Danse Macabre- Rozdział 15 END

"Ta ostatnia niedziela. Dzisiaj się rozstaniemy. Dzisiaj się rozejdziemy. Na wieczny czas..."

Witam w tą niedzielę z ostatnim rozdziałem Danse Macabre~! ;-;

 Nieco mi smutno, gdyż bardzo lubię to opowiadanie, a ono się kończy =.=

Ale w końcu rozdział był już od dawna napisany, więc pora wstawić i zakończyć to opowiadanie :(

Jeśli jest coś czego nie wyjaśniłam, bądź nie rozumiecie piszcie śmiało~! ^^

Nie przedłużając zapraszam Was na ten ostatni rozdział~! :)

Akurat się złożyło, że na 7000 wyświetleń~! *.* 

Dziękuję bardzo~! <3 

Czekam na wasze opinie co do całości :3

Enjoy~! :D

#Kimie

 

Minął tydzień od mojego ślubu, który zakończył się incydentem i ucieczką panny młodej z kościoła, wraz z trupem. Ciekawe, czy ktoś to napisze?! Dopiero trzy dni po odważyłam się iść do miasta. Zdziwiło mnie, że nikt nic nie mówi o tym co się zdarzyło. Gdy się kogoś zapytałam to powiedział, że nic nie wie, a inna osoba powiedziała nawet, że ślub ma być dopiero za dwa lata. Zdziwiło mnie to i to bardzo ale nie dopytywałam się już więcej. Myślałam jeszcze o tym aby sprawdzić co u moich rodziców, a zwłaszcza mamy. Zrezygnowałam jednak z tego. Bałam się tego co mogę tam zastać. Większość czasu spędzałam w domku sama. Patrice co chwila gdzieś musiał wychodzić, A to praca, a to coś pilnego, a to idzie do brata. Po tamtym dniu, gdy się obudziłam obu ich nie było. Patrice przyszedł dopiero późnym wieczorem i powiedział, że jego brat zatrzymał się w mieście na jakiś czas. Rozumiałam, że nie widzieli się długo i chcą porozmawiać ale czułam się nieco samotna. Już dwa razy musiałam iść sama do „pracy” i ciężko mi się było skupić, dlatego skończyłam bardzo późno i byłam kompletnie zmęczona. Na dodatek czułam, że coś się stanie i było to dla mnie niepokojące.

Przyszłam do miasta. Znowu. Nie wiem po co konkretnie. Snułam się uliczkami między ludźmi. Skierowałam swoje kroki do byłego domu. Nie mogłam już go nazwać swoim. Po prostu mój czas tam spędzony już minął i nie mogłam wrócić do tego co było. Weszłam frontowymi drzwiami niezauważona. Było cicho. Skierowałam swoje kroki do ogrodu. Chociaż ostatni raz chciałam zobaczyć to piękno. Miejsce, w który mogłam odetchnąć, przemyśleć wszystko, oderwać się od nudnego życia. Weszłam do ogrodu oddychając kwiatowym powietrzem. Uśmiech mimowolni wdarł się na moje usta. Najpierw poszłam do altanki i usiadłam. Rozejrzałam się wokół. Ogród o tej porze roku był naprawdę piękny. Po tym poszłam na cmentarz. Gdy ustałam przy znajomym nagrobku uśmiechnęłam się szeroko. To tu pierwszy raz spotkałam Patrice. Znaczy Pana Zagadkę. I to tu wyznaliśmy sobie uczucia. Zarumieniłam się i poszłam dalej. Nagle zauważyłam dużo świeżych kwiatów niedaleko. Podeszłam tam. To był grób Silo. Łezka poleciała mi po policzku. Nadal nie wiem, dlaczego Patrice go zabił. Nie chciałam się go o to pytać. Wstałam i chciałam wrócić do ogrodu lecz coś sobie przypomniałam. Odwróciłam się w drugą stronę i ruszyłam w stronę mostu. Ustałam na chwilę lecz weszłam na niego. Kiedyś przepływała tu woda lecz koryto wyschło, a mostu nikt nie używał, gdyż groził zawaleniem. Ustałam i wychyliłam się aby spojrzeć w dół. Było dość wysoko. I prawdopodobnie jak Patrice żył to wody już nie było. Upadek musiał naprawdę boleć i mógł od razu nie umrzeć. Skrzywiłam się na myśl o krwi i połamanych kościach. Nagle coś przykuło moją uwagę. Musiałam zejść na dół. Rozejrzałam się. Niedaleko było idealne miejsce na zejście. Podbiegłam wręcz tam i zeszłam w miarę szybko. Podeszłam po most i przyjrzałam się kamieniom i piasku. Na jednym kamieniu zauważyłam dziwny ślad. Po przyjrzeniu się mogłam stwierdzić, że góra była od krwi, a dół od piasku. Czyli Patrice nadział się na ten kamień. Wtem zauważyłam, że coś jest pod kamieniem. Ledwo przesunęłam ciężki kamień ale udało mi się. Był to skrawek koszuli. Ponad połowa była ciemna. Zahaczyła się i przy podnoszeniu ciała została zerwana. Złożyłam ten kawałek koszuli i włożyłam do kieszonki. Porozglądałam się jeszcze nieco ale nie widząc nic ciekawego wróciłam na górę.

Chciałam wejść do środka ale zdecydowałam przejść się ostatni raz koło ściany róż i moich ulubionych magnolii. Szłam powoli napawając się wonią kwiatów. Gdy byłam już blisko magnolii zamarłam. Na ławeczce siedział Elwan. Co on tu robił? Siedział ze smutnym uśmiechem i patrzył w niebo. Było to dla mnie nieco dziwne. Stałam tak niedaleko i patrzał na niego. Po dłuższej chwili wyciągnął jakieś pudełeczko i otworzył je. Był tam piękny pierścionek. Nagle pokazała się moja mama. Miała cienie pod oczami. Wyglądała nawet na starszą. Usiadła cicho obok Elwana patrząc się na niego.

-Nie chciałem żeby to tak wyszło.- Zaczął Elwan po dłuższej chwili.- Chciałem.....Chciałem ją lepiej poznać. Rozkochać ją w sobie. Aby z uśmiechem na ustach poszła ze mną do ołtarza i powiedziała „Tak”. Nie chciałem jej do niczego zmuszać.- Przerwał na dłuższą chwilę.- Kochałem ją..........Zakochałem się w niej, gdy tylko ją zobaczyłem. Chciałem spędzić z nią całe życie. Byłem przerażony, gdy dowiedziałem się o jej porwaniu. Nie mogłem spać, gdyż miałem koszmary, że ją katują, gwałcą, zabijają. Gdy wróciła cała i zdrowa bardzo się cieszyłem. A to w kościele......- Zamilkł i przymknął na chwilę oczy.- To był dla mnie cios prosto w serce. Nadal tego nie rozumiem. Nadal nie mogę uwierzyć, że ona nie.....- Zamilkł. Widziałam jak powstrzymuje łzy.- Przepraszam. Pani przecież przeżywa to bardziej niż ja.- Uśmiechnął się smutno do mojej mamy. Ta położyła mu dłoń na ramieniu.

-Przeżywamy to tak samo Elwanie. Nie wiem nawet skąd zna tego, tego..... Gdybyśmy zaczęli to inaczej to teraz Lili by tu z nami była szczęśliwa. I prawdopodobnie nie zniechęciłaby się do ślubu z tobą. Teraz już nic nie możemy zrobić.- Powiedziała, a kilka łez spłynęło jej po policzkach. Ja stałam tak zszokowana i smutna. Nie wiedziałam, że Elwan mnie kochał. Nie wiedziałam, że tak to przeżywa. Plus nie mogłam patrzeć jak moja mama płacze. Przez chwilę myślałam aby się im pokazać. Powiedzieć parę słów ale zrezygnowałam. Po prostu wyszłam stamtąd. Na zewnątrz. Szłam szybkim krokiem w stronę domku. Na szczęście, gdy się tam znalazłam Patrice’a nie było. Chciałam po prostu ochłonąć i nie mówić mu o tym co zobaczyłam i usłyszałam. Przemyłam twarz zimną woda i położyłam się. Zastanawiałam się czy dobrze postąpiłam. Jednak, gdy o tym myślałam zawsze wychodziło mi „Tak”. Przecież zakochałam się w Patrice. Nienawidziłam rodziców za to co mi robią. A zwłaszcza ojca. Ale co by się stało, gdyby Patrice się wtedy nie pojawił?? Czy naprawdę byłabym tak szczęśliwa jak jestem z Patrice? Dręczona tymi myślami zasnęłam niespokojnym snem.

Siedziałem sobie w swoim mieszkaniu patrząc na zachodzące słońce. To tu zatrzymał się mój brat Sebastien. Po tamtych wydarzeniach z kościoła dużo rozmawiamy. On opowiedział mi o swoim życiu wampira, a ja o swoim kruka. Stwierdził nawet, że pasuje mi to, że zawsze w głębi byłem mordercą. Po tym powiedział, że tęskni jednak za tym niewinnym, uroczym mną, za co dostał w łeb. Ja i Sebastien nie jesteśmy braćmi. Wątpimy nawet, że mieliśmy tą samą matkę. Po prostu jakieś dwie kobiety podrzuciły nas pod odpowiedni dom. Aż dziw, że nie wychowaliśmy się jako służący. Mimo wszystko byliśmy my dwaj, więc traktowaliśmy się i traktujemy jak braci. Byliśmy dwoma odmiennymi charakterami. Sebastien jest wesoły, żartobliwy i dość leniwy. Ja zaś jestem tym poważnym, nieco żartobliwym pracusiem, który uwielbia dziwne rzeczy. To co może nas łączyć to książki i podróże. Uwielbiamy czytać i poznawać nowe rzeczy. Teraz mamy na to mnóstwo czasu, więc możemy podróżować ile chcemy i gdzie chcemy. Teraz siedziałem sobie sam i patrzałem na zachodzące słońce. Sebastien poszedł się napić. Krwi oczywiście. I przyjdzie zapewne, gdy już będzie ciemno. Mogłem pójść do domku, do Lili. Jednak chciałem spędzić ten czas z bratem, który za niedługo wyjeżdża.

-Jak ja dawno nie widziałem tego widoku.- Usłyszałem za sobą.

-Zachodu słońca dawno nie widziałeś?!- Zapytałem z lekkim uśmiechem.

-Nie. Ciebie siedzącego na ziemi i podziwiającego zachód słońca.- Joseph usiadł obok mnie z uśmiechem.

-Zajęty byłem. A z lasu tego tak pięknie nie widać.- Lekki uśmiech nie schodził mi z twarzy. Naprawdę uwielbiałem widok wschodzącego i zachodzącego słońca. Wszystko wokół się zmieniało, a to pozostawało nadal tak samo piękne.- No dobra. Koniec podziwiania. Muszę z tobą poważnie porozmawiać zanim przyjdzie Sebastien.- Odwróciłem się do niego bokiem aby bardziej się skupić na rozmowie niż na słoneczku.

-Chętnie bym poznał twojego brata.- Powiedział Joseph z lekkim uśmiechem wstając i podchodząc do szafki z winami.

-Innym razem. Jak się dowie kim jesteś to się jeszcze przestraszy. Plus był od ciebie o krok.- Powiedziałem przyglądając się jak Joseph wybiera trunek. Jak zwykle przy poważnych rozmowach padło na mocny.

-Zazdrosny, że był tak blisko?- Zapytał z rozbawieniem.

-A co jeśli tak?- Odszczekałem się i wziąłem od niego kielich.

-To cię czymś udobrucham.- Joseph puścił mi oczko, na co się zaśmiałem.

-No dobra. Bądźmy teraz poważni. Dobrze?!- Zapytałem z miną wyrażającą obojętność.

-Dobrze. To mów co cię trapi.- I tak zaczęła się rozmowa.

Obudziłam się następnego dnia w południe. Nie spodziewałam się, że mogę tak długo spać. Chociaż w nocy miałam koszmary i pewnie nad ranem udało mi się spokojnie zasnąć. Wstałam, wzięłam kąpiel, ubrałam się w świeże ubrania i zjadłam kilka owoców. Nie miałam ochoty jeść czegoś konkretniejszego. Usiadłam na łóżku z zamiarem poczytania jakieś książki, gdy zauważyłam liścik na stoliku. Wzięłam go i otworzyłam.

Przyjdź na dach zamku w północnej części miasta. To ten, w którym mieszka stara szlachcianka z wnukiem. Wejdziesz bocznym wejściem i cały czas po schodach do góry, gdyż wątpię iż zamieniłaś się w końcu w kruka.

Czekam.....

Patrice

Był pewnie rano, gdy spałam. I na szczęście wiem który to zamek. I nieco mnie zirytowała wzmianka o mojej dalej nieudanej zamianie w kruka. Ćwiczyłam, a nie wychodziło mi chodź bardzo tego chciałam. Ucieszyłam się jednak na spotkanie z nim, więc szybko wyszłam. Droga zajęła mi nieco czasu, gdyż ten zamek był po drugiej stronie miasta, czyli musiałam przejść je całe aby w końcu się tam znaleźć. Powoli weszłam na górę. Było dość wysoko ale słońce miło grzało. Zauważyłam Patrice’a po chwili. Siedział na murku i patrzał gdzieś w dal. Z uśmiechem podeszłam do niego.

-Mam nadzieję, że długo nie czekałeś.- Powiedziałam, na co od razu na mnie spojrzał.

-Nie. Wiedziałem, że szybko nie wstaniesz. Na moje szczęście zauważyłaś list.- Uśmiechnął się lekko i wstał nadal patrząc na horyzont. Zapadła między nami chwila ciszy.- Chcę ci coś powiedzieć.- Powiedział w końcu.

-Tak? Stało się coś?- Spytałem nie rozumiejąc jego postawy.

-To koniec.- Powiedział, a ja nie wiedziałam o co mu dokładnie chodzi.

-Ale z czym koniec?- Zapytałam nieco zdziwiona.

-Z nami koniec.- Powiedział, a ja poczułam jakbym straciła grunt pod nogami. Nie. To niemożliwe.

-Jak to z nami koniec?!- Co on wygaduje?!!

-Normalnie. Znudziłaś mi się.- Powiedział beznamiętnie.

-Co?! Jak to "znudziłam"?! Co ty mówisz? O co ci chodzi?!- Zapytałam nieco płaczliwie. On musi żartować.

Byłaś dla mnie po prostu zabawką. Bawiło mnie twoje pragnienie wolnośći i niechęć do ślubu. Wystarczyło trochę uwagi, tajemnic, gestów i uczuć abyś mi się oddała. Bawiłem się tobą jak chciałem, a ty naiwna wierzyłaś w każde moje słowo. Nie darzę cię żadnym uczuciem, a zwłaszcza miłością.- Powiedział tym głosem z pocżątku- zimnym i bez cienia uczuć. W żołądku mi się skręcało na jego słowa.

-Nie! Nie wierzę ci! Kłamiesz! To na pewno jest kłamstwo!- Krzyzałam, a kilka łez słynęło mi po policzkach.

-To ty chcesz, żeby to było kłamstwo ale ja mówię prawdę. Dzięki tobie mogłem się zemścić na swojej rodzinie. W końcu twój niedoszły narzeczony Ewan to jakiś mój pra pra pra bratanek. Kochał cię, a ja to wykorzystałem. Ciebie wykorzystałem. Byłaś we mnie zapatrzona, omotałem sobą twój umysł. Myślałaś tylko o mnie nie widząc prawdziwych uczuć Elwana. Plus chęć wolności i wiecznej miłości była dla ciebie kuszącą propozycją. Powinnaś mi nawet podziękować i być wdzięczna, że zamieniłem cię w sługę Śmierci. Dzięki temu nie musisz się spieszyć ze ślubem i możesz sama wybrać ukochanego.- Powiedział spokojnie i oschle, patrząc na mnie wynośle. Uszczypnęłam się ale to nie był sen. To działo się naprawdę. Czułam się podle, że dałam sobą manipulować.

-Musisz coś do mnie czuć! Nie wierzę, że tyle dla mnie robiłeś tylko dla zabawy.- Spojrzałam na niego prosząco ze łzami w oczach. Twarz Patrica nadal wyrażała pogardę i chłód.

-Nic do ciebie nie czuję. Ja nigdy nie kochałem. I nigdy nie będę kochać, zwłaszcza kobiety. Powiem ci, że szybko wspiąłem się na szczyt. A wiesz dlaczego? Bo we mnie jest tylko nienawiść, gniew, bezduszność i chęć zemsty. Jestem zły i taki pozostanę. Bo kto jest dobry, jest słaby, a tacy szybko spadają na samo dno. Tylko ci silni psychicznie, portafiąjcy wywołać strach jednym spojrzeniem będą żądzić. Ja czerpię przyjemność zadając ból i cierpienie innym. Mówią na mnie Shadow, gdyż jestem wszędzie, mogę zaatakować nagle lub krzywdzić powoli, zawładnąć umysłem, ciałem i duszą. Wszyscy się mnie boją, gdyż jestem nieobliczalny. Raz na mnie wpadniesz to albo przeżyjesz albo będziesz błagać aby nie spotkać mnie ponownie.- Widziałam w jego oczach szaleństwo. Jego głos był ostry i zimny, aż miałam ciarki na plecach.- Miło było się tobą zabawić. Najlepiej mnie zapomnij i lepiej nikomu nie mów, że mnie znasz. Od teraz radź sobie sama.- Ustał na murku przodem do mnie.- Żegnaj Liliane.- Powiedział i przechylił się w tył, spadając. Szybko podbiegłam do murku. W locie zamienił się w kruka i odleciał.

-NIE! PATRICE! ZACZEKAJ!!!- Krzyczałam ale on leciał dalej. Skupiłam się mocno i poczułam to. Zamieniłam się w kruka. Niepewnie poleciałam za nim. Nigdzie go nie widziałam. Rozglądałam się ale zniknął mi z oczu. Poleciałam na pobliskie pole. Zamieniłam się z powrotem i zaczęłam się rozglądać. Lecz go już nie było. Odleciał na zawsze. Zostawił mnie. Porzucił...... Osunęłam się na ziemię płacząc. Chciałabym teraz naprawdę umrzeć i nie czuć tego bólu w sercu. To bolało. I to bardzo. Osoba, którą kochałam, powierzyłam całe życie zdradziła mnie i porzuciła na pastwę losu. Skuliłam się płacząc gorzko.

Stałem za górą i patrzałem jak płacze. Nie obchodziła mnie już. Sama musi stawić czoła prawdziwemu światu.

-Jesteś pewny?- Usłyszałem za sobą glos Josepha.

-Tak. Jestem pewny. Nie będę tracił czasu i pozycji na zauroczenia. Musiało się to stać abym zrozumiał.- Powiedziałem beznamiętnie odwracając się w jego stronę.

-Gotowy na misję?

-Zawsze i wszędzie. Prowadź mnie Boże Śmierci do mojego przeznaczenia.- Ukłoniłem się, po czym obaj zamieniliśmy się w kruki i polecieliśmy w stronę słońca.

Minął dzień od jego odejścia. Czułam się jak wrak. Byłam wściekła i smutna zarazem. Nie mogłam spać. Gdy tylko zamykałam oczy widziałam wszystkie momenty z nim związane. Pierwsze spotkanie, drzemanie pod drzewem, jego drwiący śmiech, jego słowa, jego dotyk na mojej skórze, jego spojrzenie przeszywające mnie na wylot. I gdy tylko to widziałam płakałam ponownie. Poszłam do rodzinnego domu. Nie wiem dlaczego tam szłam. Po prostu chciałam tam odpocząć. Gdy wleciałam do ogrodu zauważyłam swoją matkę w altanie. Siedziała i patrzała gdzieś daleko. Przez chwilę zastanawiałam się co zrobić i postanowiłam się pożegnać. Podeszłam bliżej i ukazałam jej się.

-Mamo.- Powiedziałam niepewnie. Szybko odwróciła głowę w moją stronę z zaskoczenia.

-Córeczko.- Powiedziała wręcz płaczliwie z uśmiechem i wyciągnęła do mnie ręce. Podeszłam do niej i pozwoliłam się uściskać. Usiadłam obok niej z lekkim uśmiechem.- Córeczko, czy ty....- Zaczęła niepewnie.

-Nie mamo. Ja nie żyję. Naprawdę. Tamtego dnia też już nie żyłam.- Powiedziałam. Nie chciałam jej bardziej ranić ale lepiej żeby znała prawdę. Mama przytaknęła tylko przyglądając mi się chwilę.

-Powiedz mi Lili, co widzisz w tym mężczyźnie z którym uciekłaś?- Zapytała niepewnie. Musiałam odrzucić od siebie te złe myśli aby nie rozpłakać się ponownie.

-Kocham go. Gdy go poznałam nie wydawał mi się przyjazny. Lecz przyciągnął mnie swoim wyglądem. A potem spędzał ze mną czas denerwując mnie, a zarazem czyniąc mnie szczęśliwą. Dopiero później dowiedziałam się, że jest....trupem. Nie przeszkadzało mi to jednak. Pokochałam go całym sercem i gotowa byłam zrobić dla niego wszystko.- Uśmiechnęłam się nieco niewinnie i poczułam nawet lekkie rumieńce na policzkach.

-Ty naprawdę go kochasz córeczko.- Stwierdziła po chwili mama. Ja przytaknęłam tylko nieco zawstydzona.

-Mamo......Ja byłam przy rozmowie twojej z Elwanem. Tej na ławeczce przy magnolii.- Zaczęłam nieco niepewnie.- I chciałbym, żebyś przekazała Elwanowi, że mu dziękuje. Dziękuje mu, że mnie kochał. Miło było to słyszeć. I, że na pewno znajdzie dziewczynę którą pokocha tak mocno jak mnie.- Mama uśmiechnęła się kładąc dłoń na moich plecach.

-Dobrze. Przekażę mu to.- Widziałam w jej oczach nutkę szczęścia.

-A co u ojca?- Zapytałam to dość ciężkie pytanie. Mama westchnęła ze smutnym uśmiechem.

-Jest mu ciężko. Jest naprawdę smutny. Żałuje wszystkiego co zrobił. On naprawdę cię kochał tylko interesy przyćmiły mu te uczucia. Myślał, że robi dobrze. Ale nie musisz się o niego martwić. Poradzimy sobie.- To ostatnie zdanie chyba bardziej powiedziała do siebie. Uśmiechnęłam się i przytuliłam do niej.

-Powiedz, że wybaczam mu i, że również go kocham.- Mama przytaknęła i ucałowała mnie w czoło.- Wybacz mi mamo ale już muszę iść. I nie przyjdę tu już prawdopodobnie już nigdy. Muszę iść dalej.- Powiedziałam odsuwając się od niej.

-Dobrze córeczko. Uważaj na siebie. I bądź szczęśliwa.- Uśmiechnęła się do mnie, a kilka łez popłynęło po jej policzkach. Uścisnęłam ja po raz ostatni po czym odleciałam.

Siedziałam na murze zamku patrząc w zachodzące słońce. Czułam, że gdy zajdzie to będzie moje pożegnanie z przeszłością.

-Ty jesteś Liliane?- Usłyszałam głos za sobą. Odwróciłam głowę, a moim oczom ukazała się młoda kobieta. Mogła mieć z jakieś 20 lat. Miała jasne blond włosy sięgające ramion, zielone oczy i jasną cerę. Była dość drobna ale wysoka.

-Tak to ja.- Odpowiedziałam nieco niepewnie. Ona uśmiechnęła się i wyciągnęła do mnie rękę.

-Nazywam się Simone. Od dzisiaj jestem twoją opiekunką. Pomogę wejść ci w ten pozagrobowy świat.- Uśmiechnęła się szeroko. Odwzajemniłam uśmiech i uścisnęłam jej dłoń. Kto wie co przyszykował mi los?? 

 ~~~~ The End ~~~~