Twin Blood 2- rozdział 4

Witam Serdecznie~! ^.^

U mnie za oknem ciemno, leje i ciepło- uroki lata~. :p

Na poprawę humoru- i dla Juli N., która już o 3 w nocy się niecierpliwiła- wstawiam następny rozdział Twin Blood. :)

I MAM WAŻNĄ WIADOMOŚĆ!!!

Zapraszam w środę na bloga, gdyż pojawi się coś nowego. ^.^

A na weekend miniaturka. 

Miłego dnia życzy wam Kimi, z mokrą głową i słuchawkami w uszach. 

Enjoy~!

I takie małe pytanie:

Czy chcecie taki kącik pt: "Cała Kimi"? 

Będą tam linki do piosenek, filmików, opowiadań i tym podobnych rzeczy,

które mi akurat się podobają. Co sądzicie o tym?

Piszcie w komentarzach!!!!! :D

Obudziłam się rano wypoczęta. Pierwszy raz miałam taki wesoły powrót do domu. Buziaków nie było końca. Często z Jasonem zatrzymywaliśmy się aby skraść sobie nawzajem buziaka. Pod moim domem oczywiście przystaliśmy na dłużej. Szczerze nie chciało mi się wracać do domu. Nawet stwierdziła mojemu chłopakowi aby porwał mnie i uwięził w swoim pokoju. Nawet podpowiedziałam mu, że mógłby mnie zakuć do łóżka. On na moje słowa uśmiechną się i wpił się w moje usta. po pocałunku powiedział "Chętnie bym to zrobił ale nie chcę mieć przechlapane u przyszłego teścia". Zaśmiałam się na jego słowa i dałam mu całusa w nosek. Przytuliłam się do niego i zaczęłam składać pocałunki na jego szyi. Gdy byłam blisko jego ucha , wyszeptałam mu "Gdyby teścia nie było w domu to już od dawna bylibyśmy w moim pokoju". Zarumieniłam się siarczyście na swoje własne słowa. No co?! Brakuje mi pieszczoch. Jason na moje słowa ponownie mnie pocałował i powiedział „Nie kuś Skarbie, bo wejdę przez okno. A wtedy nie będę się powstrzymywał”. Nie wiem jak to możliwe ale po tych słowach moja twarz wręcz płonęła. Jason zaśmiał się na moją reakcję i przytulił mocno do siebie. Pocałowaliśmy się ostatni raz- bardzo długo trwał ten pocałunek- po czym ja weszłam do domu, a Jason poszedł do siebie. Ah~.........

Wracając do dzisiaj. Od rana byłam w świetnym humorze. Mojej mamie się chyba on udzielił, gdyż zrobiła naleśniki na śniadanie, co jest rzadkością, gdyż rano jest zazwyczaj niewyspana albo ma mało czasu. Po śniadaniu zadzwoniła Megi i umówiłyśmy się na pogaduchy. Ubrałam się, zabrałam kilka świeżo upieczonych babeczek i ruszyłam do Megumi.

-Cześć Mari.- Otworzyła mi wesolutka Megumi.

-Hej.- Weszłam do środka, ściągnęłam buty, przywitałam się z jej rodzicami po czym udaliśmy się do jej pokoju.

-Mari~!- Przywitała mnie wesoło Yuko, która rozsiadła się na kanapie.

-Cześć Yuko. Masz.- Wyjęłam z torebki babeczkę i podałam jej. Wzięła ją ode mnie z jeszcze większym uśmiechem. Zanim ją zaczęła jeść wstała i dała mi buziaka w policzek. Zaśmiałam się na jej zachowanie. Wszystkie usiadłyśmy na łóżku, bo tak było wygodniej. Na środku położyłyśmy tacę z babeczkami i małymi kanapeczkami. Napoje pozostały na półeczce obok.

-Widzę Megumi, że jesteś od wczoraj taka weselsza.- Powiedziałam z lekkim uśmiechem, przytulając się do poduszki.

-No bo wszystko jest w porządku. Kiyoshi wyszedł ze szpitala, a na dodatek odnaleźli się jego rodzice.- Stwierdziła z uśmiechem i wzięła sobie jedna kanapeczkę.

-W końcu zero kłopotów. Chłopacy wrócą do szkoły i znowu będziemy mogli się na spokojnie spotykać.- Stwierdziła Yuko, która leżała na brzuchu w nogach  łóżka.

-Właśnie! Chłopacy już wam coś o sobie opowiadali??- Zapytałam.

-Mi Joni opowiadał o restauracjach w jakich był. I obiecał, że raz mi coś przyrządzi~!- Aż rozmarzyła się na samą myśli Yuko

-Mi Kiyoshi musiał opowiedzieć o jednym przedstawieniu, na którym był. Musiał, bo było to światowe wystąpienie i byłam bardzo ciekawa jak było zagrane.- Megumi pewnie świeciły się oczy z zachwytu, gdy Kiyoshi jej o tym opowiadał.

-Megumii~! A wiesz, że jesteś taka dzisiaj bardziej rumiana niż zwykle. Czyżby coś się stało?- Spytała się Yuko, patrząc Megi prosto w oczy. Ona na jej słowa zarumieniła się.

-N-Nic a nic s-się nie s-stało.- Zaprzeczyła Megumi, odwracając od nas wzrok.

-Gdyby nic się nie stało to byś się tak nie rumieniła. No dalej! Mów!- Zachęcała ją podekscytowana Yuko.

-N-No w-więc....ja z Kiyoshim...Zrobiliśmy kilka małych kroczków na przód.- Powiedziała patrząc się nachalnie w poduszkę i bawiąc się jej rogiem.

-He?!- Yuko najwyraźniej nie zrozumiała, a ja już się domyślałam o co chodzi. Chciałam wiedzieć jednak co zrobili.

-No Kiyoshi.....całował mnie po szyi i brzuchu i błądził rękoma po mojej tali.- Powiedziawszy to spaliła buraka.

-Ajj~!!- Yuko aż usiadła z wrażenia.- Jak było?! Jak było?!!

-No więc....Było.....Przyjemnie.- Ostatnie słowo wręcz wyszeptała.

-Ale my chcemy ze szczegółami.- Stwierdziła z jękiem Yuko.

-Yuko ale tu nie ma czego opisywać. Po prostu się trochę popieścili i tyle.- Stwierdziłam spokojnie. Widziałam ulgę na twarzy Megumi. Yuko natomiast wpatrywała się we mnie uważnie.

-Mari.- Powiedziała po chwili.- A ty poszłaś o krok dalej z Jasonem?!- Spytała. Ja z wrażenia oplułam się piciem.

-No więc...- Podrapałam się po karku, odwracając wzrok. Kurde! Jeszcze nic nie powiedziałam, a już się wydałam.- No więc tak. Też już się trochę pieściliśmy. Coś tak jak Megumi z Kiyoshim.- Nie powiem im, że omal tego byśmy nie zrobili.

-A ty Yuko? Z Jonim?!- Spytała już w normalnym stanie Megi.

-Nie. Jeszcze nic. Ciekawe dlaczego?!- Zastanowiła się, przytykając palec do ust.

-Pewnie dlatego, że chodzicie po mieście zamiast posiedzieć sam na sam w pokoju.- Stwierdziłam z lekkim uśmiechem.

-No bo w mieście jest tyle fajnych rzeczy! Ale jeśli o to chodzi, żeby posiedzieć w pokoju to mam pomysł~!- Stwierdziła radośnie, biorąc babeczkę.

-Jaki?- Zaciekawiłam się.

-Po prostu raz kupię wcześniej słodycze i stwierdzę, że fajnie by było zjeść je w domowym zaciszu.- Nie powiem ale Yuko jednak jest sprytna.

-Ciekawe co robią chłopacy. Kiyoshi do mnie jeszcze nawet nie zadzwonił.- Stwierdziła Megi, patrząc na telefon.

-Do mnie też.- Stwierdziłam.

-I do mnie.- Powiedziała Yuko, gdy przełknęła kawałek babeczki.

-To może do nich zadzwonimy. Najpierw do Jasona. Włączę na głośno mówiący.- Pokiwałyśmy zgodnie głowami i już po chwili dzwoniłam do Jasona. Telefon położyłam obok tacki.

=Halo?- Odezwał się lekko śpiący głos.

-Część Skarbie.- Odezwałam się. Aż się uśmiechnęłam szerzej.

=Cześć Słońce. Co słychać?- Powiedział Jason wesoło.

-Hej~!- Krzyknęły równo Yuko z Megi.

=O~! Hej Yuko! Hejka Megi! To wy macie jakieś spotkanko?- Zapytał ze śmiechem.

-Babskie pogaduchy. A ty gdzie jesteś?- Aż się cieszę, że nie palnął czegoś głupiego.

=U Kiyoshiego.- Opowiedział.

-Tak wcześnie??!- Zdziwiłam się trochę.

=Po tym jak cię odprowadziłem to poszedłem do niego. Aktualnie leżę w łóżku, bo niedawno co się obudziłem.- Ciekawe o której poszli spać?!

-A co robi Joni?- Zapytała Yuko.

=Śpi wtulony we mnie. Jak chcesz mogę go obudzić.- Stwierdził.

-Nie, nie. Niech jeszcze sobie pośpi.- Powiedziała z uśmiechem.

-A Kiyoshi?- Zapytała Megi.

=Nie wiem. Zadzwoń do niego.- Zaśmiał się cicho Jason.

-Z czego się śmiejesz?- Zapytałam.

=Joni marszczy nos. Chyba mu się coś śni albo powoli zaczyna się budzić.- Stwierdził, ponownie się śmiejąc.

-Jak to musi słodko wyglądać~! Jason, zrób zdjęcie!- Krzyknęła uradowana Yuko.

=Już mam. Prześlę ci później.- Yuko ponownie zapiszczała.

-Dobra. Dzwonię do Kiyoshiego.- Stwierdziła Megumi oznajmiając nam tym, że mamy być przez chwilę cicho.

=Tu poczta głosowa. Proszę zostawić wiadomość po sygnale. Chociaż.....Nie. Tu nie poczta głosowa. Tu twój Wilczuś.- Powiedział zaspanym głosem Kiyoshi.

-Cześć Skarbie.- Stwierdziła wesoło Megumi.

-Cześć Kiyoshi!- Tym razem to ja z Yuko się wydarłyśmy.

=O mój Boże! Jeśli możecie to o pół tonu ciszej. A tak to część.- Chyba Kiyoshi ma kaca albo się jeszcze dobrze nie obudził.

=Siemanko!- Krzyknął z mojego telefonu Jason.

=Jason?! Ty jesteś z dziewczynami?- Spytał bardzo zdziwiony Kiyoshi.

=Nie. Jestem w sypialni obok i gadam przez telefon.- Stwierdził ze śmiechem.

=Aaa~! No chyba, że tak..- Zaśmiałyśmy się na jego rozumowanie. Nagle usłyszeliśmy jęk, dochodzący z telefonu Megumi.

-Co to było?- Zapytała od razu.

=Nic.- Stwierdził krótko Kiyoshi.

-Jak to nic! Słyszałam jakiś jęk. Czy ty mnie zdradzasz?- Uuu~! Robi się nie przyjemnie.

=No coś ty Skarbie!- Odpowiedział szybko Kiyoshi.

=Kiyoshi.- Odezwał się jakiś głos w słuchawce.

-Kto to?- Spytała Megumi. Kiyoshi dość długo nie odpowiadał.- Halo?!!- Megumi zaczynała się niecierpliwić.

=RUNE!!! Przestań się do mnie KLEIĆ!!!- Wydarł się Kiyoshi. Było go słychać w drugiej słuchawce. My jak i Jason zaczęliśmy się śmiać

-Cześć Rune!- Powiedziałam, gdy przestałam jako tako się śmiać.

=Cześć Mari, Yuko, Megumi i Jason!- Powiedział bardzo zaspanym głosem.

=Co się dzieje?- Usłyszałam głos Joniego ze swojego telefonu.

=Dzień dobry Śpioszku~!- Powiedział do niego Jason.

=Doberek~!- Bardziej wymamrotał niż powiedział Joni.

-Joni~!- Krzyknęła do telefonu Yuko.

=Dzień dobry Skarbie.- Ponownie wymamrotał.- Yuko?!- Spytał zdziwiony.

=Gadamy zbiorowo przez telefon.- Wytłumaczył mu Jason.

=A~! Właśnie...- Nastała chwila ciszy, przerywana chrząkaniem Joniego.- KIYOSHI! Nie drzyj się tak z rana!- Wydarł się Joni, przy akompaniamęcie śmiechu Jasona.

=Jest już 14 głąbie!- Odkrzyknął mu Kiyoshi.

=Zapomniałeś, że poszliśmy spać o 6 rano!!- Ja z dziewczynami nie mogliśmy przestać się śmiać z ich zachowania.

=8 godzin snu powinno ci wystarczyć!!- Odkrzyknął Kiyoshi.

=Kiyoshi, sam byś jeszcze spał, gdyby nie zadzwonił ci telefon.- Stwierdził śpiącym głosem Rune.

=A ty się ode mnie odklei.- Stwierdził lekko oburzony Kiyoshi.

=Nie. Jesteś cieplutki, dlatego się tulę.-Powiedział stanowczo Rune.

-Widzisz Megumi. To tylko Rune, więc nie musisz się bać.- Stwierdziła Yuko, z uśmieszkiem.

=No właśnie. Ja nic nie robię. To, że go macam nic nie znaczy.- Wręcz widziałam ten jego uśmieszek. Megi  aż otworzyła usta ze zdziwienia, a Yuko zaświeciły oczy z zachwytu.

=Runi. Przestań mnie macać i won po kawę.- Powiedział stanowczo Kiyoshi.

=Najpierw zmień się wilczka. Po tym pójdę po kawę.

=Jaki jest haczyk?- Spytał Kiyoshi.

=Taki, że jak się zamienisz to się trochę do ciebie poprzytulam.- Stwierdził wesoło Rune.

=I wtedy grzecznie pójdziesz po kawę?- Zapytał dla pewności Kiyoshi. Rune najwyraźniej pokiwał głową, bo nie usłyszeliśmy żadnej odpowiedzi.- No dobra. Trzymaj telefon.- Nastała chwila ciszy.

=Mmm~! Milusio~!- Stwierdził rozmarzonym głosem Rune.

=Joni. Musimy wstawać.- Usłyszeliśmy spokojny głos Jasona.

=Ne ce (Nie chcę).- Powiedział jak dziecko Joni.

=Nie ma , że nie. Musimy.- Powiedział stanowczo Jason.

-Coś się stało?- Zapytałam.

=Musimy iść się napić ale Joni ma lenia i nie chce się ruszyć z łóżka.- Dopiero po chwili załapałam, że chodzi im o krew.

=Nie mam lenia. Po prostu tu jest tak cieplutko~!- Wręcz widziałam, jak Joni tuli się do Jasona.

=To zróbmy tak. Ty tu zostań, a ja pójdę się napić i ci przyniosę.- Zaproponował mu Jason.

=No dobra. Tylko wracaj szybko!- Krzyknął najwyraźniej za nim.- Yuko~!!- Prawie wyjęczał Joni.

-Słucham cię~!- Powiedziała z uśmiechem.

=Dlaczego cię tu ze mną teraz nie ma??- Zapytał z żalem w głosie.

-Jakbyś zadzwonił wcześniej to bym teraz tam z tobą była.- Stwierdziła ze śmiechem Yuko.

=Bym cię zaciągnął do łóżka i szybko z niego nie wypuścił.- Stwierdził rozmarzonym głosem Joni.

-Joni~!!- Krzyknęła Yuko.

=Co?!- Zapytał zdziwiony.

-Baka.- Odpowiedziała mocno zarumieniona Yuko.

=Kocham Cię Skarbie~!- Powiedział rozbawiony.

-Ja ciebie też.- Odpowiedziała cicho z naburmuszoną miną Yuko.

=Dobra Rune. Teraz won po kawę!- Usłyszeliśmy z telefonu stanowczy głos Kiyoshiego.

=Do dobra, dobra.- Zamarudził Rune i najwidoczniej poszedł po kawusię.

=Umrę tutaj zanim on przyniesie mi tą kawę.- Stwierdził znużonym głosem Kiyoshi.

-I zostawisz mnie samą?!- Spytała ze smutkiem Megi.

=Dobra. Nie umrę. Moja miłość do ciebie trzyma mnie przy życiu.- Powiedział wręcz poetycko. Megumi natomiast spaliła dużego buraka. Yuko zrobiła jej zdjęcie i szybko wysłała Kiyoshiemu.

-Dotarło zdjęcie?- Spytała się Yuko.

-Co?!- Spytała zszokowana i nadal zarumieniona Megi.

=Chwila.......Jest. Prześlicznie wyszłaś Skarbie.- Stwierdził wesoło Kiyoshi.

-Usuń je!- Krzyknęła wręcz rozpaczliwie Megumi.

=Usunąć? Nigdy w życiu! Już mam je ustawione na tapetę.- Powiedział stanowczo.

-Głupek.- Powiedziała obrażona Megumi z lekkim uśmiechem.

=Już jestem.- Usłyszałam cichy głos Jasona.

=Szybo chodź do wyrka, bo zamarzam~!- Jęknął niezadowolony Joni. Stwierdzam, iż jego wypowiedź jest bardzo dwuznaczna.

=Już, już.- Zaśmiał się Jason. Nastąpiła chwila ciszy, zakłócana cichym mruczeniem, prawdopodobnie Joniego.

-Już??!- Zapytałam zniecierpliwiona.

=Już~!- Powiedział radośnie Joni.

=Leniuch.- Zaśmiał się na zachowanie brata Jason.

-Joni~!- Jęknęła Yuko ale nie otrzymała odpowiedzi.

=Joni właśnie zasnął.- Stwierdził przyciszonym głosem Jason.

-Tak szybo~?- Zdziwiła się Yuko.

=Najadł się, jest mu wygodnie i ciepło. A, że jeszcze zmęczony to poszedł dalej spać.- Wyjaśnił.

=Wróciłem Kochanie~!- Usłyszeliśmy w drugim telefonie głos Runiego. Zaśmiałam się na to, a Yuko ponownie zaświeciły oczy. Aż strach o czym ona myśli.

=Kawusia~!- Powiedział radosnym głosem Kiyoshi-Mmmm......Rune, możesz się do mnie wprowadzić pod warunkiem, że będziesz codziennie rano robił mi taką kawusię.- Stwierdził.

=No dobra. Ale za to ty robisz mi za poduszkę i kołdrę w jednym.- Powiedział Rune.

-Awww~!- Zapiszczała cicho Yuko. Najwyraźniej wyobraziła sobie taką sytuację, tylko ja trochę podkolorowała.

=To wy tam sobie jeszcze gadajcie, a ja idę spać. Również się jeszcze nie wyspałem.- Stwierdził sennym głosem Jason.

=Dobranoc!- Krzyknęli chłopaki.

-Dobranoc.- Powiedziała Yuko i Megumi.

-Dobranoc Skarbie.- Powiedziałam i „wysłałam” mu całusa.

=Dzięki. Do zobaczenia później.- I się rozłączył.

-A wy chłopaki?- Spytałam się Kiyoshiego i Runiego.

=Ja chyba sobie jeszcze poleżę- Stwierdził Kiyoshi.

=A ja bym coś porobił. Chociaż jeszcze się do końca nie obudziłem, więc również pozostanę w łóżku.- Odpowiedział Rune.

-Więc do później.- Stwierdziłam z uśmiechem.

-Do zobaczenia~!- Krzyknęła Yuko.

-Miłego leżakowania.- Powiedziała Megi z uśmieszkiem.

=Narka.- Stwierdził szybko Kiyoshi.

=Papatki.- Pożegnał się wesoło Rune. Już miałyśmy się rozłączyć lecz usłyszałyśmy coś intrygującego.- I kto tu mnie teraz maca?! Ej! Kiyoshi no~!! Nie tutaj!- Powiedział niezadowolony Rune.

=A tutaj??- Spytał namiętnie Kiyoshi.

=Ach!- Jęknął Rune.- Tak~! Aach~! Nie przestawaj~!- Jęczał Runi.

=Mhm.- Mruknął Kiyoshi.

=Czekaj...Ach~! Muszę rozłączyć....A~! Mocniej~!- Po tym jęku rozłączyli się. My za to siedziałyśmy i wpatrywałyśmy z szokiem w telefon. No może prócz Yuko, której zaparło dech w piersi ze szczęścia.

-Co....to.....było?- Spytałam po chwili.

-Sama nie wiem.- Odpowiedziała nadal zszokowana Megumi.

-Iii~! To było taki.....Awww~!! Megumi. Dzwoń do nich. Ja musze wiedzieć co oni tam robią. Jeśli tego nie zrobisz to wręcz biegnę do Kiyoshiego.- Powiedziała stanowczo rozradowana Yuko. Na szczęście nie dzwoniłyśmy i zdołałyśmy przekonać Yuko do pozostania z nami. Mimo to nadal się zastanawiam, czy to co słyszałyśmy jest prawdą.

                      Tymczasem w domu Kiyoshiego.....

Kiyoshi wraz z Runim turlali się po łóżku, nie mogąc opanować się ze śmiechu. Oczywistym było, że tylko udawali. Tak naprawdę leżeli na łóżku obok siebie. Jason jeszcze nie spał i usłyszał ich scenkę. Sam nie mógł powstrzymać śmiechu. Wręcz widział zszokowane miny Mari i Megumi oraz rozanieloną minę Yuko.

-Ciekawe jak się z tego wytłumaczymy?!- Zapytał się Runi, gdy przestał się w końcu śmiać.

-Coś się wymyśli. A teraz nie wiem jak ty ale ja idę spać. Jednak 8 godzin snu to dla mnie stanowczo za mało.- Stwierdził Kiyoshi i wygodniej ułożył się na łóżku.

-Trzeba się wyspać, bo jutro szkoła.- Rune wtulił się w tors Kiyoshiego jak w maskotkę.

-Gdybym nie uważał cię za brata i przyjaciela już dawno leżałbyś na podłodze.- Stwierdził z lekkim uśmieszkiem Kiyoshi.

-To się cieszę.- Bardziej wymruczał niż powiedział Rune. Szybko udali się do krainy Morfeusza.