?!- Akina spojrzała się na niego jak na wariata.

-Powodzenia.- Powiedziała Mine ze śmiechem.

-To prawda, że Kagami-kun nie ma z nimi szans...

-Tetsu!

-....Jednak trening i reszta mu w tym pomogą.- Dokończył Kuroko, olewając wściekłego Kagamiego.

-To już nie mogę się doczekać~!- Powiedziała Akina dumna.

-Ja też~!

-Riko daj im pożądny wycisk.- Powiedziała Akina, na co jej brat i resza zamarła.

-Dobrze~!- Riko uśmiechnęła się promiennie.

-Skoczyliście już trening? Bo ja mam ochotę na lody~!- Mine aż oblizała się na samą myśl.

-Wprawdzie skończyliśmy, więc poczekajcie chwilę. Ogarniemy się i idziemy.- Powiedział Kagami z uśmiechem.

-Poczekać, poczekamy, bo ty stawiasz~!- Akina pokazała mu język, po czym złapała Mine za rękę i wybiegły z sali. Usłyszały jeszcze jak Kagami mówi "Wredne.", jednak wiedziały, że i tak je kocha. Po 10 minutach ruszyli całą drużyną na lody, a rozmowy nie miały końca.

Sozo tuż po szkole udała się do swojego kuzyna Rukiego. No nie od razu po szkole, gdyż Kimie kazała jej się przebrać aby oczarować Uruhe. Na początku nie chciała się zgodzić lecz po namyśle poszła szybko do domu, przebrała się, po czym pojechała do wytwórni. Miała wejściówkę, więc na spokojnie udała się pod ich pokój. Drzwi były otwarte, więc weszła bez pukania.

-Ohayo Ruki~!- Powiedziała widząc swojego kuzyna siedzącego na kanapie, wpatrzonego w telefon.

-Ohayo Ryo-chan.- Spojrzał na nią z uśmiechem, po czym dalej wpatrywał się w telefon.

-Czytasz komentarze czy oceniasz swoje nowe buty?- Zapytała z uśmiechem.

-Wcale nie są nowe.

-Nie są nowe. Mają już aż 2 dni.- Powiedział Reita, wchodząc do pokoju z butelką wody.

-To straszne~! Ruki dlaczego ty nie masz nowych butów?- Zaśmiała się Sozo.

-Hahaha. Te buty nie mają dwóch dni, a tydzień.

-Wielka różnica.- Powiedziała Sozo, na co Ruki prychnął.

-O~! Ryo-chan do nas przykicała.- Powiedział Aoi, który uśmiechnął się do niej promiennie.

-A co ja? Królik?

-Króliczki są słodkie.- Powiedział Uruha, który wszedł tuż za Aoim, na co Sozo się zarumieniła.

-I smaczne~!- Dodał Kai, wchodząc po Uru.

-Lider-sama~! Zabiłbyś taką małą, niewinną kuleczkę?

-Nie, oczywiście, że nie~! Ale ludzie jedzą króliki.

-Chyba zostanę wegetarianką.

-Serio?! A ja dzisiaj chciałem zrobił tą moją słynną potrawkę z wołowiną.- Kai uśmiechnął się, pokazując dołeczki.

-Wegetarianizm może poczekać.- Stwierdziła Sozo, na co reszta się zaśmiała.- Jak tam próby?- Zapytała rozglądając się po studiu.

-Jakoś idą. Mamy jednak dużo do przećwiczenia.- Powiedział Ruki z westchnieniem.

-No tak. Więcej prób, mniej czasu na zakupy.- Powiedziała Sozo z wielkim bólem i uśmiechem.

-I ty Brutusie przeciwko mnie?- Ruki złapał się za serce.

-Jestem Sozo, nie Brutus.- Stwierdziła, na co wszyscy się zaśmiali.

-Nie jesteś Sozo tylko Ryo-chan.- Powiedział Aoi.

-A ja pozwoliłam tak na siebie mówić??

-Pretensje mniej do Kimie. To ona to zaczęła.

-No dobra. Nie będę marudzić.

-A gdzie w ogóle jest Tęczusia? Dawno jej nie było?- Zapytał Reita.

-Tęczusia pognała do swojego chłopaka. I po żelki. Takiej energii dostała, że Isoshi nie mógł za nią nadążyć.

-To powiedz jej jutro, że mamy żelki. Wtedy chętnie przyjdzie.

-Jak nie będzie miała planów to tak. Od początku roku gdzieś łazi.

-To wyślemy po nią Miyaviego. Zapewne chętnie spotka się z siostrą.- Stwierdził Aoi.

-Już szybciej ja ją zaciągnę. Meev jest teraz w Ameryce i przyjedzie może za miesiąc. Jak nie za rok.

-Nie jest z tego powodu smutna?- Zapytał Ruki.

-Może trochę. I tak piszą do siebie codziennie. Ma chyba nawet jechać do niego an wakacje.

-To my weźmiemy ciebie na wakacje.- Powiedział Uru z uśmiechem.

-Phi~! To moja kuzynka, więc jedzie ze mną.

-Cicho bądź Ruki. Pojedziemy wszyscy razem i koniec kropka. Ty zapewne zaginiesz na straganach albo w sklepach, więc Uru się mną zaopiekuje.- Powiedziała z uśmiechem, a serce biło jej jak szalone. Wakacje z Uruhą to wręcz spełnienie jej marzeń.

-A dlaczego tylko Uruha?

-Bo ja będę cię szukał, a Aoi z Kaiem zapewne pójdą coś zjeść i zasiedzą się w barze.- Powiedział Reita z uśmiechem, przysiadając się do wokalisty.

-Także my poleżymy sobie na plaży i schłodzimy ci Orangine.- Sozo puściła do niego oczko.

-Jeszcze się nad tym zastanowię.- Stwierdził Ruki z powagą na co reszta się zaśmiała.

-Zostajesz posłuchać naszego wyjca czy masz jakieś inne plany?- Zapytał Uru, zakładając gitarę.

-Zostaję. Lekcji nie mam wiele, a w domu bym się nudziła.- Uśmiechnęła się do niego promiennie.

-To rozsiąść się wygodnie i posłuchaj skończonej piosenki.- Powiedział Uru, puszczając jej oczko. Sozo zarumieniła się lecz grzecznie usiadła na kanapie, biorąc sobie puszkę coli i wsłuchując się po chwili w muzykę.

[Song]

Kimie zaś czekała na swojego chłopaka. Trening im się przedłużył i musiała poczekać nieco dłużej. Nie nudziła się jednak, gdyż pisała sobie z bratem Miyavim. Schowała telefon do kieszeni i wtem zauważyła swojego ukochanego.

-Sei-chan~!- Krzyknęła wesoło, podbiegając i rzucając mu się na szyję.

-Aż tak się stęskniłaś?- Zapytał, przytulając ją.

-Oczywiście~! A ty nie?- Spojrzała na niego.

-Oczywiście.- Pocałował ją krótko i uśmiechnął się. Złapali się za ręce i udali powolnym krokiem do parku.

-Jak treningi panie Kapitanie?- Zapytała z uśmiechem. Już wczoraj dowiedziała się, że Akashi został kapitanem lecz dopiero dzisiaj mogła o to spytać.

-Dobrze. Wszystko idzie po mojej myśli.- Odpowiedział, uśmiechając się lekko. Spodziewał się, że jego dziewczyna dowie się szybciej, zanim jeszcze wyśle jej SMSa.

-Gratuluje~!- Powiedziała wesoła i cmoknęła go w policzek.

-Dziękuje. I tak wiedziałaś, że nim zostanę.

-Bo jesteś najlepszy.

-Właśnie. Dlaczego byłaś dzisiaj wcześniej?

-A~! Bo Daiki po treningu stwierdził, że jest zmęczony i poszedł do domu, więc szybciej spotkałam się z Izayą. A mu też się gdzieś spieszyło, więc poszłam kupić żelki, a następnie do ciebie. Ale nic się nie stało, bo akurat Meev napisał.

-Jednak musiałaś czekać. Następnym razem wejdź na salę. Albo idź do kawiarni.

-Ale to naprawdę nic wielkiego.

-A jak będzie padać? Albo zimą? Nie chcę żebyś się rozchorowała.

-No dobrze~! Dziękuje, że się tak o mnie troszczysz~!

-Kocham Cię, więc to normalne.

-Sei-chan~!

-Co?

-Musisz to mówić w takim miejscu??- Kimie spojrzała na niego zarumieniona.

-Następnym razem spróbuję się powstrzymać. Te rumieńce są zarezerwowane tylko dla mnie.- Powiedział z uśmieszkiem, po czym pocałował ją w oba policzki.

-Tak jak twój uśmiech jest dla mnie.

-Tylko dla ciebie.- Kimie uśmiechnęła się, przytulając do boku Akashiego. Chodzili tak z jakąś godzinę, rozmawiając o wszystkim. Po tym Akashi odprowadził Kimie do domu, mimo jej marudzeń. Chciała spędzić z nim więcej czasu lecz lekcje same się nie zrobią. Pożegnała się z nim czule, gdyż nie wiadomo kiedy się spotkają. Weszła do domu trzaskając drzwiami- jej znak rozpoznawczy- i krzycząc "Wróciłam~!". Zdjęła buty, torbę zostawiła na szafce i udała się do kuchni.

-Nii-san~!- Krzyknęła wesoło, tuląc się do pleców Daikiego. Spojrzał przez ramię i widząc kolorową czuprynę wiedział kto go tuli.

-Nie widziałaś mnie od rana.- Zaśmiał się, odklejając ją od siebie.

-Ej~!- Spojrzała na niego ze smutną minką. Daiki westchnął, po czym schylił się i cmoknął ją w czubek głowy, na co Kimie się od razu rozweseliła.

-Widzę, że humor dopisuje.- Powiedział, robiąc sobie kanapki. I przy okazji już siostrze. Skoro jest dla niego miła to on też będzie.

-Czemu nie~?! Jak tam treningi?- Zapytała, biorąc plasterek szynki.

-Jakoś poszedł ale i tak nie ma aż tak silnych osób.- Powstrzymał się od powiedzenia swojego motto, bo ostatnim razem jak je powiedział oberwał wałkiem do ciasta.

-Poczekamy, zobaczymy. W końcu niebawem zawody letnie. Nii-san~! Co jutro porabiasz?

-Jeszcze nie wiem, a co?- Spojrzał na nią podejrzliwie.

-Pójdziemy jutro do kina? Słyszałam, że leci jakiś ciekawy film.- Spojrzała na niego słodko.

-Czemu nie? Mi pasuje. Tylko mam nadzieję, że to nie będzie komedia romantyczna.

-Nie, to chyba jakiś horror. A po seansie pójdziemy na lody i do salonu gier. Albo kupimy sobie przekąski, wrócimy do domu i pogramy w NFS na konsoli.

-Jak już to druga opcja, bo dawno nie graliśmy. Wejdziemy jeszcze do księgarni, bo chciałaś jakąś płytę co nie?!

-Tak~! Dzięki Nii-san~!- Kimie podeszła do niego, pociągnęła za koszulkę i cmoknęła w policzek, po czym wzięła dwie kanapki, soczek i pognała na górę. Daiki westchną z uśmiechem. Nigdy nie potrafi jej odmówić. Może i czasami się kłócą i złoszczą na siebie to jednak są kochanym rodzeństwem. Plus jak Kimie patrzy na Aosia swoimi dwukolorowymi oczami to czuje się jak zahipnotyzowany. To nie to samo co z Akashim, bo tu jest większa różnica. I Kimie to jego młodsza siostra i nie pozwoli jej skrzywdzić. Daiki zaśmiał się, po czym wziął resztę kanapek i picie oraz torbę ze stolika. Będzie już mega dobry i jej zaniesie. A niech ma wesoły i udany dzień.