Twin Blood 2- Rozdział 13

Ohayo~! ^w^

Przybywam z kolejnym rozdziałem TB~! ^^

Ogółem to chciałam wstawić rozdział z BB albo z BwM ale nie mam z nich nawet strony xp

Jak tylko skończę pewną rzecz to się wezmę za jedno ;)

A teraz kolejny rozdział~! Mogłam go wstawić w piątek 13 :p

Mieliście pechowy ten dzień czy wręcz przeciwnie?! O.o

Nie przedłużając zapraszam do czytania i sprawdzenia czy ta 13 jest pechowa :p

Miłego popołudnia kochani~! ^w^

#Kimie

Następnego dnia po szkole wybrałam się z Megumi i Yuko na zakupy. Jason i Joni stwierdzili, że muszą sprawdzić co się dzieje w klanie i takie tam, a Kiyoshi miał już jakieś plany. Rune wyglądał jakby bujał w obłokach, więc nie pytałyśmy się go o wyjście z nami. Louis powiedział, że dzisiaj spędza dzień ze swoimi elfikami. Shun oczywiście popędził na trening, po drodze mówiąc coś o nauce. Ano tak. Chemia jest dla Shuna przekleństwem, przedmiotem, który został wymyślony przez samego diabła. Tak więc w trójkę wyruszyłyśmy na podbój sklepów. Jak zwykle miałyśmy dużo ubawu z przymierzania ubrań. Chociaż najfajniejsze było, gdy kazaliśmy Megi ubrać się w strój kotka i stwierdziliśmy, że powinna go kupić. Gdy spytała się dlaczego to odpowiedziałyśmy „Gdy Kiyoshi cię zobaczy to cię pożre w całości.” Oczywiście krył się tu czysty podtekst, który Megi dobrze zrozumiała pokazując niezły rumieniec na twarzy. Odburknęła, że mamy nieczyste myśli w głowie i poszła się przebrać. Megi odegrała się Yuko mówiąc jej, że powinna oblać się czekoladą, a Joni zrobi co trzeba. Yuko była wręcz cała czerwona na twarzy i aż nie mogła zjeść swojej mufinki. Mi się odegrały, gdy przymierzałam jedną sukienkę. Była ona rozpinana z przodu na całej długości. Gdy przyglądałam się w lustrze Yuko powiedziała „Kup ją. Ubierz. Idź do Jasona. Rozepnij ją, gdy będziecie sami, a pod spodem nie miej nic.” Mimowolnie się zasłoniłam, a one zaczęły się śmiać. Wychodząc ze sklepu miałam rumieńce na twarzy i tą sukienkę w ręce. Po obejrzeniu już kilkunastu sklepów postanowiłyśmy zrobić sobie przerwę i iść do naszej ulubionej kawiarni. Szliśmy przez miasto rozmawiając.

-Mari rozumiem, że planujesz jakiś romantyczny wieczór skoro kupiłaś tą sukienkę.- Yuko wyszczerzyła się do mnie niewinnie.

-Nie, nic nie planuję. Za to ty uważaj, bo raz skapnie ci czekolada o tą małą odrobiną zostaniesz zjedzona przez Joniego.- Zaśmiałyśmy się razem. I teraz kto tu jest bardziej zboczony: mężczyźni czy kobiety?

-Ej! Czy to nie Kiyoshi?- Yuko wskazała go palcem i miała rację. Kiyoshi stał jakieś 7 metrów od nas oparty o murek, sprawdzając coś na telefonie. Megi od razu go widząc rozpromieniła się i wręcz chciała do niego biec sprintem. Już chciałam go zawołać lecz powstrzymałam się. Z budynku wyszła jakaś młoda kobieta z pokaźnym brzuszkiem i podeszła do niego. On od razu schował telefon do kieszeni i odepchnął się od ściany. My natomiast spojrzałyśmy po sobie porozumiewawczo i dyskretnie podeszłyśmy bliżej. Nie zdążyłyśmy nic podsłuchać, gdyż przeszli na drugą stronę do parku.

-Mam pomysł!- Yuko przeszła szybko na drugą stronę. Tam za drzewem założyła kapelusik i okulary oraz bluzę, którą kupiła.

-Wy idźcie za mną w odstępie 3 metrów, a ja będę szła tuż za nimi. Włączę dyktafon i wszystko spróbuję nagrać.- Już się nawet nie zapytałam, dlaczego nosi przy sobie taki bardziej podsłuch tylko pokiwałam głową na zgodę. Yuko popędziła za Kiyoshim i nieznajomą dziewczyną w ciąży, a ja z Megi szłyśmy powoli za nimi. Po jakiś 3 minutach przyszła Yuko i pociągnęła nas na ławkę.

-I co? Nagrałaś coś?- Spytała już niecierpliwa Megi.

-Spokojnie. Usiedli na ławce, więc podsunęłam tam dyktafon. Siedzą tam.- Wskazała nam palcem.- Więc możemy słuchać i patrzeć.- Uśmiechnęła się krótko, po czym wcisnęła „Głośno mówiący”.

-I jak? Z maluchem wszystko w porządku?

=W jak najlepszym. Chłopczyk rozwija się prawidłowo. Chcesz zobaczyć zdjęcia?- Kiyoshi pokiwał głową, że chce.

-Jaki on już duży! Ile moja mama by dała za moje takie zdjęcie.- Usłyszeliśmy śmiech dziewczyny.

=Na pewno ucieszy się, gdy pokażemy jej to.- Dziewczyna poklepała go po ramieniu i schowała zdjęcie do torebki.

-Ucieszy, a po tym będzie wspominać jaki to ja malutki byłem, gdy się urodziłem, bla, bla, bla. Ewakuacja na miejscu.- Dziewczyna zaśmiała się, a Kiyoshi uśmiechnął.

=Jeśli nasz synuś będzie wyglądał jak ty to ma przechlapane. Babcia pomyli go jeszcze ze swoim synusiem.- Obaj się zaśmiali, a nas zmroziło.

-Jeśli tylko nie będzie miał białych włosów to będzie spokój. Chociaż z drugiej strony jak babcia go tak pokocha to nie będzie problemów z opieką, gdy my będziemy zajęci.

=Masz rację. Albo gdy będziemy wyczerpani nocnym chodzeniem do maluszka.- Dziewczyna pogłaskała swój brzuch.- Daj rękę!- Kiyoshi podał jej dłoń, a ona przyłożyła ją do swojego brzucha.

-Oho~! Jak myślisz: piłkarz czy biegacz?

=Przystojny wilczur.- Uśmiechnęła się do niego szeroko.

-To to ja wiem. Geny przecież robią swoje.- Kiyoshi uśmiechnął się zadziornie.

=A no racja, racja. Albo po prostu śpieszy mu się do wyjścia.

-Młody poczekaj jeszcze trochę! Cyca będziesz miał 24 godziny na dobę, więc nie musisz się martwić.- Dziewczyna uderzyła go w ramię, a Kiyoshi się zaśmiał.

=Jesteś niemożliwy.

-Znasz mnie. Przecież to ja.- Szeroki uśmiech.

=Taa. Kochany tatuś.- Zaśmiała się, po czym pocałowała go w policzek.

-A to za co?

=A tak po prostu. Kobiece humorki ciążowe.

-Lepsze to niż okresowe.- Dziewczyna tym razem uderzyła go w głowę na co Kiyoshi się zaśmiał.

=Wredotus pospolitus.- Kiyoshi się śmiał, a ona niedowierzająco kiwała głową na boki.

-No dobra. To co? Idziemy do sklepu? W ogóle to jest coś nam potrzebne?

=Chłopaki robili wczoraj zakupy, więc nie sądzę.- Chwile siedzieli w ciszy, jakby się nad tym zastanawiając.

-Chodź.- Kiyoshi wstał i rozciągnął się.- Kupię ci czekolady. Duuużo czekolady.

=Jej~!- Dziewczyna uniosła ręce w górę w oznace radości.- Poczekaj chwilę, bo jednak z tym brzuchem ciężko się wstaje.- Wstała powoli poprawiając swój strój.

-Mi się nigdzie nie spieszy. A później to mogę cię nawet zanieść do domu.- Kiyoshi podszedł do niej i odgarnął jej kosmyk włosów z czoła.

=To kupujemy czekoladę, a po tym ty zanosisz mnie do domu. No bardziej nas.- Dziewczyna złapała się ręki Kiyoshiego i tak poszli w kierunku sklepów. Nic więcej już nie było słychać. Spojrzałam na Megi, której mina zrzedła. Yuko w tym czasie podreptała po dyktafon. Po tym udaliśmy się powoli w drogę powrotną.

-Myślicie, że to prawda?- Spytałam. Byłam jakby niepewna tego.

-Przecież sama słyszałaś. Powiedział „nasz synuś”. Czyli jego i tej dziewczyny, która prawdopodobnie jest wilczycą z jego stada.- Yuko najwyraźniej wkurzyła postawa Kiyoshiego.

-Megi trzymasz się jakoś?- Spytałam się głaszcząc ją pocieszająco po ramieniu.

-Taa. Jakoś.- Westchnęła głośno i dalej szła wpatrzona w chodnik.

-Co teraz zrobisz?- Spytała się Yuko.

-Nie wiem. Nadal jestem zszokowana tym co widziałam i słyszałam. Najpierw chcę to przemyśleć.- Megi przetarła pierwsze łzy. Widząc to od razu się do niej przytuliłyśmy. Słałybyśmy tak dłużej lecz rozbrzmiał mój telefon. Był to Jason. Chwilę z nim porozmawiałam.

-Coś się stało?- Spytała cicho Megi.

-Nie~! Po prostu chłopaki się nudzą, bo wręcz nikogo z klanu nie ma i pytał się czy przyjdziemy.- Tu spojrzałam na Yuko, a ona na Megi.

-Nie przejmujcie się mną. Idźcie. Jak coś to będę dzwonić.- Uśmiechnęła się lekko.

-Na pewno?- Spojrzałam na nią niepewnie. Ona pokiwała potwierdzająco głową. Przytuliłyśmy się ostatni raz, po czym Meg udała się do domu, a my do chłopaków. Yuko najwyraźniej nie chciała pokazywać, że coś się stało, bo gdy tylko znalazłyśmy się u nich to z uśmiechem na twarzy w podskokach podeszła do Joniego. Ci od razu udali się na górę, gdyż Yuko chciała się pochwalić swoimi „zdobyczami”. Ja natomiast usiadłam obok Jasona na kanapie przytulając się do jego boku. Siedzieliśmy tak, a Jason opowiadał o dzisiejszej inspekcji. Ja słuchałam i w myślach trzymałam kciuki z Megumi.

Od razu udałam się do swojego pokoju rzucając się na łóżko. Przytuliłam się do poduszki, kładąc się w pozycji embrionalnej. Nie wiedziałam co mam zrobić. Jednego dnia przytulam się z Kiyoshim, całujemy się, a następnego dowiaduje się, że zostanie ojcem. Miałam totalny mętlik w głowie. Mówił, że mnie kocha, że chcę się ze mną ożenić, a mnie zdradza. Leżałam tak i rozmyślałam dopóki nie zadzwonił telefon. Odebrałam nie patrząc kto dzwoni, gdyż myślałam, że to Mari albo Yuko.

-Halo?

=Część Skarbie. Co tam? Porabiasz coś ciekawego?- Aż lekko podskoczyłam, gdy usłyszałam jego głos.

-Hej. A nic ciekawego. Jestem już w domu i się nudzę.- Moje serce waliło jak oszalałe.

=To może przejdziemy się gdzieś? Pogoda dopisuje więc warto skorzystać. Co ty na to?- Nie wiedziałam co odpowiedzieć. Moje myśli błądziły z jednego rozwiązania na drugie. Minęła kilkanaście sekund, a dla mnie godzin, gdy podjęłam decyzję.

-Pewnie. To podejdź po mnie. Dobrze?

=Pewnie. To za chwilkę będę. Do zobaczenia.- Odetchnęłam głośno, gdy usłyszałam koniec rozmowy. Zeszłam do kuchni i nalałam sobie szklankę wody. Nie wiedziałam kiedy zrobiło mi się sucho w gardle. Odetchnęłam jeszcze kilka razy, po czym wyszłam z domu. Gdy tylko przeszłam przez bramkę zauważyłam Kiyoshiego.

-Cześć Megi.- Podszedł do mnie z uśmiechem przytulając mnie i całując w czoło.- Jak zakupy? Kupiłaś coś sobie?- Stałam tak ze spuszczoną głową prawie go nie słuchając.- Megi?! Hej~! Stało się coś?- Kiyoshi schylił się aby zobaczyć moją twarz.

-Zerwijmy.- Powiedziałam w miarę głośno. Zapadał cisza.

-Co?- Nie mogłam mu spojrzeć w oczy. To i tak już za bardzo bolało.

-To koniec.- Powiedziałam i uciekłam do domu.

-Hej! Megi! Dlaczego koniec?!! Megi!!- Zamknęłam za sobą drzwi i pobiegłam do pokoju. Rzuciłam się na łóżko i dopiero wtedy emocje puściły. Rozpłakałam się tuląc do siebie poduszkę. Nie mogłabym tak. Kocham go ale nie mogę z nim być. Przytuliłam się mocniej do poduszki płacząc dalej.

W jednej chwili mój świat runął. Nie wiem co się stało. Nie wiem, dlaczego ze mną zerwała. Przecież w szkole było wszystko w porządku .Co się stało przed ten czas, że postanowiła ze mną zerwać? Smutny i zły postanowiłem iść do chłopaków. Nie chciałem wracać do watahy, gdyż mogłoby to się źle skończyć.

Siedziałam wraz z Jasonem i Runim w salonie miło sobie rozmawiając. Rune wrócił jakieś 10 minut temu i dosiadł się do nas. Przy okazji Jason mógł się dowiedzieć, czy coś ciekawego się dzieje w klanie. Ja natomiast mogłam się rozkoszować ciastem marchewkowo-orzechowym, którym poczęstował nas Runi. Ciekawa jestem gdzie nauczył się tak piec. Nagle drzwi trzasnęły i do salonu wszedł wściekły Kiyoshi.

-Siemka Kiyoshi. Co tam?- Zapytał wesoło Jason. Kiyoshi westchnął i oparł się o oparcie fotela.

-Mam dla was wiadomość. Od dzisiaj jestem singlem. Dziękuje za uwagę.- Wściekły wszedł do kuchni, a mnie zamurowało. Zerwali?

-Czekaj, czekaj! Jak to singlem?- Spytał się zszokowany Jason.

-No normalnie. Dzwonię do Megi z pytaniem, czy się spotkamy. Ona się zgadza, więc idę pod jej dom. Tam ni z tego ni z owego mówi mi, że powinniśmy zerwać. Przez chwilę myślałem, że się przesłyszałem. Lecz słyszę jeszcze, że to koniec i Megi ucieka do domu. Tak więc ponownie jestem singlem.- Kiyoshi nalał sobie do szklanki whisky i od razu ją wypił. My natomiast siedzieliśmy zszokowani w salonie.

-Ale dlaczego zerwaliście? Przecież w szkole wszystko było dobrze?- Jason również nie dowierzał, że zerwali.

-A bo ja wiem?!! Rano całuję moją dziewczynę, a po południu jestem już singlem!!- Runi podszedł do niego i zaczął masować jego ramiona. Widać było, że jest mu go żal.

-To ty do tego doprowadziłeś.- Palnęłam zanim ugryzłam się w język. Wszystkie spojrzenia padły od razu na mnie.

-Jak niby?- Spytał się o dziwo spokojnie Kiyoshi. Chwilę się zastanawiałam, czy powiedzieć. Postanowiłam być jednak uczciwa.

-Widzieliśmy cię dzisiaj z dziewczyną w ciąży. Trochę nas to zastanowiło, więc postanowiłyśmy cię śledzić. No i dowiedziałyśmy się, że zostaniesz ojcem. Więc jak sądzisz jak mogła na to zareagować Megi, gdy to usłyszała? Zdradziłeś ją i zamierzałeś to ukryć?!- Kiyoshi schował twarz w dłoniach, a Runi z uśmiechem poklepał go po plecach, co mnie nieco zdziwiło.

-Więc to o to chodzi?!! Matko! Ja jej to muszę wytłumaczyć! Trzymajcie kciuki!- Kiyoshi szybko wybiegł z willi. Nie wiedziałam o co w tym wszystkim chodzi.

-Ktoś mi to wytłumaczy?- Spojrzałam się na chłopaków, którzy uśmiechali się do siebie.

-Trochę musimy sprostować waszą teorię.- Powiedział Runi, po czym napił się herbaty, a ja zamieniłam się w słuch.

Leżałam i wypłakiwałam się w poduszkę. Nie miałam nawet siły aby zadzwonić do Mari i Yuko aby powiedzieć, że zerwałam z Kiyoshim. Miałam ochotę leżeć tu i nie wychodzić z pokoju przez minimum miesiąc. A z domu tym bardziej. Wtuliłam się bardziej w poduszkę próbując chociaż trochę zapomnieć.

-Megumi?!- Uniosłam się szybko patrząc w okno. Na parapecie siedział Kiyoshi z niepewną miną.

-Co.....Co tu r-robisz?- Gardło miałam ściśnięte, oczy załzawione, czerwone policzki, a moje serce waliło jak oszalałe.

-Chciałem ci coś wytłumaczyć.- Powiedział spokojnie i wszedł do środka. Podszedł do mojego łóżka i usiadł na brzegu. Miałam ochotę przytulić się do niego i zostać w jego ramionach już na zawsze.

-Co niby?- Usiadłam w pozycji embrionalnej tuląc do siebie poduszkę i wycierając szybko łzy.

-Sytuację z dzieckiem.- Na jego słowa wzdrygnęłam się, a moje łzy ponownie chciały wypłynąć ale powstrzymałam je.- Nie zdradziłem cię. To nie moje dziecko.- Od razu przypomniały mi się jego słowa i tej dziewczyny. Kilka łez popłynęło mi po policzkach.

-Ja słyszałam co innego.- Wymamrotała spuszczając głowę. To bolało i to bardzo.

-Ta dziewczyna to Chiyo. Jest moją podopieczną. Wpadła z jakimś chłopakiem z imprezy. Na początku była cała roztrzęsiona ale teraz jest już wszystko w porządku. A co do ojca dziecka to ja będę zapisany w papierach ale to tylko dlatego, że tamten chłopak jest młody i nie chcemy aby miał kłopoty. Plus nie wiem nawet, czy będzie chciał wychowywać to dziecko czy nie. Razem z Chiyo zdecydowaliśmy, że po porodzie z nim porozmawiamy. A z tym, że dziecko miałoby być podobne do mnie to tylko żarty. Z Chiyo znam się już długi czas i robi za taką mamusię w klanie. Zazwyczaj pilnuje najmłodszych pod moją nieobecność. Mogę cię do niej zaprowadzić i powie ci dokładnie to samo. Możesz nawet chłopaków się spytać, bo oni o tym wiedzą.- Moje serce zaczęło szybciej bić, a myśli wirowały. Ojciec zastępczy? Po prostu pomoc?!

-To dlaczego nie powiedziałeś mi tego wcześniej?- Spojrzałam się na niego ze smutnym uśmiechem.

-Sam nie wiem. Chociaż w ten dzień kiedy dowiedziałem się o jej ciąży do obozu przyszedł mój ojciec. Byłem tak zszokowany, a później wściekły i smutny, że mogło mi to wylecieć z głowy. Megumi.- Kiyoshi przybliżył się i złapał mnie za dłoń.- Nie zdradziłem cię. To ciebie Kocham i nikogo innego. To z tobą chcę mieć dzieci. Przecież wiele razy ci to mówiłem, pamiętasz?!- Najpierw patrzałam się na nasze splecione dłonie. Dopiero po jego słowach spojrzałam na niego. Mówił prawdę. Widziałam to w jego złotych oczach. Łzy ponownie zaczęły płynąć po moich policzkach. Te jednak były ze szczęścia, a nie ze smutku. Odłożyłam poduszkę i przysunęłam się do niego. Kiyoshi od razu mnie objął całując w czoło.

Ja tylko mogłam się mocno do niego przytulić i płakać w jego ramię.

-Cii~. Już dobrze. Jestem tu i nigdy cię nie zostawię.- Podniosłam głowę i pocałowałam go delikatnie w usta.

-Ja też cię Kocham. I na zawsze zostanę przy tobie.- Wyszeptałam jakby ktoś nas podsłuchiwał. Kiyoshi uśmiechnął się delikatnie i pocałował mnie. Nie wiedziałam, że przez tak krótki czas mogę się za tym stęsknić.

-Wiesz co? Brakuje tylko pierścionka i mielibyśmy zaręczyny.- Przez chwilę patrzałam się na niego zaskoczona, po chwili jednak uderzyłam go w ramię i ponownie się przytuliłam z rumieńcem na twarzy. Usłyszałam śmiech Kiyoshiego.

-Jeszcze nie możesz mi się oświadczyć.- Powiedziałam odklejając się od niego, biorąc chusteczki z szafki.

-Dlaczego?- Spytał zdziwiony.

-Musisz najpierw poznać moich rodziców, a ja twoich. No bardziej twoją mamę, bo ojca już znam.- Wytarłam policzki i ponownie się do niego przytuliłam.

-Są twoi rodzice? To od razu się przedstawię, po tym pójdziemy do moich i zaręczyny gotowe.- Nie musiałam na niego patrzeć żeby wiedzieć, że szeroko się teraz uśmiecha. Westchnęłam i spojrzałam się na niego.

-Ja chcę mieć piękne zaręczyny, a nie takie szybkie. Więc bez pierścionka i bukietu kwiatów oraz garnituru nie masz na co liczyć.- Kiyoshi patrzał na mnie chwilę zszokowany, po czym zaczął się śmiać. Co w tym takiego śmiesznego?

-No dobrze, dobrze. Więc za rok na zakończeniu szkoły oczekuj, że oświadczę ci się przed całą szkołą.- Na jego słowa spaliłam buraka. Gdyby on to zrobił to bym tam zapłonęła ze wstydu i szczęścia zarazem.

-Głupek.- Odwróciłam wzrok próbując ukryć zażenowanie.

-Ale twój.- Kiyoshi złapał mnie za podbródek obracając moją głowę w jego stronę, po czym wpił się w moje usta. Westchnęłam dając ponieść się chwili. Poczułam dłonie na swojej tali, które przyciągnęły mnie bliżej niego. Zarzuciłam ręce na jego szyję, wplatając dłonie w jego włosy. Jak zawsze były one miękkie i gęste. Opadliśmy na łóżko nie przerywając pocałunku. Po chwili jednak odsunęłam go od siebie.

-Kiyoshi nie możemy. Seks na zgodzę jest nie wskazany. Plus ja no....wiesz......- Spaliłam buraka patrząc się na niego niepewnie. Kiyoshi zaś uśmiechnął i pocałował w policzki.

-Wiem, wiem. Ale wiedz, że pewnego dnia lub wieczoru sprawię ci taką przyjemność, że poczujesz się niczym w niebie.- Na jego słowa wzięłam poduszkę i przykryłam nią twarz.

-Kiyoshi nie mów takich rzeczy, bo przez ciebie uszy mi się rozpuszczą, a twarz spłonie.- Wymamrotałam jednak wiedział, że usłyszał, gdyż zaśmiał się krótko.

-Mogę nie mówić za to mogę to uczynić.

-Kiyoshi!!- Kiyoshi wybuchnął salwą śmiechu, a ja próbowałam unormować szybkie bicie serca. Po chwili poczułam jak Kiyoshi zabiera delikatnie poduszkę z mojej twarzy i całuje w czoło.

-Jesteś przeurocza, gdy się rumienisz.- Uśmiechał się delikatnie głaszczą mój policzek.

-A ty gdy się śmiejesz.- Wymamrotałam, po czym uśmiechnęłam się. Usiadłam i ponownie się do niego przytuliłam.

-Czy księżniczka pójdzie ze mną na spacer i lody w ten piękny dzień?- Wymamrotałam krótkie „Tak.’. Odsunęłam się od niego i poszłam do łazienki się ogarnąć. Przecież z rozmytym makijażem nie pójdę.

-Skarbie a co sobie kupiłaś? Może ubierzesz się w nowe ubrania i mi się pokażesz? Ale TYLKO w tym co kupiłaś.- Usłyszałam i chwilę się zastanowiłam. Przypomniałam sobie, że kupiłam tunikę, zakolanówki, kapelusik i bransoletki. A skoro tylko to, to pewnie bielizny nie mogłam mieć ubranej. Wyszłam z łazienki cała czerwona.

-Nie. Skoro tylko to co kupiłam to nie.- Kiyoshi uśmiechnął się zadziornie, a ja miałam ochotę walnąć go w ten zboczony łeb. Powstrzymałam się jednak, wzięłam cichy na przebranie i pognałam do łazienki. Ubrałam nową tunikę, która była w kolorowe paski, do tego białe legginsy ¾ i buty na koturnie. Włosy spięłam klamrą i wpięłam kilka spinek. Do tego malutkie kolczyki w motylki, gdyż pasowały do naszyjnika. Tak weszłam do pokoju i zaśmiałam się z miny Kiyoshiego.

-Łał~! Wyglądasz przepięknie. Ja chyba zaraz pójdę przebrać się w garnitur, do jubiler i kwiaciarni i.....- Nie dokończył, gdyż uderzyłam go poduszką. Ten zaśmiał się tylko, złapał mnie za rękę ciągnąc do siebie i całując.- No dobra. Chodź moja piękna przyszła żono.- Pociągnął mnie za rękę, a ja tylko burknęłam, że nie powinien tak mówić mimo iż miło się tego słuchało. Udaliśmy się powolnym krokiem w stronę lodziarni szczęśliwi trzymając się za ręce.

Ubierałam w miarę szybko nowo zakupione rzeczy, czyli jasnożółtą bluzkę bez rękawów ani ramiączek, czerwono-białe zakolanówki (Wyglądały jak lizaki, dlatego je kupiłam.), słomiany kapelusik z jasnoróżową wstążką i białymi kwiatami, tęczowy pasek, kilkanaście bransoletek z różnymi motywami i pierścionek z mufinką. Tak ubrana wyszłam z łazienki- oczywiście mając na sobie jeszcze moją dżinsową spódniczkę- pokazując się swojemu chłopakowi, który siedział sobie wygodnie na łóżku, czekając na mnie.

-I jak wyglądam~?- Obróciłam się wokół własnej osi, robiąc na końcu „Ta-dam~!”. Joni przyglądał mi się chwilę z uwagą, po czym uśmiechnął się szeroko.

-Wyglądasz przepięknie~!- Podskoczyłam ze szczęścia, po czym zrobiłam poważną minę i chodziłam od łóżka do drzwi niczym modelka na wybiegu.

-Moim marzeniem było zostać modelką.- Powiedziałam z powagą i tuż po chwili roześmiałam się głośno.

-No wiesz nadajesz się na modelkę. Ale wiedz, że będę wtedy bardzo zazdrosny i nie pozwalałbym abyś pozowała w bieliźnie.- Uśmiechnął się zadziornie, na co zarumieniłam się lekko. Podeszłam do niego siadając mu na kolanie i obejmując lekko jego szyję.

-Nie chcę być modelką. Zostanę cukiernikiem i będę codziennie piekła dla ciebie jakieś słodkie ciacho~!- Joni na to uśmiechnął się szeroko i objął mnie w pasie.

-Ale ty jesteś moim najsłodszym ciasteczkiem.- Ponownie się zarumieniłam. Joni przybliżył się i musnął wręcz moje usta, całując po chwili delikatnie i z każdą chwilą sprawiając, że ten pocałunek stawał się namiętniejszy. Objęłam mocniej jego szyję, a on zaczął gładzić moje plecy. Położył mnie na łóżko, zwisając nade mną. Czułam jego dłonie sunące po mojej tali i udach. Mruknęłam w jego usta. Chciałam na chwilę oderwać się od jego ust i coś powiedzieć lecz, gdy tylko otworzyłam usta on wtargnął do nich językiem. Jęknęłam z przyjemności ściskając dłonie na jego koszulce. Po chwili Joni przerwał pocałunek i zszedł z nimi na moją szyję i dekolt. Zsunął ramiączko od stanika z mojego ramienia i złożył tam kilka delikatnych pocałunków. Podsunął moją bluzkę troszkę do góry całując moje żebra i brzuch. Sapnęłam i westchnęłam zarazem, gdyż było to bardzo przyjemne. Po tym powrócił do całowania mojej szyi. Pisnęłam, gdy ugryzł mnie trochę poniżej ucha. Tuż po tym wpił się ponownie w moje usta, czasami je kąsając. Gdy pocałował mnie ostatni raz i spojrzał na mnie mógł się przyjrzeć moim zarumienionym policzkom, lekko przymkniętym oczom i soczyście czerwonym ustom.

-Wyglądasz teraz przecudownie.- Wyszeptał po czym pocałował mnie w nosek. Chwilę mu się przyglądałam. Jego blond włosy jak zwykle mieniły się różnymi odcieniami, jakby były farbowane. W jego niebieskich niczym morze oczach widziałam iskierki radości i miłości. Na jego lekko różowych ustach dalej gościł lekki uśmiech. Uśmiechnęłam się na ten widok słodko kładąc dłonie na jego policzkach i składając pocałunek na jego ustach.

-A ty Joniś jesteś jak zawsze baaardzo przystojny~!- Zaskoczyło go to lecz już po chwili uśmiechnął się szeroko, pocałował mnie w czółko i położył głowę na moim brzuchu, oplatając mnie rękoma w talii. Od razu zaczęłam bawić się jego włosami. Były one gęste i mięciutkie w dotyku.

-Niedługo będziemy musieli zejść na dół.- Powiedziałam. Byłam ciekawa, czy Mari coś wie o Megumi.

-Zejdziemy na dół, gdy usłyszymy głos Runiego i słowo „Podwieczorek.”- Zaśmiałam się pod nosem na stwierdzenie mojego chłopaka. Leżeliśmy tak i czasami odezwaliśmy się do siebie szeptem.

Siedziałem i rozmawiałem z Jasonem i Mari, gdy poczułem wibracje w kieszeni. Szybko wyciągnąłem telefon myśląc, że to Isey lecz okazała się to wiadomość od Kiyoshiego.

Od: Kiyoshi

Do: Rune

Temat: <3 <3 <3

Treść: ^.^

Patrzałem się chwilę lekko zdumiony tą wiadomością.

-Coś się stało Runi?- Spytał Jason widząc moją minę.

-Jak myślisz, serduszka wysłane przez Kiyoshiego oznaczają, że mnie kocha, czy to, że jego miłość powróciła?- Zapytałem, a na ich twarzach zagościł uśmiech.

-Bardziej był strzelał na to drugie.- Odpowiedział lekko rozbawiony Jason, a ja w tym czasie dostałem kolejną wiadomość. Było to zdjęcie, na którym Kiyoshi przytula się uśmiechnięty do pleców Megumi, która trzyma lizaka w kształcie serca. Mimowolnie uśmiechnąłem się na ten widok, po chwili wstając i pokazując je Jasonowi i Mariko.

-No to nie spodziewajmy się, że dzisiaj nasze gołąbki tu przyjdą.- Stwierdził Jason, a ja ponownie zasiadłem na fotelu. Gdy tylko usiadłem telefon zawibrował ponownie. Myślałem już, że to Kiyoshi śle mi więcej serduszek lecz się pomyliłem.

Od: Pan Uroczy

Do: Rune

Temat: Spotkanie w parku :)

Treść: Czy Pan Piekarz ma czas i przyjdzie do Pana Uroczego, który aktualnie przebywa w parku i pójdzie z nim na mrożoną kawę i czekoladowego mufinka?! (*-*)

Musiałem powstrzymać się od uśmiechu w towarzystwie, jednak mentalnie szeroko się uśmiechałem. Dzięki niemu mogłem zostawić zakochaną parkę i spotkać się z tym diabełkiem.

Od: Rune

Do: Pan Uroczy

Temat: Bardzo chętnie. ^^

Treść: Spędzę z Panem Uroczym to miłe popołudnie jeżeli zgodzi się na spacerek po okolicy. ;)

Spojrzałem się na Jasona i Mari lecz ci byli zajęci sobą, czyli Jason szeptał coś Mari do ucha, a ta rumieniła się lekko.

Od: Pan Uroczy

Do: Rune

Temat: Kicam z radości~! ^^

Treść: Pan Uroczy oczekuje Pana w cieniu drzewka za 15 minut. :D Do zobaczenia niedługo~! ^-^

Wsunąłem telefon do kieszeni i wstałem. Dopiero wtedy zakochani przypomnieli sobie o moim istnieniu. Jason już chciał coś powiedzieć lecz przeszkodziłem mu.

-Nie przeszkadzajcie sobie. Ja idę na spacerek. Do zobaczenia zapewne dopiero jutro.- Pomachałem im jeszcze i już po chwili byłem na świeżym powietrzu, kierując się w stronę parku.