Amnezja- Rozdział 3

Dobry wieczór~! ^.^ 

Przybyłam, nie zapomniałam~! xp Musiałam po prostu dokończyć, a wcześniej czasu nie było :3

Jak tam początek weekendu~? o.O Jakieś plany czy leniuchowanie?? :3 

Ja mam zamiar napisać kolejny rozdział BB i jakiegoś cosia na nasze święto~! ^w^

Przestaję paplać i zapraszam was do czytania~! *.*

Miłego Kochani~! ^-^

#Kimie

Podczas jazdy nie odezwaliśmy się do siebie ani słowem. Gapiłem się na Akashiego, a ten z lekkim uśmiechem patrzał przez szybę. Czułem się dziwnie siedząc tak spokojnie obok niego. Po jakiś 15 minutach jazdy dojechaliśmy na miejsce. Pierwszy raz widziałem jego dom. Znaczy willę, bo domem tego nazwać nie można. Jak się zgubię to będę miał wytłumaczenie dlaczego nie poszedłem do szkoły. Chociaż zapewne służba będzie po mnie przychodzić. Dobra. Nie będę wnikał w to co będzie. Zobaczy się. Mam jednak nadzieję, że przeżyję. Bo mimo iż Akashi jest teraz spokojny jak owieczka i miły i tak dalej to może i tak mieć jakieś pułapki w domu. Bądź przypomni sobie, że rzucał we mnie nożyczkami i postanowi na mnie potrenować. Aż mi ciarki przeszły na samą myśl. Ja nie chcę umierać~! Jak taki zajebisty, genialny, najprzystojniejszy, wspaniały, boski ja umrze to będzie żałoba narodowa! Jak nie światowa! Mówię wam. Kto wymaca te wszystkie cycate dziewczyny?! Kto pokarze młodszemu pokoleniu jak gra się w kosza?! Przecież jestem Asem, a to do czegoś zobowiązuje. Plus muszę wychować takiego drugiego zajebistego siebie. Junior musi wiedzieć co i jak i być tak samo zajebistym jak jego tatuś. I......I ja przestanę biadolić, bo właśnie weszliśmy do domu i wolę zapamiętać drogę do pokoju. Szedłem nieco za Akashim na górę. Przed nami szedł lokaj, który trzymał moją torbę. Mógłbym sam ją nieść ale tak się zamyśliłem, że o niej zapomniałem. Plus głupio ją teraz zabierać. No dobra! Skupienie na drodze! Do góry schodami, następnie w prawo, prosto, w lewo, w lewo, w prawo, do góry, w lewo, w prawo, w lewo, prosto, trzecie drzwi na prawo. Eh! Po prawo było w lewo czy ponownie w prawo?! Ten dom to czysty labirynt. Wszystko wygląda tu tak samo. Te same kolory drzwi, ścian, takie same lampy, dywany, podłogi. Ciekawe, czy służba ma jakiś plan domu aby się nie zgubić? Chociaż pracują tu już długo i znają zapewne plan domu na pamięć. W ogóle dlaczego tak myślę o jego domu?! Chociaż lepiej wiedzieć gdzie uciekać.

-Pański pokój.- Powiedział lokaj otwierając drzwi i puszczając mnie przodem. Zajrzałem do środka i omal szczęka mi nie opadła. Ten pokój był jakieś 5 razy większy od mojego własnego. Duże łóżko, kanapa, fotele, komoda, stolik, szafki. I jak się nie mylę wyjście na balkon i osobista łazienka. Ciekawe czy jest równie duża co pokój? Chociaż dobrze, że nie muszę gdzieś łazić aby się umyć, bo bym się jeszcze zgubił i musiał spać na korytarzu. Nie powiem ale nieco dziwnie się czułem w tym miejscu. Wolałbym już jakąś klitkę, niż przestrzeń boiska. Właśnie! Ciekawe czy Akashi ma tu salę gimnastyczną? W końcu trzeba szlifować swoje umiejętności. Ta, i mówi to osoba, która na treningi nie chodzi. Jednak fajnie jest sobie tak po południu zagrać. Robię się jakiś sentymentalny.

-Za pół godziny przyjdę i zaprowadzę pana na obiad.- Powiedział lokaj kłaniając się lekko. Zaraz. On nazwał mnie PANEM?! I jeszcze się ukłonił! Oj, chyba moje ego nieco wzrośnie.

-Nie trzeba. Przyjdziemy razem.- Powiedział spokojnie Akashi, który znalazł się obok mnie nie wiadomo kiedy.

-Jak panicz sobie życzy.- Ukłonił się, po czym poszedł zamykając za sobą drzwi. Akashi usiadł na fotelu i spojrzał na mnie spokojnie. Nie wiem po co tu siedzi ale zabraniać ani wyganiać go nie będę, w końcu to jego dom. Wziąłem swoją torbę i położyłem ją na łóżku. Porozglądałem się nieco po pokoju, zajrzałem do łazienki, która okazała się być równie duża co pokój. Dwie umywalki, prysznic, duża wanna, kibelek, półka z ręcznikami, kosz na brudy. I nawet jakieś olejki, mydełka i balsamy jak mniemam. Zajrzałem jeszcze na balkon, który miał widok na tyły domu. I muszę przyznać, że ogród ma piękny, mimo jesiennej pory. Tak, moje zainteresowanie ogrodem jest ogromne. Ale zauważyłem boisko do kosza, więc jest przynajmniej gdzie pograć. Wszedłem do pokoju i usiadłem na kanapie. Nadal czułem na sobie spojrzenie Akashiego. Spojrzałem na niego, a ten o dziwo się uśmiechnął. Kurwa, ten miły uśmiech jest straszniejszy niż ten psychopatyczny.

-Jestem brudny, czy coś?- Zapytałem szczerze zdziwiony jego zachowaniem. Akashi od razu pokręcił głową przecząco.

-Po prostu się ciesze.- Powiedział, a mnie wmurowało. Pora umierać. Pora kurwa umierać! Akashi cieszy się, że z nim pomieszkam. Matko, to jakiś koszmar~! Normalnie to by zapewne prychnął, pogroziłby, kazał spać na podłodze i cieszyć się, że w ogóle zostałem wpuszczony. Dlaczego ma tą cholerną amnezję?! Zabiję tego kolesia, który rzucił tą piłkę! Chociaż zapewne Akashi go zabije, gdy tylko odzyska pamięć. Dobra Daiki. Wdech- wydech. Uspokój się. Stało się, więc trzeba teraz to naprawić.

-Chodź. Pora na obiad.- Otrząsłem się ze swoich myśli. Akashi ustał przy drzwiach i patrzał na mnie wyczekująco. Wstałem więc i poszedłem z nim na dół. Znowu próbowałem zapamiętać drogę ale to na serio było trudne. Doszliśmy do jadalni i zajęliśmy miejsca. O dziwo byliśmy sami. A co mnie to w ogóle obchodzi?! Na obiad był kurczak z ryżem i warzywami. I jak dla mnie porcja warzyw była za duża. Jak zjem ich tylko odrobinę to się chyba nie obrażą, co nie?!

-Masz zjeść wszystko, bo inaczej stąd nie wyjdziesz.- Usłyszałem ostrzeżenie. Spojrzałem się zszokowany na Akashiego. Patrzał na mnie tak jak przed zapomnieniem. I że też to musiało mu się przypomnieć! Akashi widząc moją minę złagodniał szybko.- Powiedziałem coś nie tak?- Zapytał zakłopotany. Zakłopotany Akashi! To się w głowie nie mieści!

-Nie. Wszystko w porządku.- Odpowiedziałem powoli i nawet nieco się uśmiechnąłem. Coś sobie przypomina.- Smacznego.- Powiedziałem i wziąłem się za jedzenie. Akashi przytaknął i również życząc „Smacznego.” zaczął jeść. Nie powiem ale było pyszne. Nawet warzywa. Po obiedzie Akashi nieco mnie oprowadził, po czym poszliśmy do mojego pokoju. Stwierdził, że trzeba się pouczyć i odrobić lekcje. Gdy zacząłem marudzić to oberwałem z łokcia w żebra. Przestałem się więc kłócić i z bolącym bokiem wziąłem się za naukę. Akashi wykazał się dużą cierpliwością i tłumaczył mi wszystko. Chcą, nie chcąc nauczyłem się nieco i odrobiłem wszystkie zadania domowe. Już nie wspomnę, że jak skończyliśmy to nadeszła pora kolacji. Była jakaś sałatka ale nie wiem z czym dokładnie, gdyż byłem tak głodny, że zjadłem ją bardzo szybko. Po kolacji każdy udał się do swojego pokoju. I jak się okazało pokój Akashiego był tuż obok. Nie przejmując się tym wziąłem prysznic i rzuciłem się na łóżko. Było ono tak wygodne, że niemal natychmiast zasnąłem.

Miałem taki zajebisty sen! Byłem Królem i miałem swój harem. Dużo pięknych, cycatych dziewczyn, które były na każde me skinienie. Jednak słysząc swoje imię obudziłem się. Nosz kurwa! Wracajcie moje kochane~! Chociaż jeśli to matka to lepiej wstać. Powoli otworzyłem swoje oczy i omal nie padłem na zawał. Oczywiście szybko przypomniało mi się, że jestem u kapitana ale takiej pobudki w życiu się nie spodziewałem! Zamiast lokaja obok, był Akashi. I to nie obok. Siedział na moich biodrach w piżamie i patrzał na mnie zaciekawiony. Gdy zobaczył, że już nie śpię uśmiechnął się szeroko.

-Dzień dobry~!- Powiedział radośnie. Radośnie! Wyglądał uroczo w tej kremowej piżamie, niesfornych włosach i uśmiechem na ustach. Co ja mówię?!!! Uroczy Akashi?! Ja chyba mam gorączkę i zaczynam majaczyć.

-Ta, dobry. I, że się zapytam.....Dlaczego siedzisz na mnie?- Zapytałem spokojnie, nadal skołowany.

-Budziłem cię. Lokaj najpierw próbował ale spałeś jak kamień. A jak ja próbowałem to obracałeś się do mnie plecami i nie mogłem dosięgnąć. Dlatego wszedłem na ciebie i podziałało.- Uśmiechnął się dumny, że mnie obudził. Matko, już wolałbym aby mnie zwalił z tego łóżka. Chociaż taka pobudka była całkiem miła..... Aaaa! Co ja gadam?! Za dużo warzyw, za dużo.

-Dobra. Ale możesz już ze mnie zejść? Bo chcę wstać?- Spytałem powoli. Bezpieczeństwo przede wszystkim.

-A, dobrze.- Zszedł ze mnie i ustał obok łóżka.- Przyjdę za 10 minut i pójdziemy na śniadanie.- Uśmiechnął się po czym wyszedł, a ja westchnąłem ciężko. Boże, za jakie grzechy? A co jak się przyzwyczaję do tego uśmiechu?! Zapewne jak już sobie wszystko przypomni to nigdy się tak nie uśmiechnie. Chyba mnie totalnie jebło, że tak myślę. Wstałem i opłukałem twarz zimną wodą aby się orzeźwić. Załatwiłem poranną toaletę, ubrałem się i przyszedł Akashi. Miał na sobie jeansy i czerwoną koszulkę. Nieco mnie zszokował ten widok, gdyż zwykle widzę go w mundurku i stroju sportowym. W ciszy zeszliśmy na dół. Na śniadanie był omlet i herbata. Na szczęście nie było warzyw.

-Co będziemy robić?- Zapytał Akashi, gdy zabrali już puste talerze.

-A co byś chciał?- W weekend to ja śpię do południa, a tu zostałem obudzony o ósmej. Plus nie wiem co Akashi robi w wolne dni.

-Hmmm..... Pogramy w kosza? W końcu trzeba trenować.- Coraz lepiej. Przypomniał sobie, że...- Chyba. Wiem od Shintarou, że jestem kapitanem drużyny koszykarskiej ale jakoś sobie nie przypominam abym grał.- A było tak blisko. No nic. Jak mus to mus.

-To chodź. Przebierzmy się i chodźmy na boisko.- Wstaliśmy od stołu i udaliśmy się do naszych pokoi. Już po chwili byliśmy na boisku. Najpierw rozciągnęliśmy się nieco, po czym zaczęliśmy grać. Na początku szło nieco opornie, gdyż Akashi nie pamiętał podstawowych rzeczy. Szybko jednak załapał o co chodzi i graliśmy. Wprawdzie nie musiałem dawać z siebie wszystkiego, nawet połowy, gdyż Akashi nie był w formie. Tak to bym już chociaż raz siedział na ziemi przez niego. Po dobrej godzinie grania nieco zmęczeni przysiedliśmy na ławce.

-Dobrze ci idzie. Tylko to nadal nie to samo, co wcześniej. Nieco mnie dziwi, że zapomniałeś jak gra się w kosza.- Powiedziałem szczerze. Już wiem dlaczego ja zostałem wybrany na opiekuna Akashiego. Jestem szczery i mówię co mi ślina na język przyniesie, zamiast się zamknąć. A to często denerwowało kapitana, a co go wkurza to mu pomaga.

-Mam jakieś przebłyski ale bardzo niewyraźne.- Westchnął nieco smutny.- Daiki. Jaka była moja specjalność? No wiesz, w czym byłem najlepszy na boisku?- Zapytał patrząc na mnie z zaciekawieniem. I jak mu to wytłumaczyć? Westchnąłem i chwilę się zastanowiłem aby nie palnąć czegoś głupiego.

-Emperor Eye. Dzięki temu widzisz przyszłość ruchów swojego przeciwnika. Potrafisz zatrzymać każdy ruch przeciwnika, który stara się wykonać. Zatrzymasz atak i obronę. Widzisz wtedy najdrobniejsze szczegóły. Przeciwnik się temu nie przeciwstawi. Dzięki temu możesz zrobić Ankle Break. Po prostu sprawiasz, że upadają albo nie są w stanie się ruszyć. Rozumiesz?- Spojrzałem na niego. Siedział skupiony, patrząc się na boisko. Przytaknął tylko. Zapadła między nami cisza, która o dziwo nie była taka zła.