Little Big Problem- Rozdział 2

Dobry wieczór~! ^.^

Ten rozdział miał być w poniedziałek. Ale oglądałam sobie film, a o północy nie chciałem tego kończyć :p

A i tak nie mogłam spać, bo o 2 w nocy zabijałam pająka, którego miałam nad łóżkiem #_#

Dzisiaj się jednak zawzięłam i skończyłam~! ^-^

I powiem, że rozdział z TB pokaże się w piątek, a z BB w niedzielę :3

Nie przedłużając zapraszam do czytania~! ^w^

Enjoy~! :*

#Kimie

Rozdział dedykuje Mine Izuki- bo była chora, i Akinie Aomine za napisane egzaminy~! :*

Dźwięk budzika zbudził mnie z błogiego snu. Niechętnie usiadłem wyłączając budzik i przeciągając się. Pomyślałem aby zrobić sobie jeszcze krótką drzemkę lecz wtem usłyszałem jakiś hałas na korytarzu. Powoli wstałem i zerknąłem tam. Nikogo jednak nie było, a drzwi do łazienki były otwarte. Wyszedłem z pokoju aby zamknąć drzwi lecz łazienka nie była pusta. Przed umywalką stał Murasakibara, a na barkach siedział mu Akashi, który czesał sobie włosy. Dopiero ten widok przypomniał mi, że mam Pokolenie Cudów w wersji przedszkolnej w domu. A myślałem, że to sen. A może raczej koszmar?

-Co wy tu robicie?- Zapytałem spokojnie lecz mimo to nieco ich przestraszyłem.

-Aka-chin chciał umyć sobie buzię i się uczesać, a że nie dosięga do umywalki to mu pomagam.- Powiedział nieco sennie Murasakiara.

-Akashi nie mogłeś trochę poczekać? To jest niebezpieczne. A jakby Murasakibara się potkną? Mogłoby wam się coś stać.- W końcu to łazienka. I w tej formie Murasakibara nie jest aż tak silny. Akashi spojrzał na mnie najpier zaskoczony, po czym spóścił główkę. Widziałem nawet łezki w jego oczach.

-Przepraszam.- Wyszeptał, a mi zrobiło się głupio. No po prostu Akashi wyglądał teraz tak uroczo i niewinnie. Aż ciężko uwierzyć, że wyrósł na takiego psychopatę. Westchnąłem i podszedłem, biorąc Akashiego na ręce.

-No dobrze. Tylko nie róbcie już tak. Chcesz coś jeszcze zrobić Akashi?- Zapytałem z uśmiechem. Akashi rozweselił się nieco i zaprzeczył.- A ty Murasakibara?- Spojrzałem w dół na fioletowowłosego i ten również pokręcił przecząco.- To chodźmy do reszty.- Trzymając Akashiego na rękach wyszliśmy z łazienki i weszliśmy do ich pokoju. Reszta dalej smacznie spała.

-Ja już nie chcę spać.- Odezwał się Akashi. Murasakibara zaś położył się obok Midorimy. Było jeszcze wcześnie, więc mogą jeszcze pospać.

-Zostawmy ich. Jest jeszcze wcześnie, więc niech śpią. A my w tym czasie przygotujemy śniadanie.- Powiedziałem z uśmiechem, po cichu wychodząc z pomieszczenia. Akashi przytakną i mocno trzymał się mojej koszulki. W kuchni posadziłem go na krześle, a sam zerknąłem do lodówki.- Jak myślisz co zrobić na śniadanie?- Zapytałem Akashiego.

-Ja bym zjadł kaszkę.- Stwierdził Akashi. Przytaknąłem, po czym wyjąłem mleko i kaszkę manną. Mleko wlałem do garnka, dodając od razu cukier.

-Chcesz herbaty?- Spytałem czekając aż mleko się zagrzeje. Akashi przytaknął żwawo, więc wstawiłem wodę. Po 10 minutach kaszka i herbata były gotowe. Jednak i to i to stanowczo za gorące. Chciałem wziąć się za mycie naczyń lecz....

-Aaa~!- Usłyszałem głośny krzyk. I jak się nie mylę był to Kise. Od razu poszedłem do pokoju, a Akashi za mną.

-Co tu się dzieje?- Spytałem. Kise stał w kącie ze łzami w oczach, a na środku śmiała się kołdra. Podszedłem i zajrzałem do środka, a tam ujrzałem Aomine.

-Aomine-kun przestraszył Kise-kuna.- Powiedział zaspanym głosem Kuroko. Jak zwykle jego włosy wyglądały jak po huraganie.

-Aomine zachowujesz się jak dzieciak.- Westchnąłem zrezygnowany.

-Ale to było śmieszne~! Szkoda, że nie widziałeś jego miny.- Mówił śmiejąc się dalej.

-To nie było śmieszne Aominecchi~!- Powiedział Kise płaczliwym głosem.- Kagamicchi~!- Jęknął podbiegając do mnie i tuląc się, dalej płacząc.

-Już dobrze, dobrze.- Wziąłem go na ręce i głaskałem po głowie.

-Jeść~!- Zawył Murasakibara.

-Już, już. Chodźcie. Umyjecie ręce i idziemy jeść.- Na moje słowa Murasakibara wręcz pobiegł do łazienki. Szybko poszedłem za nimi aby każdego podsadzić do umywalki. Gdy wszyscy mieli już czyste buzie i rączki zasiedliśmy do stołu. Oni grzecznie zjedli kaszkę, a ja zrobiłem sobie kanapki. No jedną dałem Murasakibarze i Aomine, bo byli nadal głodni.

-Jak zjedliście to idźcie się przebrać.- I tu jak wiadomo Kise był pierwszy. Przygotował każdemu odpowiedni strój. Po tym wszyscy usiedliśmy w salonie.

-No dobra. Dzisiaj każdemu załatwiam urlop. Więc kto pierwszy?- Zapytałem patrząc na nich.

-Ja.- Odezwał się Akashi.

-To do kogo mam zadzwonić?- Wziąłem telefon do ręki.

-Do Kokiego.- Powiedział, a mi szczęka opadła.

-Do Furihaty?!- To gdzie on pracuje?

-Tak. Jest moim sekretarzem. Powiedz, że wyjechałem i nie będzie mnie kilka dni.- Powiedział spokojnie. Nie mając innego wyboru zadzwoniłem. Furihata zdziwił się na moje słowa lecz podziękował tyko i życzył miłego dnia. Po rozmowie napisałem mu SMSa, że jak chce wiedzieć o co chodzi to może do mnie przyjść.

-To kto następny?- Zapytałem i zgłosił się Midorima.- To do kogo mam dzwonić?

-Do Takao. On powiadomi mojego kolegę ze studiów, a on powiadomi kogo trzeba.- Powiedział spokojnie. Zadzwoniłem do Takao, który przywitał się ze mną wesoło. Przekazałem mu, że Midorimy nie będzie jakiś czas w szpitalu. Takao się zdziwił, więc powiedziałem mu, że szczegółów dowie się u mnie. Podziękował wesoło, po czym się rozłączył.

-Kto następny?- Tym razem zgłosił się Kuroko.- Do przedszkola, co nie?- Przytaknął, po czym podał numer. Tu poszło gładko, gdyż jego szefowa mnie znała. Powiedziałem, że Tetsu jest chory i jak będzie czuł się lepiej to zadzwoni. Podziękowała i życzyła mu zdrowia.

-To teraz ja~!- Krzyknął wesoło Kise.

-To do kogo dzwonić?

-Do mojego menadżera Kasamatsu~!- Powiedział wesoło.

-Kasamatsu jest twoim menadżerem?!- Spytałem szczerze zdziwiony.

-Tak. Został mi przydzielony jakieś 3 lata temu.- Powiedział wesoło. Zadzwoniłem więc do Kasamatsu, który nie był zadowolony. A gdy powiedziałem, że Kise jest u mnie to się wściekł i powiedział, że będzie za 15 minut.

-Kise szykuj się na ochrzan.- Na moje słowa Kise schował się za Aomine.

-To teraz.... Murasakibara. Do kogo?- Spytałem fioletowołosego, który wcinał żelki.

-Do Muro-china.- Powiedział znudzonym głosem.

-Do Tatsuyi?!- Wiem, że chodzili razem do szkoły ale nie wiedziałem, że razem pracują. Zaraz.... przecież Tatsuya pracuje w restauracji.

-Mhm~! Wręcz codziennie przychodzi do cukierni. Nawet daje mu przepisy na ciekawe desery.- Powiedział, po czym dalej jadł żelki. Wybrałem numer do Tatsuyi i zadzwoniłem. Mieliśmy ze sobą dobry kontakt, więc nie był zdziwiony moim telefonem. Na początku. Jak powiedziałem, że chodzi o Murasakibarę bardzo się zdziwił. Nie chciałem go oszukiwać, więc poprosiłem aby do mnie przyszedł. Powiedział, że dziś nie może ale jutro rano będzie. Chciałem z nim trochę porozmawiać lecz był w pracy, więc się pożegnaliśmy.

-No dobra. To teraz tylko ty Aomine. Gdzie dzwonić?- Zapytałem. To dzwonienie nieco mnie zmęczyło.

-Do klubu Go-Go.- Powiedział z uśmiechem.

-Ahomine! Nie żartuj sobie.- Warknąłem na niego.

-No to komisariat policji.- Powiedział spokojnie.

-Mówiłem, że masz nie żartować.- Spojrzałem na niego bykiem.

-Dla twojej wiadomości jestem policjantem, Bakagami.- Uśmiechnął się lekko, a mi szczęka opadła. On jest policjantem?! Nigdy bym się tego nie spodziewał.

-No dobra. Ale mam tak po prostu zadzwonić na policje i powiedzieć, że jesteś chory?!- No byłoby to głupie aby obca osoba podawała takie informacje.

-Zadzwoń i poproś o Imayoshiego.- Tak jak powiedział zadzwoniłem i poprosiłem o połączenie mnie z Imayoshim. Powiedziałem, że Aomine jest chory ale on jakoś w to nie wierzył. Poprosiłem więc aby go usprawiedliwił i jak chce z nim pogadać to ma przyjść tutaj. Zgodził się i powiedział, że przyjdzie po południu aby sprawdzić co z tym idiotą. No to trochę się zdziwi.

-No. Wszystko załatwione. Więc teraz....- Nagle zadzwonił dzwonek. Wstałem z kanapy i poszedłem otworzyć. Był to Kasamatsu.

-Gdzie jest Kise?- Warknął. Był bardzo wściekły.

-Chodź.- Powiedziałem tylko. Wpuściłem go i zaprowadziłem do salonu.

-Kasamatsu~!- Ożywił się Kise. Zszedł z kanapy i podszedł do zszokowanego szatyna.

-Ki....se?- Patrzał na blondyna, który uśmiechał się do niego. Przykucnął i przyjrzał się mu.- To ty?!

-Tak~! Powiem od razu, że nie wiem jak to się stało. No i nie mogę pracować w takiej formie.- Powiedział smutny.

-No tak.- Powiedział nadal zszokowany.- Nie martw się.- Uśmiechnął się lekko, miziając Kise po głowie. Model od razu się rozpogodził.- Chociaż w tej formie zdobyłbyś wiele fanek.- Stwierdził.

-Nie-e~!- Kise pokazał mu język, po czym uciekł do Aomine, chowając się za jego plecami. Aomine na to nie zareagował, gdyż włączył sobie telewizor i oglądał jakąś bajkę.

-Pokolenie Cudów w wersji dziecięcej..... Jak oni do ciebie trafili?- Zapytał się mnie Kasamatsu, więc opowiedziałem mu wszystko od początku. Po tym pogadał jeszcze z Kise i obiecał go odwiedzić. Mi powiedział, że jak będę potrzebował pomocy albo czegokolwiek to mam dzwonić. Pożegnał się i wyszedł.

-Co chcecie robić?- Zapytałem. Ja bym chętnie pograł w kosza ale oni nie dadzą sobie rady.

-Chodźmy na plac zabaw~!- Zaproponował Kise. Nie mając innego wyboru zgodziłem się. Ubrali się ciepło i wyszliśmy. Na szczęście plac zabaw nie był daleko. Od razu pobiegli się bawić. Akashi z Kuroko bujali się, Murasakibara z Midorimą bawili się w piaskownicy, Kuroko zjeżdżał ze zjeżdżalni, a Aomine i Kise wspinali się i gonili. Usiadłem na ławce i obserwowałem ich z uśmiechem. Po tym pokręciłem ich trochę na karuzeli i poszliśmy na lody. No i poszliśmy jeszcze do sklepu, co nie było najlepszym pomysłem. Każdy wrzucał co chciał i w większości były to słodycze. Musiałem skrócić tą zabawę i odłożyć mnóstwo rzeczy. Po zakupach wróciliśmy do domu. Kuroko i Midorima postanowili pomóc mi przy obiedzie. Akashi układał puzzle, a reszta oglądała Pokemony. Na moje szczęście zrobiło się nieco spokojniej. Po obiedzie przyszedł Imayoshi.

-Co jest temu debilowi?- Zapytał mnie od progu.

-Sam zobacz.- Powiedziałem z lekkim uśmiechem. Imayoshi wszedł do salonu i nie wierzył własnym oczom.

-Yo Imayoshi.- Przywitał się krótko Aomine dalej oglądając jakiś serial kryminalny.

-Kto to jest?- Zapytał się Imayoshi wskazując na Aomine.

-Aomine. Może nie jest chory ale jako sześciolatek pracować nie może.- Powiedziałem z uśmiechem.

-Heh. Przynajmniej nie udaje chorego.- Imayoshi przysiadł się do Aomine i razem oglądali ten serial. Zrobiłem Imayoshiemu kawę, po czym grałem w szachy z Akashim. I przegrałem. I nawet z Tetsu przegrałem. Po tym Imayoshi się pożegnał i obiecał jeszcze wpaść. Po tym była kolacja w postaci budyniu, a następnie film, podczas którego wszyscy zasnęli. Na szczęście wcześniej się przebrali, więc nie musiałem ich budzić. Zaniosłem ich tylko do pokoju i sam udałem się spać. Może i nie byli zbytnio hałaśliwi ale pilnowanie 6 maluchów jest męczące. Do tego odwiedziny. Ciekawe jak długo będę ich niańką?

EXTRA!!

 Akashi: Jestem tutaj zbyt niewinny -.-

Ja: Oj Sei-chan~! Jesteś idealny~! Taki uroczy *.*

Aomine: Mi się podoba. Zwłaszcza straszenie Kise ^^

Kise: Jesteś wredny Aominecchi~! >.<

Aomine: Jedyne co mo się nie podoba to jedzenie. Może i jestem dzieckiem ale ja chcę mięso, a nie jakieś kleiki =.=

Kagami: Dla twojej wiadomośći Ahomine nie masz tutaj wielkiego żołądka. I jest on bardzo delikatny. Więc jesz co dostaniesz, bo ja nie zamierzam się tobą opiekować, gdy będziesz chory.

Aomine: Ale chociaż kurczaka możesz zrobić~!

Ja: No dobra, dobra Nii-san! W następnym rozdziale będzie kurczak.

Mukkun: Mi też się podoba~! Zwłasza Aka-chin~! ^.^

Akashi: Dziękuje Atsushi.

Kuroko: Mnie jednak dziwi, że jesteśmy tacy grzeczni. Znaczy, że Aomine jest i nie molestuje nikogo -.-

Aomine: Tetsu ty mały...!

Midorima: Mnie jednak zastanawia to jak staliśmy się dziećmi.

Ja: Nie patrz namnie Midori. Mi wpadł pomysł na opo z wami w wersji dzieci. Nie zastanawiałam się jeszcze dlaczego się nimi staliście =.=

Kagami: A długo będę ich pilnował? o.O

Ja: Zobaczy się ^-^