Little Big Problem- Rozdział 1

Ohayo~~! ^w^

Przybywam z nowym opkiem~! *.* 

Jak pisałam miało się pojawić coś nowego tak jest~! :3

Napisane o dziwo dość szybko o.O 

O czym jest?! Nie powiem :p Sami sprawdźcie ;)

Powiem tylko, że nasi kochani koszykarze <3 

Zapraszam do czytania~! :*

#Kimie

 

Są w życiu momenty, w których musimy podjąć jakąś ważną decyzję. Taki moment jest po skończeniu liceum. Decydujemy co chcemy robić jako dorośli. Wybieramy dany kierunek studiów aby po nich pracować w danym zawodzie i najlepiej robić to co się lubi. Taką decyzję musiał podjąć Kagami Taiga, As Seirin w ostatniej klasie liceum. Długo się zastanawiał, gdyż miał wiele opcji. Po namysłach zdecydował się zostać wuefistą. Nie chciał zostać zawodowym graczem ani- jak chciał w gimnazjum- strażakiem. Właśnie zawód wuefisty mu pasował. Podstawowe ćwiczenia znał i mógłby nawet trenować jakąś drużynę koszykarską. Także poszedł do AWF i pomyślnie zdał. Po studiach był rok wuefistą w jednym z gimnazjum, a następnie dostał pracę w byłej szkole. Bardzo się z tego cieszył, gdyż został nawet trenerem drużyny koszykarskiej. Nauki Riko nie poszły w las i mógł ich dobrze wytrenować. Na początku nikt go nie poznał, a nie zmienił się zbytnio. Przybyło mu tylko lat, gdyż zamiast 17 miał już 25. Dopier na 5 treningu jednemu chłopakowi przypomniało się skąd zna nazwisko trenera. Zrobił się wtedy niezły rumor, gdyż każdy zadawał mnóstwo pytań i każdy chiał zobaczyć grę swojego nauczyciela. Kagami uspokajał ich jakieś 5 minut, po czym odpowiedział na kilka pytań i wykonał kilka rzutów. Wszyscy byli zachwyceni i dzięki temu cięzej trenowali. Kagami czuł dumę i nostalgię, gdy przypominał sobie liceum. Ogółem wiódł spokojne życie i nie spodziewał się, co mu się przytrafi...

Ostatnie ćwiczenia i na dzisiaj koniec. Dzisiaj treningu nie ma, więc mam wolne popołudnie. Gdy chłopaki posprzątali piłki pożegnałem się z nimi i poszedłem wziąć prsznic i się przebrać. Po 6 godzinach ćwiczeń w końcu trzeba. Gdy już wykonałem wszystko co trzeba, odniosłem dziennik i poszedłem do domu. Po drodze wstąpiłem jeszcze do sklepu po picie i coś słodkiego. Może i nie powinienem jeść słodkości ale raz na jakiś czas to nic złego. Plus nie jestem kulturystą aby pilnować diety i tak dalej. Wróciłem do domu i odgrzałem sobie obiad. Po tym pozmywałem, zrobiłem pranie. Mieszkam sam, więc nikt tego za mnie nie zrobi. Usiadłem na kanapie z zamiarem pooglądania trochę telewizji lecz ktoś zapukał do drzwi.

-Kto to może być?- Nieco zdziwiony poszedłem otworzyć drzwi. Gdy je otworzyłem zdziwiłem się jeszcze bardziej. Przede mną stała grupka maluchów, którzy mogli mieć mniej więcej sześć lat. W ogóle ich nie kojarzyłem.- O co chodzi?- Zapytałem spokojnie. Wtem jeden z nich uderzył mnie w łydkę.- Ał!- Ukucnąłem, gdyż to naprawdę bolało.- Co ty...- Nie dokończyłem, bo jeden z maluchów przyłożył mi nożyczki do gardła. Może i były plastikowe ale lepiej być ostrożnym.

-Musisz nam pomóc.- Powiedział jeden chłopczyk, patrząc na mnie z nadzieję.

-No dobrze. Wchodżcie do środka.- Nie mając innego wyboru wpuściłem ich. Ciekawe jednak co ode mnie chcą takie maluchy? Może piłka im wpadła na drzewo? Nieważne. Dzieciaki rozsiadły się na kanapie i nie wyglądały na szczęśliwe.

-Kagami-kun.- Usłyszałem. Spojrzałem w dół. Ten sam chłopczyk, co prosił mnie o pomóc patrzał na mnie.

-E? Skąd znasz moje imię?- Przecież się nie przedstawiałem.

-Znam je już dość długo Kagami-kun. Proszę przyjżyj mi się dobrze.- Powiedział spokojnie. Nie mając innego wyboru przyjżałem się maluchowi. Adidasy, spodnie, bluzka, niebieskie włosy i duże niebieskie oczy..... Zaraz, zaraz!! Spojrzałem na dzieciaki siedzące na kanapie i byłem totalnie zszokowany. Przecież to Pokolenie Cudów! Ale dlaczego są tacy mali?!!

-Tetsu co tu jest grane?- Spytałem się go. W końcu to na pewno on.

-Właśnie nie do końca wiemy.- Powiedział nad wyraz spokojnie.- Każdy z nas obudził się rano już taki mały. Nie wiemy, dlaczego tak się stało, więc nie jesteśmy w stanie ci tego logicznie wytłumaczyć.- Dodał.

-Jak ja mam pracować będąc taki mały~?! Nie chcę promować dziecięcych ubranek~!- Zawył Kise.

-Zamknij się Kise. Twój płacz jest bardziej denerwujący niż zwykle.- Warknął na niego Aomine.

-Kagami-kun musisz nam pomóc.- Odezwał się Kuroko.

-Ale jak?!- Zapytałe zaskoczony całą tą sytuacją.

-Zaopiekuj się nami.

-CO?!!- Wrzasnąłem. Ja mam się nimi opiekować?! Tetsu mogę, w końcu to mój dobry przyjaciel ale reszta.... Chociaż są mali to chyba nie będą tacy najgorsi.

-A co myślisz?! Sami się sobą nie zajmniemy. Mamy po sześć lat idioto!- Odezwał się Aomine.

-Zamknij się Ahomine!- Warknąłem na niego. Wtem Kise zrobił smutną minę i zaczął płakać.- E? Co.... Oj Kise. Przestań proszę.- Na nic się zdały moje słowa, gdyż Kise płakał dalej. Wtem Akashi usiadł obok niego i zaczął miziać go po głowie. Blondy uspokoił się, otarł łzy i na powrót na jego twarzy zagościł uśmiech. Nie spodziewałem się, że taki gest może pomóc.

-Aomine ma rację. Nie jesteśmy w stanie normalnie funkcjonować. Nie zrobimy zakupów, obiadu, nie posprzątamy. Nie możemy iść nawet do pracy. Kagami-kun prosze pomusz nam.- Powiedział Tetsu, patrząc na mnie tymi dużymi, niebieskimi oczami. Spojrzałem się po reszcie. Aomine wyglądał na nieco wkurzonego, Kise jak szczeniak, Akashi jak zwykle, Midorima spokojnie, a Murasakibara chyba nie ogarniał co się dzieje. Westchnąłem ciężko.

-No dobra. Zaopiekuję się wami.- Uśmiechnąłem się lekko.- Ale co teraz?- Zapytałem Tetsu.

-Najpierw musisz załatwić dla nas ubrania, gdyż nasze są dla nas za duże. Pojedziesz do mnie i weźmiesz futony. Wiem, że ty masz dwa, więc jeszcze mój i starczy. Będziemy spać w parach. A po tym załatwisz dla nas urlopy.- Powiedział Tetsu. Dziwi mnie, że jest taki spokojny w takiej sytuacji.

-No dobra. Ubranka..... Okej, wiem kto ma. Daj mi Tetsu klucze od swojego domu to po drodze wpadnę. Poradzicie sobie przez chwilę jakoś sami?- Zapytałem patrząc na nich.

-Spoko. Daj nam tylko popcorn, coś do picia i pilot od telewizora.- Aomine uśmiechnął się. Najwidoczniej cieszy go ta sytuacja. Nie mając innego wyboru zrobiłem im popcorn, dałem po szklance soku i wyszedłem. Pojechałem do mojej byłej sąsiadki. Miała ona trzech synów, więc zapewne ma dużo ubranek. I się nie myliłem, gdyż jak o nie poprosiłem od razu dała mi dwa pudła. Oczywiście wymyśliłem jakąś historię na poczekaniu o opiece nad kuzynami. Pojechałem jeszcze do sklepu aby kupić kilka produktów dla dzieci, a następnie do mieszkania Kuroko. Jak wróciłem cała szóstka siedziała grzecznie na kanapie i oglądała jakąć bajkę. Nieco zabawnie to wyglądało.

-Wróciłem!- Powiedziałem głośno. Wszyscy od razu oderwali się od ekranu.

-Ubrania~!- Krzyknął wesoło Kise, szybko schodząc z kanapy i podbiegając do kartonów. Od razu je otworzył i zaczął przeglądać ubrania.

-No to... He?- Poczułem jak ktoś ciągnie mnie za spodnie. Spojrzałem w dół i ujrzałem Murasakibarę.- O co chodzi?- Nieco dziwnie się czułem patrząc na nich.

-Jestem głodny~!- Zawył. I nawet było słychać jak burczy mu w brzuchu.

-Ja też!- Krzyknął Aomine, odrywając na chwilę wzrok od bajki.

-No dobra. To poczekajcie chwilę.- Powiedziałem i ruszyłem do kuchni. Przez chwilę zastanawiałem się, co im przyrządzić. Na pewno nie może być nic ostrego. Po przejrzeniu lodówki zdecydowałem się na kurczaka i warzywa na parze, a do tego ryż. Gdy myłem ryż ponownie dzisiaj zostałem pociągnięty za spodnie. Spojrzałem się w bok i ujrzałem Akashiego. Jako taki maluch nie wyglądał tak strasznie.

-Coś się stało?- Zapytałem wycierając ręce.

-Chcę herbaty.- Powiedział stanowczo.

-No dobra ale.... Nie powinieneś chyba pić takiej normalnej.- Oczywiście kupiłem herbatę dla dzieci ale wątpię, że będzie Akashiemu smakować.

-Zrób normalną i dodaj do niej mleka. Nie chcę tej dla dzieci. Jest niedobra.- Skrzywił się lekko.

-No dobra. To za chwilę ci przyniosę.- Uśmiechnąłem się do niego miło.

-Dziękuje.- Akashi rozpromienił się, po czym szczęśliwym krokiem ruszył do salonu. A ja stałem tak zszokowany. Akashi, gdy się uśmiecha wygląda naprawdę uroczo. Co ja gadam?! Nieważne. Wstawiłem wodę na herbatę, po czym dokończyłem szykowanie ryżu. Po 10 minutach wszystko było gotowe, więc nałożyłem małe porcje i zaniosłem do salonu.

-Kolacja~!- Na to słowo Aomine i Murasakibara szybko usiedli przy stole. Gdy każdy już usiadł i miał jedzenie oraz herbatę, zaczeliśmy jeść. Musiałem się powstrzymywać od śmiechu. Aomine nie mógł dobrze złapać pałeczek, Midorimie cięgle spadało jedzenie, Kise dmuchał na każdy kawałek, Murasakibara jadł prosto z talerzyka. Tylko Kuroko i Akashi dawali sobie świetnie radę. Po posiłku ponownie siedzieli na kanapie i dalej oglądali bajki. Spojrzałem na zagarek. Była 19:30. Niedługo powinni iść już spać.

-Kagamicchi~!- Usłyszałem obok siebie.

-Co jest Kise?- Zapytałem blondynka. Plus patrząc na niego można się pomylić co do jego płci. Ale nie powiem tego na głos, bo jeszcze się rozpłacze.

-Chcę się wykąpać~!- Powiedział wesoło i zaśmiał sie pod noskiem.

-No dobra.- Powiedziałem i już chciałem iść do łazienki lecz zatrzymał mnie Kuroko.- Tak?- Spojrzałem na niego.

-Kagami-kun lepiej będzie jak wszyscy razem pójdziemy się kąpać. Jakby każdy z nas miałby to robić osobno to zajmnie to wiele czasu.- Wyjaśnił spokojnie. I w sumie miał rację. Plus każdy z nich jest mały, więc na spokojnie zmieszczą się w łazience.

-Okej. To ja pójdę przygotować kąpiel i za chwilę po was przyjdę.- Pomiziałem Kuroko po włosach i poszedłem do łazienki. Nalałem wody do wanny i przygotowałem każdemu ręcznik oraz szczoteczkę do zębów. Jak wróciłem do pokoju zauważyłem sześć kompletów piżamek. I dumnego z siebie Kise.

-No dobra~! Koniec bajek! Czas na kąpiel.- Powiedziałem wesoło. Nie wiem, dlaczego byłem taki szczęśliwy. Nieważne. Wszyscy ruszyli do łazienki. Nie chcąc im przeszkadzać zostawiłem ich tam samych, w razie czego czatując przy drzwiach. Jednak nic złego się nie stało i musiałem im pomóc tylko przy myciu zębów, bo nie dosięgali do umywalki. Po tym wysuszyłem im jeszcze włosy aby się nie przeziębili. Następnie rozłożyłem futony w pokoju gościnnym. Wtedy zrobiło się głośno, gdyż zaczęli wojnę na poduszki. Nie miałem sił aby ich uspokajać, więc poszedłem po nich posprzątać. Pełno piany, rozlanej wody i kupka ubrań. Gdy po pół godzinie wróciłem do niech wszyscy spali. Lecz nie koniecznie na futonach. Aomine zasną na jakimś komiksie, Kise na poduszce, Murasakibara z chrupkami, Midorima pod futonem, Kuroko na siedząco, a Akashi na samym środku pokoju, trzymając w ręce jakiegoś królika. Każdego powoli ułożyłem w futonach. Kise wtulił się w Aomine, Murasakibara i Midorima stykali się głowami, Kuroko schował się wręcz cały pod futonem, a Akashi przytulił mocno do siebe króliczka. Zgasiłem światło i przymknąłem drzwi, jakby chcieli do toalety czy coś. Jak się położyłem byłem wykończony. Coś czuję, że nie będzie łatwo się nimi opiekować. Nastawiłem budzik, po czym ułożyłem się na boku i od razu zasnąłem.